Όσιος Τύχων ο Αγιορείτης (23 Σεπτεμβρίου)

Όσιος Τύχων ο Αγιορείτης: Ο Όσιος Τύχων γεννήθηκε το 1884 στη Ρωσία. ῞Οταν ενηλικιώθηκε αφού προσκύνησε διάφορα Ρωσικά Μοναστήρια πήγε για προσκύνημα στους ̒Αγίους Τόπους κι από εκεί ήλθε στο ῞Αγιον ῎Ορος.

Στην αρχή μόνασε στο Κελλί του Μπουραζέρι, αργότερα πήγε στα Καρούλια και τέλος στην περιοχή της Καψάλας. ̉Εκεί έζησε σε μία φτωχική καλύβη έχοντας ως μοναδικό πλούτο τη Χάρη του Θεού και με τα δάκρυά του επότισε την έρημο του ̒Αγίου ῎Όρους και δίδαξε στον ῞Άγιο Παΐσιο τα μυστικά της πνευματικής ζωής. ̒Ο όσιος έγινε γνωστός για την ακτημοσύνη του, την μεγάλη του ταπείνωση και την παιδική του απλότητα. Καθημερινό εργόχειρό του ήταν η αδιάλειπτη προσευχή και οι πνευματικές εμπειρίες (όπως η συνομιλία του με ̉Αγγέλους κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας κλπ.).

Πλήθος προσκυνητών αναπαύθηκαν στο πετραχήλι του και άκουσαν τις συμβουλές του. Στις συζητήσεις του πάντα ανέφερε για τον γλυκό Παράδεισο και από τα μάτια του κυλούσαν δάκρυα και δεν του έκανε καρδιά να ασχολείται με μάταια πράγματα.

̒Ο ῞Οσιος κοιμήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1968.

Παρακλητικός Κανών

εις τον ῞Οσιον Τύχωνα τον ̒Αγιορείτην

Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Ευλογήσαντος του ῾Ιερέως αναγιγνώσκεται ο Ψαλ­μός ρμβ´ (142ος) και ευθύς ο Χορός σε Ήχον δ´ λέγει τό: Θεός Κύριος,… (τετράκις) και είτα τα παρόντα Τροπάρια.

Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τώ Σταυρώ.

Τώ θεαρέστως εν τώ ῎Αθω βιώσαντι,* οι εν δεινοίς και συμφοραίς νύν προσπέσωμεν,* εν κατανύξι κράζοντες, εκ βάθους ψυχής,* Τύχων, βοή­θη­σον,* τους σοι προστρέχοντας πίστει,* πρόφθασον και λύτρωσε εκ παντοίων κινδύνων,* μη παραβλέ­ψης δέ­η­σιν οικτράν* των προσφευγόντων τη σκέπη σου, Πά­ντιμε.

Δόξα Πατρί…

̉ Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Της ερήμου…

Της ῾Ρωσίας τον γόνον και του ῎Αθω το κλέϊσμα* των μοναζόντων την δόξα ως και πρότυπον άγιον,* Τύχωνα, τιμήσωμεν πιστοί* τον νέον του Σωτήρος αθλητήν,* τον παρέχοντα βοήθειαν δαψιλώς* τοις ευλαβώς κραυγάζουσι˙* Δόξα τώ σε δοξάσαντι Χριστώ˙* δόξα τώ σε στεφανώσαντι˙* δόξα τώ δωρουμένω διά σού, πάσι συγχώρησιν.

Και νύν … Θεοτοκίον.

Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι.* Ει μη γάρ σύ προΐστα­σο πρε­σβεύουσα,* τις ημάς ερῥύσατο εκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τις δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους;* Ουκ α­ποστώμεν, Δέσποινα εκ σού˙* σούς γάρ δούλους σώ­ζεις αεί* εκ παντοίων δεινών.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμός και αρχόμεθα του Κανόνος.[1]

Ωδή αʹ. Ήχος πλ. δʹ. ῾Ύγράν διοδεύσας…

Προσπίπτομεν πάντες ικετικώς* προς σε Τύχων μάκαρ,* και αιτούμεθα ταπεινώς,* όπως ημίν βοήθειαν παράσχης,* ίνα διάγωμεν βίον φιλόθεον.

̒Ικέτας αξίωσον ταπεινώς,* δεόμεθα πάντες,* Τύχων ένδοξε αθλητά,* όπως λιταίς σου προς τον Κτίστην * παράσχη ημίν τα τέλη ανώδυνα.

