Είμεθα ορθόδοξοι χριστιανοί αποτειχισμένοι από τους οικουμενιστές, που ακολουθούμε το πάτριο ημερολόγιο.
Μαθαίνουμε (εάν αυτό ισχύη) ότι προτείνετε στα πνευματικά σας τέκνα να μη αποτειχίζωνται.
Διερωτώμεθα, τίμιε πάτερ, εάν η στάσι σας αυτή («να μη αποτειχιζώμεθα») επαγιώθη ένεκα άνωθεν θείας πληροφορίας η της προσωπικής σας αντιλήψεως.
Μία προσωπική αντίληψι, η οποία ενδεχομένως έχει δημιουργηθή από την προσωπική σας σχέσι με κάποιους, κατά την γνώμη σας (και ίσως αληθώς),αδιακρίτους «παλαιοημερολογίτες»… η από την μελέτη αθεολογήτων, ρηχών η και εριστικών, κάποιες φορές, κειμένων είτε από «παλαιοημερολογίτες» που διεκδικούν την αποκλειστικότητα της σωτηρίας στον ορθόδοξο κόσμο είτε από «νεοημερολογίτες», που βδελύσονται παραδόξως την «αποτείχισι» και προβάλλουν αδοκίμως το ρητό «αγών εντός της Εκκλησίας», καθ’ ην στιγμήν γνωρίζουμε άπαντες την πληθύν των αγίων, οι οποίοι κατά το παρελθόν απετειχίσθησαν.
Τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον άγιο Κύριλλο, άγιο Μάξιμο ομολογητή, άγιο Θεόδωρο Στουδίτη, άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, οσιομάρτυρας αγιορείτας επί Βέκκου, άγιο Γρηγόριο Παλαμά, άγιο Μάρκο Εφέσου (είναι χαρακτηριστικό, μάλιστα, ότι άπαντες εχλευάσθησαν, εδιώχθησαν, εβασανίσθησαν, κάποιοι δε εμαρτύρησαν).
Στις ημέρες μας δε (περί το 1970) απετειχίσθησαν, έστω προσωρινώς, πολλές αγιορειτικές μονές, τρεις βορειοελλαδίτες Επίσκοποι, αλλά και ο πολύς π. Ιουστίνος Πόποβιτς (βλ. «Ορθόδοξον Τύπον», φύλλον 144).
Ίσως, πάτερ, ποιμαντικώς σκεπτόμενος, φοβείσθε τους διχασμούς και τις έριδες, που πιθανώς προκύψουν από μία αποτείχισι. Αυτό, ασφαλώς, όταν δεν υπάρχει ορθοδόξως καλλιεργημένο πνεύμα και μακαρία απλότης, είναι ούτως η άλλως αναπόφευκτον. Ίσως φοβείσθε να μη σας αποκαλέσουν «παλαιοημερολογίτες», και τοιουτοτρόπως επιστρέψει η «λάσπη» (που τόσα έτη περιέλουζε τους κατατρεγμένους και διωκομένους αποτειχισμένους του πατρίου ημερολογίου), την οποία εξετόξευαν, ενίοτε χαιρεκάκως, «νεοημερολογιτικές» πένες και απύλωτα στόματα. Ίσως φοβείσθε μήπως τεθήτε «εκτός Εκκλησίας».
Οι άγιοι αυτό δεν το εφοβήθησαν. Ίσως πιστεύετε ότι δεν ήλθε ο καιρός ακόμη. Ευχόμεθα, σε αυτήν την εσχάτη εποχή – της συγχύσεως, του ατομικισμού (η, θα λέγαμε, προτεσταντικού πνεύματος) και της πλάνης ότι είμεθα διακριτικώτεροι από τους άλλους και απλανείς – να μη τρέφετε φρούδες ελπίδες περί καθολικής αποτειχίσεως των αντιοικουμενιστών…
Πάτερ, ο επίγειος βίος όλων μας τελειώνει! Ευχόμεθα και σε σας «καλό Παράδεισο»! Τα πνευματικά σας τέκνα θα παραμείνουν στην γραμμή σας «όχι αποτείχισι» εάν δεν τους καλλιεργήτε συστηματικώς ορθόδοξη αντιαιρετική συνείδησι. Επειδή, όμως, γνωρίζουμε ότι πράγματι κατηχείτε ορθοδόξως τους χριστιανούς, σας προτείνουμε να ηγηθήτε της αποτειχίσεως κάποιων προθύμων να σας ακολουθήσουν στον μαρτυρικό δρόμο του χλευασμού και της περιθωριοποιήσεως. Δείτέ το, τουλάχιστον, ως πέδη ενάντια στα σχέδια των επιθυμούντων ανεξελέγκτως και ανενδοιάστως να διαλύσουν την του Χριστού Εκκλησία.
Εάν μας ερωτήσετε εάν εμείς είχαμε άνωθεν θεία πληροφορία για να αποτειχισθούμε, εγώ προσωπικώς σας απαντώ ότι δεν αποτολμώ να εκστομίσω τοιούτον λόγον.
Αυτό, όμως, που λέγω είναι ότι αναπαύομαι που δεν έχω μυστηριακή επικοινωνία με αιρετικούς οικουμενιστές. Πιστεύω δε ότι εάν αποτειχισθούν πολλοί πατέρες και αδελφοί (δεν ομιλώ περί εντάξεως σε «παλαιοημερολογιτική» μερίδα· έχετε πάντως υπ’ όψιν ότι στον «παλαιοημερολογιτικό» χώρο υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, φιλενωτικές προσπάθειες), έχοντες ταπεινό φρόνημα, γνησία αγάπη και ομόνοια, οι ημέρα τη ημέρα αποθρασυνόμενοι οικουμενιστές θα οπισθοχωρήσουν, οι ολιγώτερον ανησυχούντες αδελφοί μας θα «επαναστατικοποιηθούν» θεαρέστως, και θα θέσουμε πλέον την βάσι για να συγκληθή εν καιρώ ευθέτω μία εν αγίω Πνεύματι Οικουμενική Σύνοδος, διά της οποίας θα λάμψη η Αλήθεια και θα ειρηνεύση η Εκκλησία, χάριτι και φιλανθρωπία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ταίς πρεσβείαις της Πανυπεράγνου Παναγίας μας και πάντων των Επουρανίων Δυνάμεων και των Αγίων μας. Αμήν.
