Λαμπρός εορτασμός του Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα στα Καβάσιλα Ημαθίας

Την Παρασκευή 20 Ιουνίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Καβασίλων επί τη εορτή του Αγίου Νικολάου του Καβάσιλα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Γνώμην ουρανόφρονα επιδειξά­μενος Όσιε, πολιτείαν κατάλλη­λον τώ πόθω διήνυσας».

Με τους λόγους αυτούς περιγρά­φει ο ιερός υμνο­γρά­­φος τον τρόπο με τον οποίο ο εορταζόμενος άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, τον οποίο ιδιαιτέρως τι­μούμε και φέτος εδώ στα Κα­βά­σι­λα, έφθασε στην αγι­ό­τητα και κα­­τέκτησε τη βασι­λεία των ουρα­νών.

Και μας τον περιγράφει όχι μόνο για να γνωρίσουμε την πνευμα­τι­κή διαδρομή του τιμωμένου αγίου, αλλά και για να μάθουμε τι θα πρέ­πει να κάνουμε και εμείς στη ζωή μας και ποιόν δρόμο θα πρέ­πει να ακολουθήσουμε για να φθά­­­σουμε στον κοινό μας προο­ρι­σμό που είναι ο ουρανός και η βα­σιλεία του Θεού.

Διότι δεν εορτά­ζου­με τις μνήμες των αγίων μόνο για να τους τιμή­σουμε γι᾽ αυτό που επέτυχαν στη ζωή τους, γιατί οι άγιοι δεν έχουν ανάγκη της δικής μας τιμής, εφό­σον απολαμ­βά­νουν την τιμή και τη δόξα του ουρανού. Τις εορ­τά­ζουμε για να αν­τλήσουμε από τη ζωή τους πρό­τυπα και για τη δική μας ζωή και πορεία. Τις εορτάζουμε για να θυ­μό­μαστε ότι η μίμηση της ζωής των αγίων μας είναι ο προ­ο­ρισμός της ζωής μας, το χρέος μας και η ευθύνη μας.

Ποιος ήταν όμως ο δρόμος που οδήγησε τον άγιο Νικόλαο στην αγι­ότητα και στη βασιλεία του Θεού. Μάς τον περιγράφει ο ιερός υμνογράφος.

Πρώτο βήμα ήταν η «ουρανό­φρων γνώ­­μη». Ο νούς του δεν ήταν απλώς στραμμένος προς τον ου­ρα­νό, δεν ήταν απλώς προσκολ­λη­μένος στον ουρανό, ήταν ο ίδι­ος ου­ράνιος. Είχε τον ουρανό μέσα του, μέσα στον νού και στη σκέψη του, μέσα στην καρδιά του και στις επιθυμίες του. Περπατούσε στη γή, αλλά σκεφτόταν τον ου­ρανό. Ζού­σε στη γή, αλλά η ψυχή του βρι­σκό­ταν διαρκώς στον ου­ρα­νό.

Και όταν σκέφτεσαι κάτι τόσο έντο­να, όταν ζείς κάτι τόσο δυνα­τά, τότε ζείς και σκέφτεσαι όπως εάν θα ήσουν εκεί, όπως εάν θα ζούσες με τον Χριστό και τους αγί­ους, με τον Θεό και τους αγ­γέ­λους.

Έτσι ζούσε ο άγιος Νικόλαος ο Καβά­σιλας. Και δεν ζού­σε στην έρη­μο. Δεν ζούσε σε μο­ναστήρι. Ζούσε στον κόσμο. Ζούσε σε μία μεγαλούπολη με πο­λύ κόσμο και πολλούς πειρα­σμούς. Όμως αυτός είχε προση­λω­μένο τον νού του στον ουρανό, κα­­­τά την προτροπή του αποστό­λου Παύλου που έγρα­φε προς τους Κολοσσαείς: «τά άνω ζητείτε …, τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γής».

Τα άνω είχε στον νού του και ο άγιος Νικόλαος. Και έχοντας στον νού του τον ουρανό, ρύθμιζε και τη ζωή του ανάλογα.

Αυτό είναι το δεύτερο βήμα της πο­ρείας του, όπως το περιγράφει ο ιερός υμνογράφος: «πολι­τεί­αν κα­τάλληλον τώ πόθω διή­νυ­σας». Έζη­­σες, λέει, τη ζωή σου σύμ­φω­να με τον πόθο σου. Και κα­θώς ο πό­θος του αγίου Νικο­λάου ήταν ο ουρανός, ήταν ο Θεός, ήταν και η ζωή του εναρμονισμένη με τον ου­ρανό, ήταν σύμφωνη με το θέ­λημα του Θεού.

Αγωνιζόμενος, λοιπόν, από τη γη να ζει τον ουρανό, να ζει τη βασι­λεία του Θεού, κατόρθωσε με τη χάρη του να φθάσει στην αγιό­τη­τα, γιατί η αγιότητα δεν είναι τί­ποτε άλλο από το να ταυτίζει ο άν­θρω­πος το θέλημά του με το θέ­λημα του Θεού, να ταυτίζει τη ζωή του με τη ζωή του Χριστού. Να ζει όπως έλεγε ο απόστολος Παύλος για τον εαυτό του: «ζώ δε ουκέτι εγώ, ζή δε εν εμοί Χρι­στός».

Και όποιος ζει από αυτή τη ζωή ενωμένος με τον Χριστό, δεν μπο­ρεί παρά και στην άλλη ζωή να απο­λαύσει την αιωνιότητα της βα­σιλείας του, αυτή την οποία ετοί­μασε για όλους μας ο Χριστός.

Γι᾽ αυτό άς ακολουθήσουμε και εμείς τα βήματα του εορταζομένου αγίου Νικολάου του Καβάσιλα. Άς προσπαθήσουμε πρώτα από όλα να αποκτήσουμε «γνώμη ουρανό­φρο­να», θέτοντας ως κέντρο του νού μας, της ψυχής και της καρ­δι­άς μας τον Χριστό και τον ουρανό. Και αν έχουμε στον ουρανό προ­σηλωμένο τον νού μας, και αν έ­χουμε τον Χρι­στό στην ψυχή μας, τότε ο πό­θος και η επιθυμία μας γι᾽ αυτόν θα οδηγεί τα βήματα της ζωής μας στο θέλημά του. Θα επι­θυμούμε να ζού­με σύμφωνα με τις εντολές του και τίποτε άλλο δεν θα μας είναι πιό ευχάριστο η πιό επι­θυ­μητό από το να αισθανό­μα­σθε την παρουσία του στη ζωή μας και από το να εναρμονίζουμε τη ζωή μας με τη δική του, ζώντας σύμφωνα με τις εντο­λές του, όπως έκανε και ο άγιος Νικόλαος, δί­νοντας και σε μας που τον τιμούμε σήμερα πρό­τυ­πο αγίας ζωής.

Και εύχομαι διά των πρεσβειών του, να αξιωθούμε όλοι να ζήσου­με με τον τρόπο αυ­τό στη γη για να αξιωθούμε με τη χάρη του Θεού και της ουρα­νίου βασιλείας.