Σωτήρα ανθρώπων, Τύχων σεμνέ,* ικέτευε πάντες σου δεόμεθα ταπεινώς,* όπως ημίν παράσχη ειρήνην* ως και βίον ακηλίδωτον, ῞Οσιε.

Θεοτοκίον.

Τους σπεύδοντας τη χάρη σου, Μαριάμ,* μη εγκαταλείπεις,* αλλά δίδου υπομονήν,* πίστιν ακλόνητον, Παρθένε* ως και ελπίδαν,* Θεόνυμφε Δέσποινα.

Ωδή γʹ. Ουρανίας αψίδος…

Τ

ού πυρός την μανίαν* λιταίς σου κατάσβεσον,* α­γρούς και οικίας, όσιε Τύχων,* σύ διαφύλα­ξον,* ί­να υμνούμέν σε* τον του Χριστού στρατιώ­την* των πι­στών το στήριγμα* και καταφύγιον.

̉Ανυπόκριτον πίστιν θαυματουργέ, ῞Αγιε,* αγάπην και ειρήνην παράσχου* λιταίς σου, ῞Οσιε,* ίνα δοξάζωμέν σε* τον συμπολίτην αγγέλων* και πιστών το καύχημα,* Τύχων μακάριε.

Προστασίαν ουκ έχω παρ̉ ουδενός, ῞Οσιε,* διό σοι καταφεύγω ο τάλας,* Τύχων πανύμνητε,* και ταπεινώς εκζητώ * την σήν βοήθειαν, πάτερ,* ην σύ παράσχου, ένδοξε,* τάχος ικέτη Σου.

Θεοτοκίον.

῾Ραθυμίας εργάτης,* κατέστην ο άθλιος,* διό προς Σε καταφεύγω* και πόθω δέομαι,* σπεύσον ταχύ, Μα­ριάμ,* και σώσον, Κόρη, ικέτην,* και Υιόν Σου, ῎Α­χρα­ντε, Σύ εξευμένισον.

Διάσωσον* από κινδύνων, ικέτας σου, μάκαρ Τύχων* ότι πάντες δεητικώς προς σε καταφεύγο­μεν* ως έχοντι τώ Θεώ παρῥησία.

̉Επίβλεψον* εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν,* και ία­σαι της ψυχής μου το άλγος.

Δέησις και το Κάθισμα

Ήχος βʹ. Τα άνω ζητών…

Σύ πρέσβυς θερμός* και τείχος απροσμάχητον·* ε­λέους πηγή και πιστών καταφύγιον* εκτενώς βο­ώμέν σοι,* Θεοδόξαστε Τύχων, πρόφθασον˙* και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς* τους προς σε απαύστως προστρέχοντας.

Ωδή δʹ. Εισακήκοα, Κύριε,…

Τών παθών μου τον τάραχον,* Θαυματουργέ Τύχων, τάχος ειρήνευσον* και τον κλείδωνα κατεύνασον* των εμών πταισμάτων, Θεοδόξαστε.

Τέκνα τάχος σύ δώρησον* τοις ποθούσι, Τύχων πανευωδέστατε,* και παράσχου ῥώσιν άπασι* τοις σοι πόθω και πίστει προστρέχουσι.

῾Ολοψύχως σου δέομαι* τα τέλη ανώδυνα πάσι δώ­ρησε* και κατεύνασον τον τάραχον* του νο­ός μου, Τύχων, ῎Αθου σέμνωμα.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε πανάχραντε,* τον υιόν σου σκέπε και διαφύ­λαττε* και το στόμα μου διάνοι-ξον,* του δοξάζειν Σε Θεοκοινώνητε.

Ωδή εʹ. Φώτισον ημάς…

Δώρησον καμέ* υγιείαν και ταπείνωσιν,* πνεύμα συ­νέσεως και φόβον Θεού*, ίνα υμνώ σε απαύ­στως, Τύχων θεσπέσιε.

῞Υπνον ελαφρόν* και ανάπαυσιν του σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμώς* και ταις λιταίς Σου* της ψυχής τα πάθη, Τύχων, κοίμησον.

Πάντας τους πιστούς* εντρυφήσαι καταξίωσον* εν ταις Γραφαίς, πιστών, Τύχων, η χαρά* και βιώσαι τοις Χριστού λόγοις και προστάγμασι.

