Άγιος Παΐσιος: «Πρέπει να α­γω­νι­σθού­με να ξερρι­ζώ­σου­με τα με­γά­λα πάθη»

«Η βα­σκα­νι­α ει­ναι ε­νας ζη­λος με κα­κι­α και φθο­νο. Πρε­πει ο ζη­λος μας να ει­ναι κα­λος χω­ρις κα­κι­α. Αυ­το μπο­ρού­με να το κα­τα­λα­βαί­νου­με, ο­ταν δού­με κα­ποι­ον που ζη­λεύ­ου­με, (θαυ­μα­ζου­με), και έχη πα­θει κα­κο. Αν χα­ρού­με, το­τε ο ζη­λος μας ε­χει κα­κι­α».

«Η ευ­λο­γι­α και η ευ­χη πιά­νουν, ο­ταν ει­ναι α­πο την καρ­διά. Γι’ αυ­το ο Ι­σα­ακ ει­πε στον Η­σαύ να του φε­ρη να φα­η να ευ­φραν­θη η καρ­διά του, για να τον ευ­λο­γη­ση».

«Πρε­πει ο λο­γι­σμος ε­νος φι­λο­τι­μου να κλι­νη πε­ρισ­σο­τε­ρο στην α­γα­πη του Θε­ου, στην θυ­σι­α Του, ε­νω ε­νος σκλη­ρού στην κρι­ση, στην αν­τα­πο­δο­ση· ανα­λο­γως δη­λα­δη».

«Πρε­πει να α­γω­νι­σθού­με να ξερ­ρι­ζω­σου­με τα με­γα­λα πα­θη, δι­ο­τι ξερ­ρι­ζω­νον­τας ε­να με­γα­λο πα­θος, ξερ­ρι­ζω­νον­ται και πολ­λα αλ­λα μι­κρα».

«Η τα­πεί­νω­ση και η α­γα­πη, να, αυ­το ει­ναι το παν».

«Ο δι­α­βο­λος ε­πε­σε α­πο την υ­πε­ρη­φα­νειά του. Πα, πα, φο­βε­ρο πραγ­μα! Ο πρω­τος Αγ­γε­λος, και ε­γι­νε ε­χθρός του Θε­ου και των αν­θρω­πων. Δεν πρε­πει να αι­σθα­νε­ται κα­νείς μίσος, αλ­λα συμ­πα­θεια, οι­κτο για το κα­ταν­τημα του».

«Ηρ­θε μία φο­ρα στο Κα­λυ­βι του πα­πα–Τυ­χω­να ε­νας διά­κος πο­λυ πα­χυς και του ει­πα να κα­νη συ­νε­χεια ε­να­τες. Με­τα α­πο καμ­πο­σο και­ρο τον συ­ναν­τη­σα στην Δαφ­νη και δεν τον γνω­ρι­σα, δι­ο­τι ει­χε α­δυ­να­τι­σει. Ο­ταν κα­νείς δεν τρω­η πο­λυ, αλ­λα τρω­η συ­χνα, το­τε ο ορ­γα­νι­σμος του παίρ­νει απ’ αυ­τα που τρω­ει. Ο­ταν ο­μως κα­νη ε­να­τη, το­τε παίρ­νει βι­τα­μι­νες α­πο το ψυ­γεί­ο (α­πο τις α­ποθη­κευ­με­νες στον ορ­γα­νι­σμο του). Η κα­λο­φα­γι­α και η κα­θι­στι­κη ζω­η κα­νει τα μι­κρα παι­διά πα­χειά και με­ρι­κα κα­ταν­τούν τα κα­η­με­να πα­ρα­λυ­τα».