ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – Η εξομολόγηση αφαιρεί το αμάρτημα και το κάνει, σαν να μην έχει γίνει ποτέ…
Πώς έχεις την απαίτηση ο Θεός να σου συγχωρέσει τις αμαρτίες σου, όταν εσύ ο ίδιος, ποτέ δεν τις ομολόγησες; Μόνο όποιος παραδέχτηκε και αναγνώρισε τα λάθη του, αξίζει το έλεος και την φιλανθρωπία του Θεού.
Ας μην απελπιζόμαστε, ακόμη και αν αμαρτάνουμε καθημερινά και ας προσερχόμαστε παρακαλώντας, ζητώντας τη συγχώρεση των αμαρτημάτων μας. Γιατί έτσι θα γίνουμε πιο οκνηροί στο να αμαρτάνουμε και τον διάβολο θα διώξουμε, αλλά και την φιλανθρωπία του Θεού θα αποκτήσουμε.
Αν στην παρούσα ζωή, πριν από την είσοδό μας στο δικαστήριο, ομολογήσουμε τις πράξεις μας και αρπάξουμε τον λόγο πρώτοι και γίνουμε οι ίδιοι κατήγοροι του εαυτού μας με την εξομολόγηση και επιδείξουμε στο μέλλον σταθερότητα, θα προσκαλέσουμε τον Θεό σε τόσο μεγάλη φιλανθρωπία, ώστε όχι μόνο να μας χαρίσει την άφεση των αμαρτημάτων, αλλά και να μας λογαριάσει αμέσως στον κατάλογο των δικαίων.
Δεν είναι δυνατόν να μεταπείσεις τον δικαστή, όταν βρίσκεται στο βήμα. Είναι όμως δυνατόν να παρακαλέσεις τον δικαστή, πριν από την στιγμή της Κρίσεως. Γι’ αυτό και ο Δαβίδ έλεγε: «Ας προλάβουμε, να Τον συναντήσουμε με εξομολόγηση» (Ψαλμοί 94,2). Στο κριτήριο, τίποτε δεν επηρεάζει την κρίση του Θεού. Ούτε τα χρήματα, ούτε δυναστείες, ούτε εξουσίες, ούτε ρητορείες. Είναι φοβερή και σκληρή εκείνη η δικαιοκρισία.
Τίποτα δεν κάνει το Θεό τόσο ευσπλαχνικό, όσο το να ομολογεί κάποιος τα αμαρτήματά του.
Δεν απομακρύνει την αμαρτία ο χρόνος. Ο τρόπος εκείνου που μετανοεί, σβήνει την αμαρτία. Είναι δυνατόν να περάσει πολύς χρόνος και να μην πετύχει κανείς τη σωτηρία. Και άλλος πάλι, μέσα σε λίγο χρόνο, αφού εξομολογήθηκε ειλικρινά, να απαλλαγεί από την αμαρτία.
Όποιος γνωρίζει την αρρώστιά του, αυτός και τον γιατρό ζητάει, οπωσδήποτε και τα φάρμακα τα υποφέρει. Όποιος όμως δεν έχει συναίσθηση της αρρώστιάς του, αυτός δεν μπορεί να σωθεί απ’ αυτήν.
Όταν θέλεις να Κοινωνήσεις, βρες μια Εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να Κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου (να εξομολογηθείς), πρόσεχε που και σε ποιόν θα πας.
Είπε ο ληστής: «Και εμείς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατί άξια παθαίνουμε γι’ αυτά που κάναμε». Είδες τέλεια εξομολόγηση; Είδες πώς απαλλάχθηκε απ’ τις αμαρτίες του πάνω στο σταυρό; Γιατί λέει ο Προφήτης: «Να λες πρώτος εσύ τις αμαρτίες σου, για να συγχωρηθείς» (Hσ. 43,26). Κανείς δεν τον ανάγκασε, κανείς δεν τον πίεσε, αλλά ο ίδιος κατηγόρησε τον εαυτό του λέγοντας: «Και εμείς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατί παθαίνουμε άξια γι’ αυτά που κάναμε. Αυτός όμως δεν έκανε κανένα κακό». Και ύστερα λέει: «Θυμήσου με, Κύριε, στη Βασιλεία σου», ώσπου με την εξομολόγηση πέταξε από πάνω του το φορτίο των αμαρτιών του.
Βλέπεις πόσο μεγάλο πράγμα είναι η εξομολόγηση; Εξομολογήθηκε και άνοιξε τον παράδεισο. Εξομολογήθηκε και απέκτησε τόσο θάρρος, ώστε από ληστής που ήταν, να ζητήσει τη Βασιλεία των Ουρανών. Και εσύ αγαπητέ ακούγοντας αυτά, να μην απελπιστείς ποτέ για τον εαυτόν σου, αλλά πιστεύοντας στο ανέκφραστο μέγεθος της φιλανθρωπίας του Θεού, τρέξε να διορθώσεις τα σφάλματά μου. Αν τον ληστή, όντας πάνω στο σταυρό, τον θεώρησε άξιο μιας τόσο μεγάλης τιμής, φαντάσου πόσο θα θεωρήσει άξιους της φιλανθρωπίας Του εμάς, αν βέβαια εξομολογηθούμε τα αμαρτήματά μας. Για να απολαύσουμε λοιπόν και εμείς της φιλανθρωπίας Του, ας μην ντρεπόμαστε να εξομολογούμαστε τα αμαρτήματά μας, αφού είναι μεγάλη η δύναμη της εξομολογήσεως.