Θεοτοκίον.

῎Αχραντε, θερμώς* ικετεύω Σε ο άθλιος* εκ των παγίδων αρχεκάκου εχθρού* τον Σόν ικέτην* απαύστως, Σεμνή, προστάτευσον.

Ωδή στʹ. Την δέησιν εκχεώ…

Θανάτου του αιφνιδίου ρύσαι με* τον ανάξιον ικέ­την λιταίς σου* και εκ φθοράς και ποικίλων παγί­δων* του αρχεκάκου εχθρού, Τύχων, με λύτρωσον,* ώ κλέος των χριστιανών,* εκ των παθών των ποικίλων σύ ῥύσαι με.

Νευρώσεις Σύ, απελαύνεις, ῞Οσιε,* και τας νό­σους θεραπεύεις ταχέως* και ταις ψυχαίς ̉Ορθοδόξων παρέχεις,* ακαταπαύστως βοήθειαν ένδο­ξε˙* Σου δέομαι ο δυσμενής,* της ψυχής μου τα όμ­ματα άνοιξον.

Προστάτην σε της ζωής επίσταμαι* και ακοίμητον φρουρόν σε κατέχω,* τους πειρασμούς απελαύνεις μακρόθεν,* σύ και τας νόσους διώκεις ταχύτατα,* Τύχων θαυματουργέ,* των ̉Ορθοδόξων φρουρός ο ακοίμητος.

Θεοτοκίον.

̉Ηλίου του νοητού σύ, ῎Αχραντε,* ανεδείχθης, Θεοτόκε, μητέρα,* όν καθικέτευε, κόρη, απαύστως* και υπέρ πάντων ημών εξευμένισον* δεόμεθά σου, ώ Μαριάμ,* ίνα λάβωμεν χάριν και έλεος.

Διάσωσον* από κινδύνων, ικέτας σου, μάκαρ Τύχων* ότι πάντες δεητικώς προς σε καταφεύγο­μεν* ως έχοντι τώ Θεώ παρῥησία.

῎Αχραντε,* η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύ­τως* επ̉ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον,* ως έχουσα μητρικήν παρῥησίαν.

Δέησις και το Κοντάκιον.

Ήχος β´. Προστασία.

Σύ προστάτης των Χριστιανών ακαταίσχυντος* και μεσίτης προς τον Ποιητήν αμετάθετος˙* μη παρί­δης* αμαρτωλών δεήσεων φωνάς,* αλλά σπεύ­σον σύ, θαυματουργέ,* εις την βοήθειαν ημών των πι­στώς δεομένων σου˙* δέχου ημών πρεσβείαις* και ῥύ­σαι εκ των κινδύνων,* ῞Οσιε Τύχων, ισχυρόν* των ̉Ορθο­δό­ξων καταφύγιον.

Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ´.

Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυ­τού. (δίς)

Στίχος: Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι.

Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυ­τού.

῾Ο ῾Ιερεύς: Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς …

῾Ο Χορός: Κύριε ελέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ορθοί ακούσωμεν του αγίου Ευαγ­γελίου, Ειρήνη πάσι.

῾Ο Χορός: Και τώ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ του κατά Λουκάν (Κεφ. στ΄ 17-22) αγίου Ευαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Τώ καιρώ εκείνω έστη ο ̉Ιησούς επί τόπου πεδι­νού, και όχλος μαθητών αυτού, και πλήθος πο­λύ του λαού από πάσης της ᾿Ιουδαίας και ῾Ιερουσα­λήμ και της παρα­λίου Τύρου και Σιδώνος, οί ήλθον ακούσαι αυτού και ιαθήναι από των νόσων αυ­τών, και οι ο­χλούμενοι από πνευμάτων ακαθάρτων, και εθεραπεύοντο˙ και πάς ο όχλος εζήτει άπτεσθαι αυτού, ότι δύναμις παρ᾿ αυτού εξήρχετο και ιάτο πά­ντας. Και αυτός επάρας τους οφθαλμούς αυτού εις τους μα­θητάς αυτού έλεγε˙ μακά­ριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού˙ μακάριοι οι πει­νώντες νύν, ότι χορτασθήσεσθε˙ μακάρι­οι οι κλαίο­ντες νύν, ότι γελάσετε˙ μακάριοί εστε όταν μισήσω­σιν υμάς οι άνθρωποι, και όταν αφορίσω­σιν υ­μάς και ονειδίσωσι και εκβάλωσι το όνομα υμών ως πο­νηρόν ένεκα του υιού του ανθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρί …

Ταις του σου ῾Οσίου πρεσβείαις Ελεήμον,* εξάλει­ψον τα πλήθη* των εμών εγκλημάτων.

