ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ – Αδελφοί, ο αγώνας μας είναι προσωρινός, η ανταμοιβή όμως και τα έπαθλα είναι αιώνια.
Όσο μάλιστα κανείς αγωνίζεται με προθυμία, τόσο και ο εχθρός μανιάζει και του επιτίθεται με περισσότερη σφοδρότητα, αλλά η χάρη του Θεού δεν σταματά να χορηγεί την ενίσχυση και τη βοήθειά της σε εκείνον που πολεμά, αν βέβαια αυτός την επικαλείται με όλη του την ψυχή.
Αν, όμως, κανείς χαλαρώσει και αμελήσει να καλέσει τη θεία χάρη να τον βοηθήσει και κυριευτεί από τον εχθρό, καθώς δεν θα έχει τη βοήθειά της, ας κατηγορεί τον εαυτό του για τη ραθυμία του. Αν κάποιος, που μπροστά του βρίσκονται άφθονα εδέσματα, δεν αποφασίζει, ενώ έχει γερά τα χέρια του, να τα απλώσει και να απολαύσει αυτά τα αγαθά, γίνεται ο ίδιος η αιτία που μένει νηστικός. Έτσι και αυτός που αμελεί να επικαλεστεί τη χάρη και να γεμίσει με τη δύναμή της, προξενεί ο ίδιος την πτώση και την απώλειά του.
Εκείνος, λοιπόν, που είναι πάντοτε άγρυπνος και την επικαλείται, αξιώνεται να λάβει τη βοήθεια της χάριτος, η οποία σύντομα νικά τον εχθρό, τον ρίχνει κάτω από τα πόδια του ανθρώπου και δοξάζει τον άνθρωπο και δοξάζεται και η ίδια.
Χωρίς αυτήν, όμως, η καρδιά δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της. Ούτε κατάνυξη να αποκτήσει, ούτε να δοξολογήσει τον Κύριο όπως πρέπει, ούτε να κάνει κάποιο άλλο καλό, αλλά μένει φτωχή και στερημένη από τα καλά και κατοικούν μέσα της οι βρώμικοι και ανεπιθύμητοι λογισμοί, όπως το νυχτοπούλι στο ερειπωμένο σπίτι.
Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, Ευεργετινός, τ. Γ, Υπόθεση ΛΒ’ (32), σ. 249, εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας.
