ΠΑΤΕΡΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΤΣΗΣ – Ελάχιστοι είναι εκείνοι που μένουν ευχαριστημένοι από όσα καθημερινά συμβαίνουν στη σύγχρονη κοινωνία μας.
Πρόκειται για τους εμπνευστές και πρωταγωνιστές της θλιβερής πραγματικότητας, την οποία οι ίδιοι επιθυμούν και καταδικάζουν μόνο μερικά ακραία φαινόμενα και ζητούν την παρέμβαση της δικαιοσύνης.
Ποτέ όμως δεν θέλουν να τηρούν οι άνθρωποι τις ηθικές αρχές, που προτείνει και καλλιεργεί η Εκκλησία.
Προχωρούν ακόμα και στο αποκαρδιωτικό σημείο να θεωρούν την άρνησή τους αυτή ως δικαίωμά τους και να ζητούν τη νομική κατοχύρωση. Έτσι οι πιο πολλές αμαρτίες χαρακτηρίζονται ως «δικαιώματα» των ανθρώπων, που προστατεύονται από τους νόμους και όσοι τα αμφισβητούν να οδηγούνται στα δικαστήρια, για να τιμωρούνται για τα αδικήματα, που διαπράττουν και να σωφρονίζονται εντός των φυλακών!
Οι πολλοί όμως άνθρωποι ανησυχούν για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία, χωρίς όμως να αναγνωρίζουν τις δικές τους ευθύνες. Για όλα φταίνε οι άλλοι, ενώ και οι ίδιοι είναι μέλη αυτής της κοινωνίας και με τις πράξεις τους συντελούν στη διαρκή υποβάθμισή της.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ή καλύτερα δεν παραδέχονται, λόγω εγωισμού, ότι αυτό που βλέπουν στην κοινωνία και τους πληγώνει είναι αποτέλεσμα των δικών τους ενεργειών. Ο,τι έσπειραν, θερίζουν.
Ο Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ο οποίος ως πνευματικός πατέρας πολλών ανθρώπων βρισκόταν πάντα εν εγρηγόρσει και πονούσε για τα αμαρτωλά έργα των ανθρώπων, έλεγε σχετικά: «Σήμερα οι άνθρωποι θερίζουν ο,τι έσπειραν και τρυγούν τους καρπούς των πονηρών έργων τους της υπερηφάνειας, δηλαδή του φθόνου, της μνησικακίας, του ψεύδους, της συκοφαντίας, της αρπαγής, της πλεονεξίας, της διαφθοράς, της παραλυσίας, της βλασφημίας, της απιστίας και ασέβειας».
Αυτός είναι ο κατηφορικός δρόμος της απώλειας, που τον ακολουθούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι συνειδητοί ωστόσο χριστιανοί αρνούνται το σύγχρονο ρεύμα και επιλέγουν με σταθερότητα το δρόμο της εν Χριστώ ζωής, στοχαζόμενοι πάντα το θείο λόγο και αγωνιζόμενοι για την απόκτηση των αρετών. Στην επιλογή τους αυτή δεν έχουν πολλούς συνοδοιπόρους, όμως παρόλες τις δυσκολίες και τους ποικίλους πειρασμούς, βιώνουν ευχάριστες καταστάσεις, που ξεπερνούν κατά πολύ εκείνες της κοσμικής «ευτυχίας». Δεν μπορεί να γίνει καμιά σύγκριση.
Ούτε είναι δυνατό οι άνθρωποι του κόσμου να πεισθούν για την ωραιότητα της πνευματικής ζωής, αν προηγουμένως δεν έχουν κάποια εμπειρία. Κι εδώ βρίσκεται το καθήκον του ανθρώπου του Θεού, ο οποίος πρέπει να έχει φωτεινή ζωή και να δίνει την ευκαιρία στους καλοπροαίρετους να τον μιμηθούν και να κάνουν τη μεγάλη στροφή προς την Εκκλησία, ακολουθώντας ο,τι εκείνη διδάσκει και απολαμβάνοντας ο,τι προσφέρει στα μέλη της.
Ο Όσιος Φιλόθεος συμβούλευε τους ανθρώπους να αποφεύγουν την ευρύχωρη οδό της κακίας και της αμαρτίας και «να ακολουθούν τη στενή και τεθλιμμένη, η οποία οδηγεί στην αιώνια ζωή. Ας σπείρουμε στην προσκαιρη αυτή ζωή αρετές, ελεημοσύνη, πίστη, αγάπη, ελπίδα, ταπείνωση, εγκράτεια, υπομονή, δικαιοσύνη, για να θερίσουν ευδαιμονία και ευτυχία που πάντοτε μένει, ανεκλάλητη χαρά, δόξα και τιμή ακατανόητη και ανερμήνευτη, και τη βασιλεία των ουρανών».
Συγχρόνως ο Όσιος εξωτερίκευε και την επιθυμία του να φύγει από την παρούσα ζωή, γιατί δεν άντεχε άλλο να βλέπει τους ανθρώπους να ζούν μακριά από τον Θεό. Έλεγε: «Πιστεύω, αν θέλει και ο Θεός, να φύγω γρήγορα.
Πρέπει να φύγω, γιατί ο κόσμος τρέχει στα πονηρά και αμαρτωλά. Ακράτητοι είναι οι άνθρωποι, και λαός και κλήρος, σαν τα αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν προς την αμαρτία. Δεν συλλογίζονται τον Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα – τίποτα, μόνο για την ύλη, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Για την ψυχή, για τον Θεό, για την αρετή, τίποτα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα, και ίσως χάρη αυτών των ολίγων κρατεί ο Θεός τον κόσμο».