Και νύν …

Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις Ελεήμον,* εξάλειψον τα πλήθη* των εμών εγκλημάτων.

Στίχος: Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα …

Προσόμοιον. Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι…

Μη εγκαταλείπης με* των μοναζόντων προστά­τα* και πιστών το στήριγμα,* αλλά δέξαι δέη­σιν του ικέτους σου˙* θλίψις γάρ έχει με,* φέρειν ου δύνα­μαι* αρχεκάκου τα τοξεύματα˙* σκέπην ου κέ­κτημαι* ου­δέ που προσφύγω ο άθλιος,* πάντοθεν πολεμούμε­νος* και παραμυθίαν ουκ έχω πλήν σου.* Σπεύσον, φωτοφόρε,* το καύχημα και κλέος των πιστών* και υγιείαν παράσχου μοι,* Τύχων αξιάγαστε.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου…

῾Ο Χορός: Κύριε, ελέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει και οικτιρμοίς…

῾Ο Χορός: ̉Αμήν.

Και αποπληρούμεν τας λοιπάς Ωδάς

Ωδή ζʹ. Οι εκ της ̉ Ιουδαίας…

̉Τοις ατέκνοις συζύγοις* σύ παρέχεις τέκνα, πανευω­δέστατε,* διό και οι ποθούντες υιούς και θυγα­τέ­ρας* σοι βοώντες προσφεύγουσι˙* Τύχων κλέος πιστών* ημίν παράσχου απογόνους.

̉Εκ τροχαίου ικέτας* σύ προστάτευσον, Τύχων φωστήρ λαμπρότατε,* και πάσι τοις αιτούσι* μετάνοιαν παρά­σχου,* ίνα πάντες κραυγάζωμεν˙* Ο των Πατέ­ρων η­μών, Θεός ευλογητός ει.

Του σεισμού την μανίαν* καταπαύει ο Πλάστης, λιταίς σου ένδοξε,* διό πιστών τα πλήθη* αιτούσι σαίς πρεσβείαις* και γονυκλινώς σου δέονται,* τον Ζωο­δότην Χριστόν, ευμένισον σύ Τύχων.

Θεοτοκίον.

Λειτουργούς του ῾Υψίστου,* Θεοτόκε Μαρία, θερμώς δεόμεθα* παράσχου υγιείαν* ταπείνω­σιν και ῥώ­σιν,* ίνα πόθω κηρύττουσιν˙* το θέλημα του Σου Υιού* πανάμωμε Παρθένε.

Ωδή ηʹ. Τον Βασιλέα.

Τον Βασιλέα και Ποιητήν των απάντων* καθι­κέτευε, Τύχων φωτοφόρε,* όπως σου ικέτας* μετάνοιαν παράσχη.

Τους ̉Ορθοδόξους εκ των χειρών αρχεκά-κου,* και εκ νόσων διάσωσον, Τύχων,* αιτού-μεθα πίστει* και πόθω, Χριστοδρόμε.

῾Η βιοτή σου χαράς πληροί ̉Ορθοδόξους* και ευφραίνει καρδίας απάντων,* Τύχων μυροβόλε,* το κλέος των αγγέλων.

Θεοτοκίον.

Σε Θεοτόκε, του Πλαστουργού την Μητέρα* ικετεύο­μεν πάντες βοώντες* παράσχου ικέταις* την άνω­θεν ειρήνην.

Ωδή θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.

̉Αξίωσον ικέτην,* Τύχων αθλοφόρε,* ακατακρί­τως λαβείν την Μετάληψιν* των μυστηρίων των Θείων,* ίνα δοξάζω σε.

̉Αγάπην και ειρήνην,* ῥώμην και υγείαν,* υπο­μο­νήν και πραότητα δίδου ημίν* και της ο­σφύος τα άλγη* λιταίς σου ίασον.

Σύν τη Μητρί του Κτίστου* και τώ Παϊσίω,* παμμάκαρ Τύχων, πιστούς διασώσατε* εκ των χειρών του Βελίαρ,* πάντες δεόμεθα.

