ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ: Σε ένα μικρό χωριουδάκι της Λέρου, πριν από τριάντα περίπου χρόνια έγινε το εξής θαυμαστό, που μας διέσωσε αφηγηματικά ένας Άγιος συγχωρεμένος από το 2010 ιερέας, ο παπά-Χρήστος. Διαβάστε διήγηση και φρίξτε με την απέραντη αγάπη που μας έχει ο Χριστός μας.
Ήταν πρωί Σαββάτου. Έκανα θεία Λειτουργία και ήμουν έτοιμος να καταλύσω τη θεία Κοινωνία από το Άγιο Δισκοπότηρο. Ξαφνικά μπήκε μέσα στο ιερό ένας νεαρός, γειτονόπουλο ο Κωστάκης, λαχανιασμένος, ιδρωμένος όλος αγωνία και μου είπε:
– Παπά-Χρήστο μου σώσε μας. Ο πατέρας μου νιώθει ότι πεθαίνει και θέλει να τον εξομολογήσεις και να τον κοινωνήσεις.
Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Ο πατέρας του παλληκαριού ήταν ο πιο δύσκολος, στριφνός, παράξενος άνθρωπος στο χωριό. Με όλους μαλωμένος. Στην Εκκλησιά δεν πάταγε, ούτε σε κηδείες ή γάμους ή βαφτίσεις. Έκανα τον σταυρό μου και θεώρησα κλήση Θεού να πάω αμέσως κοντά του με τη θεία Κοινωνία.
Το σπίτι του ήταν σαράντα μέτρα, δίπλα στην Εκκλησία σχεδόν. Όταν μπήκαμε με το παλληκάρι στο σπίτι του ετοιμοθανάτου –κυρ. Γιάννη τον λέγανε- τοποθέτησα το άγιο Δισκοπότηρο, που είχε κανά πόντο θεία Κοινωνία πάνω στο κομοδίνο, δίπλα στο κλινάρι του κυρ-Γιάννη.
Του είπα αμέσως:
-Μπαρμπα-Γιάννη, για να σε κοινωνήσω πρέπει πρώτα να σε εξομολογήσω και να σου διαβάσω συγχώριο (συγχωρητική ευχή). Θέλεις;
-Θέλω!
Βάζω πετραχήλι, μου είπε ό,τι τον βάραινε, του διάβασα συγχώριο και ετοιμάστηκα να τον κοινωνήσω. Πάω να πιάσω το άγιο Δισκοπότηρο, τι να δω; Παντελώς άδειο, σταγόνα θεία Κοινωνία. Μου λύθηκαν τα γόνατα. Λέω στον κυρ-Γιάννη:
-Πετάγομαι στον Ναό να πάρω από το Αρτοφόριο της Αγίας Τράπεζας θεία Κοινωνία γιατί το Δισκοπότηρο, δεν ξέρω πώς, είναι άδειο.
Αρχίζει να κλαίει με λυγμούς ο κυρ-Γιάννης και να λέει:
-Για μένα το κάνει ο Χριστός παπά μου. Ό,τι σου ξομολογήθηκα πριν ήσανε όλα ψέματα, γιατί ντρεπόμουνα να πω τα αληθινά μου αμαρτήματα που είναι πολύ βαρύτερα. Όμως, αν θέλεις, κάτσε να σου κάνω πραγματική, ειλικρινή εξομολόγηση.
Έτσι κι έγινε. Του διάβασα δεύτερη συγχωρητική ευχή και τον παρακάλεσα να περιμένει να πάω πίσω στον Ναό να φέρω θ Κοινωνία.
-Πήγαινε, μου απαντά ο κυρ-Γιάννης, σε προσμένω.
Πάω να σηκώσω το άγιο Δισκοπότηρο και ακούστε θαύμα. Ένας πόντος θεία Κοινωνία μέσα. Έκανα τον σταυρό μου. Κοινώνησα αμέσως τον ετοιμοθάνατο. Έλαμψε, γαλήνεψε το προσωπάκι του, πέθανε εκεί μπροστά μου, ολοφάνερα μετανοημένος.
Δόξασα τον Χριστό μας και σκέφτηκα πόσο πάνσοφα, διακριτικά, αγαπητικά, συγχώρεσε και οικονόμησε τη σωτηρία του κυρ-Γιάννη. Θεός συγχωρέσει τον. Αιωνία του η μνήμη.
Να μην απελπιζόμαστε για τη σωτηρία μας και ας είμαστε οι αμαρτωλότεροι άνθρωποι του κόσμου. Καλή μετάνοια, καλό παράδεισο σε όλους μας με ειλικρινή και ταπεινή εξομολόγηση.
Πηγή: orthmad.gr
