Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΑ´ 47 – 54 – 47 συνήγαγον ούν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι συνέδριον και έλεγον· Τί ποιούμεν, ότι ούτος ο άνθρωπος πολλά σημεία ποιεί;
48 εάν αφώμεν αυτόν ούτω, πάντες πιστεύσουσιν εις αυτόν, και ελεύσονται οι Ρωμαίοι και αρούσιν ημών και τον τόπον και το έθνος. 49 είς δέ τις εξ αυτών Καϊάφας, αρχιερεύς ών του ενιαυτού εκείνου, είπεν αυτοίς· Υμείς ουκ οίδατε ουδέν, 50 ουδέ διαλογίζεσθε ότι συμφέρει υμίν ίνα είς άνθρωπος αποθάνη υπέρ του λαού και μη όλον το έθνος απόληται.
1 τούτο δε αφ’ εαυτού ουκ είπεν, αλλά αρχιερεύς ών του ενιαυτού εκείνου προεφήτευσεν ότι έμελλεν ο Ιησούς αποθνήσκειν υπέρ του έθνους, 52 και ουχ υπέρ του έθνους μόνον, αλλ’ ίνα και τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα συναγάγη εις έν.
53 απ’ εκείνης ούν της ημέρας συνεβουλεύσαντο ίνα αποκτείνωσιν αυτόν. 54 Ιησούς ούν ουκέτι παρρησία περιεπάτει εν τοις Ιουδαίοις, αλλά απήλθεν εκείθεν εις την χώραν εγγύς της ερήμου, εις Εφραίμ λεγομένην πόλιν, κακεί διέτριβε μετά των μαθητών αυτού.
Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΑ´ 47 – 54
47 Κατόπιν τούτου λοιπόν συνεκάλεσαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι εις σύσκεψιν τα μέλη του συνεδρίου και έλεγον· Τί θα κάμωμεν; Ο κίνδυνος, που μας παρουσιάζεται, είναι μεγάλος, διότι αυτός ο άνθρωπος ενεργεί πολλά θαύματα. 48 Εάν αφήσωμεν αυτόν ελεύθερον, όπως τον είχαμεν έως τώρα, όλοι θα πιστεύσουν εις αυτόν, ότι είναι ο Μεσσίας, και επόμενον είναι να γίνη κάποια επανάστασις. Και τότε θα έλθουν οι Ρωμαίοι και θα μας πάρουν και τον τόπον του ναού τον άγιον και την ανεξαρτησίαν του έθνους μας θα καταλύσουν.
49 Κάποιος δε από αυτούς, ένας που εκαλείτο Καϊάφας, ο οποίος ήτο αρχιερεύς του αξιομνημονεύτου και σωτηριώδους εκείνου έτους, είπεν εις αυτούς· Λόγω της ατολμίας και αβουλίας σας δεν ηξεύρετε τίποτε από εκείνα, που πρέπει να γίνουν. 50 Ούτε σας περνά από τον νούν, ότι μας συμφέρει να θανατωθή ένας άνθρωπος διά τον εκλεκτόν λαόν του Θεού και να μη χαθή ολόκληρον το έθνος διά της υποδουλώσεώς του είς τους Ρωμαίους. 51 Τούτο δε δεν το είπεν από τον εαυτόν του, αλλ’ επειδή ήτο αρχιερεύς του αξιομνημονεύτου και σωτηριώδους εκείνου έτους, επροφήτευσεν, ότι ο Ιησούς ήτο προωρισμένον, σύμφωνα με το σχέδιον του Θεού, να αποθάνη διά το καλόν και την σωτηρίαν του Ιουδαϊκού έθνους.
52 Και θα απέθνησκεν όχι μόνον διά το καλόν και την σωτηρίαν του Ιουδαϊκού έθνους, αλλά και διά να συναθροίση εις ένα ποίμνιον και σώμα τους διασκορπισμένους εις όλον τον κόσμον καλοπροαιρέτους εθνικούς, οι οποίοι έμελλον διά της πίστεως να γίνουν τέκνα του Θεού. 53 Ύστερα λοιπόν από τους λόγους αυτούς του Καϊάφα, απεφάσισαν από την ημέραν εκείνην όλοι των να τον θανατώσουν. 54 Εξ αιτίας λοιπόν των φονικών τούτων διαθέσεων και σχεδίων των εχθρών του ο Ιησούς δεν επεριπάτει πλέον φανερά και ελεύθερα μεταξύ των Ιουδαίων, που τον εμίσουν, αλλ’ ανεχώρησεν απ’ εκεί και ήλθεν εις την χώραν, η οποία κείται πλησίον της έρήμου, εις μίαν πόλιν, που ελέγετο Εφραίμ, και εκεί έμενε μαζί με τους μαθητάς του.
