Είδα ένα όνειρο…
Είχαν καταπατηθεί το Σύνταγμα και ο Νόμος…
Στο όνομα της δημοκρατίας…
Δηλαδή, οι σχέσεις συναλληλίας Εκκλησίας και Κράτους είχαν μεταβληθεί, άνευ ψήφου, σε σχέσεις υπαλληλίας της Εκκλησίας ως προς το Κράτος…
Για αυτό και οι εκκλησίες έκλεισαν…
Μάλλον έκλειναν και άνοιγαν…
Όπως τα καταστήματα…
Περιοδικά…
Το γιατί, ήταν το μεγάλο ερώτημα..
Μεγάλο και παντελώς αναπάντητο…
Έτσι πρόσταξε ο Καίσαρας και η πλειοψηφία των ταγών της Εκκλησίας συμφώνησε απολύτως…
Κάποια φορά, λοιπόν, από αυτές που η Πολιτεία, έδινε εντολή στη Σύνοδο για το άνοιγμα των εκκλησιών, έπρεπε (και πάλι) οι επίτροποι να λάβουν τις θέσεις τους…
Τί αντίκρισαν όμως οι εκκλησιαζόμενοι τούτη τη φορά;
Αντί των επιτρόπων…
Αστυνομικούς…
Ο πρώτος δε εξ αυτών ήταν ο φρούραρχος…
Αρχηγός της κουστωδίας…
Με εντολή του, η είσοδος των πιστών στο ναό επιτρεπόταν μόνο με φίμωτρο…
Με το «αιτιολογικό» της εξασφάλισης απόλυτης ησυχίας…
Η Λειτουργία προχωρούσε…
Και ο Ιερέας διάβαζε ήδη το Ευαγγέλιο…
Κάτι δεν άρεσε από την περικοπή στον φρούραρχο, και αμέσως έκανε νόημα στον παπά να σταματήσει…
Εκείνος, φοβούμενος την καριέρα του, την περαιτέρω προαγωγή του, το όνειρό του για την επισκοπική ράβδο, υπάκουσε αμέσως…
Χωρίς δεύτερη κουβέντα…
Σε αυτό το επίπεδο έφθασε η κατάσταση…
Δεν είχε πιο κάτω…
Οι περισσότεροι των εκκλησιαστικών ταγών ήταν άφωνοι και άβουλοι…
Δεχόμενοι, με τη στάση τους, ως νέα «Σύνοδο» την Πολιτεία…
Όταν έφτασε, μάλιστα, η ώρα του κηρύγματος…
Ο φρούραρχος φουριόζος μπήκε στο ιερό…
Ήθελε να ελέγξει το κείμενο…
Να το λογοκρίνει…
Ενώ κατά την έξοδο των πιστών απ’ το ναό…
Ο φρούραρχος έδωσε εντολή για την άμεση «διάλυσή» τους…
Θεωρώντας προφανώς την εκκλησία ως «διαδήλωση»…
Κάποιος, πιστός, μάλιστα, τόλμησε να ψελλίσει κάτι περί του ναού ως ασύλου…
Και περί της παράνομης παρουσίας της αστυνομίας εντός αυτού…
Αμέσως, ο φρούραρχος τον αγριοκοίταξε, δείχνοντάς του την έξοδο και το μπλόκ των προστίμων…
Αυτά όμως γίνονται, όταν η πλειοψηφία των εκκλησιαστικών ταγών αφήνει την πόρτα του ναού ανοιχτή…
Κλειστή για τους πιστούς, ανοιχτή για τους αστυνομικούς…
Πέρσι, το Πάσχα στέκονταν απ’ έξω…
Φέτος, η αστυνομία μπήκε μέσα…
Ξύπνησα, ενθυμούμενος την εποχή των Διωγμών…
Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης
