Κοίμηση της Θεοτόκου: Αδελφοί μου,
Βρισκόμαστε στις άγιες ημέρες του Δεκαπενταύγουστου.
Η Εκκλησία μας ανοίγει την αγκαλιά της και μας καλεί να πλησιάσουμε την Παναγία.
Να σταθούμε μπροστά στην εικόνα Της.
Να Της μιλήσουμε όχι με πολλά λόγια, αλλά με την καρδιά μας.
Γιατί η Παναγία γνωρίζει την καρδιά του κάθε ανθρώπου.
Γνωρίζει τον πόνο που κρύβουμε.
Γνωρίζει την αγωνία που δεν λέμε σε κανέναν.
Γνωρίζει τα δάκρυα που χύσαμε κρυφά τη νύχτα.
Γνωρίζει τις απογοητεύσεις, τις φοβίες, τις πληγές μας.
Και περισσότερο από όλα, γνωρίζει πόσο έχουμε ανάγκη από μια Μητέρα.
Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν την ονομάζει απλώς Θεοτόκο.
Την ονομάζει Παναγία.
Την ονομάζει Μητέρα του Θεού και Μητέρα των ανθρώπων.
Την ονομάζει Καταφυγή, Παρηγορία, Προστασία, Ελπίδα.
Και τώρα, καθώς πλησιάζουμε στην ημέρα της Κοιμήσεώς Της, ακούγεται μέσα στους ναούς μας εκείνος ο υπέροχος ύμνος:
«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας,
ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…»
Τι μεγάλο μήνυμα κρύβουν αυτά τα λόγια!
«Στην Κοίμησή σου δεν εγκατέλειψες τον κόσμο.»
Η Παναγία κοιμάται, αλλά δεν φεύγει.
Κοιμάται, αλλά παραμένει κοντά στα παιδιά της.
Και αυτό είναι το θαύμα της αγάπης.
Γιατί όταν κάποιος αγαπά αληθινά, δεν εγκαταλείπει ποτέ εκείνον που αγαπά.
Πόσοι άνθρωποι σήμερα αισθάνονται μόνοι…
Μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα σε πολλούς ανθρώπους και όμως μέσα τους να αισθάνονται ολομόναχοι.
Μπορεί να χαμογελούν στους άλλους και μέσα τους να κλαίνε.
Μπορεί να λένε «είμαι καλά», ενώ η ψυχή τους να φωνάζει για βοήθεια.
Σε όλους αυτούς έρχεται σήμερα η Παναγία και λέει:
«Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ.»
Όχι για να μας υποσχεθεί ότι δεν θα έχουμε δυσκολίες.
Αλλά για να μας θυμίσει ότι δεν θα τις περάσουμε μόνοι μας.
Και αυτό είναι μεγάλη παρηγοριά.
Η Παναγία δεν έζησε μια ζωή χωρίς πόνο.
Αντίθετα, η ζωή Της ήταν γεμάτη δοκιμασίες.
Είδε τον Υιό Της να γεννιέται σε ένα φτωχό σπήλαιο.
Τον ακολούθησε στην Αίγυπτο.
Έζησε την αγωνία της αναζήτησης του δωδεκαετούς Ιησού.
Και στο τέλος στάθηκε κάτω από τον Σταυρό.
Εκεί όπου οι περισσότεροι έφυγαν, Εκείνη έμεινε.
Εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν έναν νεκρό, Εκείνη γνώριζε ότι ο Υιός Της είναι ο Κύριος της Ζωής.
Γι’ αυτό η Παναγία καταλαβαίνει τον πόνο μας.
Δεν είναι μακριά από εμάς.
Είναι η Μητέρα που γνωρίζει τι σημαίνει να πονάς και να συνεχίζεις να εμπιστεύεσαι τον Θεό.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα της Παναγίας.
Η εμπιστοσύνη.
Όταν ο Άγγελος Της ανακοίνωσε το θέλημα του Θεού, Εκείνη δεν ρώτησε:
«Γιατί;»
Δεν είπε:
«Πώς θα γίνει αυτό;»
Παρέδωσε τον εαυτό Της στον Θεό και είπε:
«Ἰδού ἡ Κυρίου δούλη· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.»
Αυτό χρειάζεται να μάθουμε κι εμείς.
Να μπορούμε κάποια στιγμή, μέσα στη δυσκολία μας, να πούμε:
«Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω…
αλλά Σε εμπιστεύομαι.»
Και:
«Παναγία μου, δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο…
αλλά σε παρακαλώ, κράτησέ με από το χέρι.»
Αυτή είναι η πίστη.
Ας κάνουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες κάτι απλό.
Ας βρούμε λίγο χρόνο για προσευχή.
Ας αφήσουμε για λίγο το κινητό, τις έγνοιες, τις συζητήσεις, τον θόρυβο της καθημερινότητας.
Ας μπούμε σε έναν ναό.
Ας σταθούμε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας.
Και ας μην ζητήσουμε πρώτα τίποτα για τον εαυτό μας.
Ας πούμε:
«Παναγία μου, ευχαριστώ.»
Για όσα μας έδωσε ο Θεός.
Για όσα δεν καταλάβαμε αλλά τελικά μας ωφέλησαν.
Για ανθρώπους που μας αγαπούν.
Για την οικογένειά μας.
Για την κάθε ημέρα που μας χαρίζει ο Θεός.
Και ύστερα ας πούμε:
«Παναγία μου, πάρε Εσύ στα χέρια Σου ό,τι εγώ δεν μπορώ να σηκώσω.»
Και τότε θα αισθανθούμε κάτι που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια.
Ότι η ψυχή μας ησυχάζει.
Όχι επειδή λύθηκαν όλα.
Αλλά επειδή τα αφήσαμε στα χέρια του Θεού.
Ο Δεκαπενταύγουστος, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια μεγάλη γιορτή.
Είναι μια πρόσκληση.
Να επιστρέψουμε στον Χριστό.
Να ξαναβρούμε την προσευχή.
Να συγχωρήσουμε.
Να αγαπήσουμε.
Να αφήσουμε πίσω μας ό,τι μας απομακρύνει από τον Θεό.
Και να μάθουμε από την Παναγία την ταπείνωση, την υπακοή, την καθαρότητα και την εμπιστοσύνη.
Γιατί όποιος πλησιάζει πραγματικά την Παναγία, δεν μένει μακριά από τον Χριστό.
Η Παναγία πάντοτε δείχνει τον δρόμο προς τον Υιό Της.
Και μας ψιθυρίζει:
«Μη φοβάσαι.
Προχώρα.
Κράτησε τον Χριστό στην καρδιά σου.»
Ας Την παρακαλέσουμε, λοιπόν, αυτές τις άγιες ημέρες:
Παναγία μου,
σκέπασε το σπίτι μας.
Σκέπασε τα παιδιά μας.
Σκέπασε τους γονείς μας.
Σκέπασε τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Σκέπασε εκείνους που υποφέρουν.
Σκέπασε εκείνους που είναι μόνοι.
Σκέπασε εκείνους που έχασαν την ελπίδα τους.
Σκέπασε εκείνους που απομακρύνθηκαν από τον Θεό.
Και πάνω απ’ όλα:
Μη μας αφήσεις να χάσουμε τον Χριστό.
Κι όταν έρθει η ώρα της δικής μας δοκιμασίας, της δικής μας αγωνίας, της δικής μας «Κοιμήσεως», αξίωσέ μας να φύγουμε από αυτόν τον κόσμο με ειρήνη στην ψυχή και με την ελπίδα της Αναστάσεως.
Γιατί ο Χριστός μας δεν είναι Θεός του θανάτου.
Είναι Θεός Ζώντων.
Και η Παναγία είναι η Μητέρα που μας δείχνει τον δρόμο προς Εκείνον.
Ας έχουμε, λοιπόν, την ευχή Της.
Ας έχουμε την προστασία Της.
Ας έχουμε την πρεσβεία Της.
Και ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας μία μόνο προσευχή:
«Υπεραγία Θεοτόκε,
σκέπε, φρούρει και φύλαττε ημάς
και οδήγει ημάς πάντοτε
προς τον Υιόν σου και Θεόν ημών.»
Και ας μπορέσουμε, αυτές τις ημέρες, να πούμε από τα βάθη της ψυχής μας:
Παναγία μου,
σε ευχαριστώ που είσαι η Μητέρα μας.
Σε ευχαριστώ που δεν μας εγκαταλείπεις.
Και σε παρακαλώ…
κράτησέ μας κοντά στον Χριστό
μέχρι την τελευταία μας αναπνοή.
Αμήν.
🙏 Ευλογημένος ο Δεκαπενταύγουστος!
🙏 Καλή Παναγιά!
🙏 Υπεραγία Θεοτόκε, πρέσβευε υπέρ ημών!
«Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς»