Θεοτοκίον.

῾Ροήν μου των δακρύων* μη αποποιήσης,* Θεοτόκε Παρθένε, σου δέομαι* και εκ της ψυχής μου την λύπην* τάχος διάλυσον.

Και ευ­θύς τα Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ε­στιν ως α­λη­θώς,* μα­κα­ρί­ζειν σε την Θε­οτό­κον,* την α­ει­μα­κά­ρι­στον και παναμώ­μη­τον* και Μη­τέ­ρα του Θε­ού η­μών.* Την τι­μι­ω­τέ­ραν των Χε­ρου­βείμ,* και ενδο­ξο­τέ­ραν α­συγ­κρί­τως των Σε­ρα­φείμ,* την α­δι­α­φθό­ρως* Θε­όν Λό­γον τε­κού­σαν,* την όν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σε με­γα­λύ­νο­μεν.

Την ῾Ελλάδα σκέπε, θαυματουργέ,* Τύχων μυροβόλε,* σου δεόμεθα ταπεινώς* και εκ των κυ­κλούντων* αυτήν εχθρών, φωσφόρε,* διάσω­σον λι­ταίς σου* ταις προς τον ῞Υψιστον.

Φύλαττε το σώμα μου, θαυμαστέ,* από του καρκίνου* και εκ νόσων παντοειδών,* ως και την ψυχήν μου* εκ των παθών, τρισμάκαρ,* Τύχων αθλοφόρε,* πιστών αγλάϊσμα.

Πάσαν την ελπίδα μου, θαυμαστέ,* προς σε επιρῥίπτω* ο ανάξιος του Θεού,* διό σοι προσπίπτω* και δέομαι ο τάλας* τα της ψυχής μου έλκη τάχος θεράπευσον.

̉Εν ῎Αθω εβίωσας ευλαβώς* γόνε της Ρωσίας,* Τύχων ένδοξε και σεπτέ,* και γην της Καψάλας* διά πολλών αγώνων* ηγίασας εσχάτως* ένσαρκε ῎Αγγελε.

Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου* ̉Αποστόλων η δωδεκάς,* οι ῞Αγιοι Πάντες,* με­τά της Θεοτόκου,* ποιήσατε πρε­σβεί­αν,* εις το σω­θήναι ημάς.

Είτα το Τρισάγιον, το Πάτερ ημών…, και το ̉Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Της ερήμου…

Της ῾Ρωσίας τον γόνον και του ῎Αθω το κλέϊσμα* των μοναζόντων την δόξα ως και πρότυπον άγιον,* Τύχωνα, τιμήσωμεν πιστοί* τον νέον του Σωτήρος αθλητήν,* τον παρέχοντα βοήθειαν δαψιλώς* τοις ευλαβώς κραυγάζουσι˙* Δόξα τώ σε δοξάσαντι Χριστώ˙* δόξα τώ σε στεφανώσαντι˙* δόξα τώ δωρουμένω διά σού, πάσι συγχώρησιν.

Δέησις, ̉Απόλυσις και ο Χορός ψάλ­λει:

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε εκ του ξύλου.

Πάντων σύ προστάτης, αγαθέ,* και των σωτη­ρίαν ποθούντων,* σύ εί οδηγός απλανής,* άλλον γάρ ουκ έχομεν,* των ̉Ορθοδόξων πλη­θύς,* πρεσβευ­τήν ακατάβλητον* και μέγαν μεσί­την,* οι κα­τατρυχόμε­νοι υπό ποικίλων παθών,* κλέ­ος ανε­δείχθης και δό­ξα,* διό παρά σου Τύχων, αιτούμεν* ταις λιταίς σου, μάκαρ, προς τον Κύριον.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τας δεήσεις των δούλων σου* και λύτρωσαι ημάς* από πάσης ανάγκης και θλί­ψεως.

῏Ηχος βʹ.

Την πάσαν ελπίδα μου* εις σε ανατίθημι,* Μή­τερ του Θεού,* φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς η ο Προεστώς.

Δι̉ ευχών των ῾Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε ̉Ιη­σού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς.

̉Αμήν.

[1]. Εις τα δύο πρώτα τροπάρια εκάστης ωδής λέγομεν: ῞Οσιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών, εις δε τα δύο τελευ­ταία: Δό­ξα Πα­τρί…, Και νύν…