Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Το εσπέρας του Σαββάτου, 15ης Αυγούστου, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αλεξανδρείας, όπως κάθε χρόνο, τελέστηκε Μεθεόρτιος Πανηγυρικός Εσπερινός και στη συνέχεια εψάλησαν τα εγκώμια προς την Υπεραγία Θεοτόκο.
Στον Πολυαρχιερατικό Εσπερινό χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος κήρυξε τον θείο λόγο.
Στη διάρκεια του Πανηγυρικού Εσπερινού τέθηκαν σε προσκύνηση αποτμήματα των ιερών λειψάνων του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη, που θησαυρίζονται στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά, για ευλογία των πιστών.
Ακολούθησε Ιερά Λιτανεία του Επιταφίου της Παναγίας στους δρόμους της πόλεως, με τη συμμετοχή τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και πλήθους ευσεβών πιστών, ενώ της εκκλησιαστικής τάξεως επιμελήθηκε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή σου προσάγουσι, Παρθένε».
Μαζί με τις γενεές των ανθρώπων που αιώνες τώρα γονατίζουν ευλαβικά ενώπιον του σεπτού Θεομητορικού μνήματος της Υπεραγίας Θεοτόκου στη Γεθσημανή και ψάλλουν ύμνους για την Κοίμησή της, γονατίζουμε και εμείς απόψε νοερά ενώπιον της και την υμνούμε από καρδίας, ιδιαιτέρως κατά τη σημερινή ημέρα που εορτάζουμε την Κοίμησή της.
Γιατί όμως τιμούμε και υμνούμε τη σεπτή Κοίμηση της Κυρίας Θεοτόκου;
Την τιμούμε και την υμνούμε, γιατί η ημέρα της Κοιμήσεώς της είναι η ημέρα της δόξης της Παναγίας μας. Η Υπεραγία Θεοτόκος, όπως όλοι γνωρίζουμε, έζησε ταπεινά και απλά, χωρίς ούτε να επιζητά ούτε να απολαμβάνει τιμές και δόξες. Και όμως κατά την Κοίμησή της αξιώθηκε της τιμής και της δόξης που της ανήκε ως Μητέρα του Υιού του Θεού, ως εκείνης που αφιέρωσε τη ζωή της και την ύπαρξή της ολόκληρη στον Θεό και στη διακονία του σχεδίου του για τη σωτηρία των ανθρώπων.
Δοξάσθηκε η Υπεραγία Θεοτόκος όχι μόνο με τη θαυμαστή άφιξη στη Γεθσημανή των αγίων αποστόλων, που έφθασαν από όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο για να συνοδεύσουν την εξόδιο πομπή της, αλλά κυρίως δοξάσθηκε, γιατί «τάφος και νέκρωσις αυτήν ουκ εκράτησεν». Αντί να κρατήσει το σώμα της ο τάφος, όπως των κοινών ανθρώπων, και να υποστεί τη φυσική φθορά στην οποία υπόκειται κάθε άνθρωπος, η Παναγία μετέστη στην άνω ζωή, για να απολαύσει τη δόξα του Υιού της και Θεού μας σε όλο το μεγαλείο της αλλά και για να μεσιτεύει ενώπιον του θρόνου της μεγαλωσύνης του για κάθε άνθρωπο που επικαλείται τη βοήθεια και την προστασία της.
Έτσι ο τάφος της Υπεραγίας Θεοτόκου αποτελεί το τελευταίο σημείο της επί γης παρουσίας της. Αποτελεί το σημείο το οποίο μας υπενθυμίζει την χοϊκή και ανθρώπινη υπόστασή της, γιατί άνθρωπος ήταν η Παναγία μας, όπως και όλοι εμείς, αλλά με την υπακοή της στον Θεό «εύρε χάριν» και ανεδείχθη «υψηλοτέρα των ουρανών και καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών».
Μάς υπενθυμίζει ακόμη ο Θεομητορικός τάφος και τη δόξα και την τιμή που έλαβε η Κυρία Θεοτόκος από τον Θεό, να μην φθαρεί το πάναγνο σώμα της, το οποίο φιλοξένησε τον αχώρητο Θεό, μέσα στον τάφο, αλλά να περάσει «από του θανάτου εις την ζωήν», συνοδευόμενη από τους αγίους αγγέλους και αρχαγέλλους.
Ο Θεομητορικός τάφος όμως δεν είναι μόνο το τελευταίο σημείο της παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου στη γή. Είναι και η διαρκής υπόμνηση της πραγματικότητος ότι η Παναγία μας δεν εγκατέλειψε με την κοίμησή της τον κόσμο, όπως ψάλλει και ο ιερός υμνογράφος. Η αγάπη της για τους ανθρώπους αλλά και η ευσπλαγχνία του Υιού της για μας την κάνει να είναι παρούσα όχι μόνο στον ουρανό αλλά και στη γη για να βρίσκεται δίπλα μας, να μας προστατεύει, να μας ενισχύει και να μας παρηγορεί, εφόσον βέβαια θέλουμε να είμεθα και εμείς δίπλα της. Και όχι απλώς το θέλουμε αλλά και προσπαθούμε να μένουμε κοντά της, ακολουθώντας τα βήματά της, τα βήματα της υπακοής της προς τον Υιό της και Κύριό μας.
Γιατί πράγματι μπορούμε να αισθανόμεθα την παρουσία της Κυρίας Θεοτόκου στη ζωή μας, να αισθανόμεθα τη χάρη και την ευλογία της, όταν αγωνιζόμεθα να εναρμονίζουμε τη ζωή μας με το θέλημα του Θεού. Μπορούμε όμως ακόμη να την αισθανόμεθα και όταν δεν την ξεχνούμε αλλά την παρακαλούμε και την υμνούμε καθημερινά.
Δεν θα πρέπει να θυμόμαστε και να υμνούμε την Κυρία Θεοτόκο μόνο αυτές τις ημέρες του Δεκαπενταυγούστου που ψάλλουμε τις Παρακλήσεις της, ούτε μόνο κάθε Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που ψάλλουμε τους Χαιρετισμούς της και στη συνέχεια να την ξεχνούμε και να ασχολούμεθα αποκλειστικά με τις ανθρώπινες και κοσμικές υποθέσεις και υποχρεώσεις μας.
Άς μάθουμε και άς συνηθίσουμε να αναφερόμεθα καθημερινά στην Παναγία Μητέρα μας. Άς απευθυνόμαστε προς αυτήν διαβάζοντας καθημερινά τους Χαιρετισμούς της, τον Ακάθιστο ύμνο, που φέτος τιμούμε την επέτειο των 1400 χρόνων από τότε που οι κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως τον έψαλαν για πρώτη φορά, ευχαριστώντας την Παναγία που τους έσωσε από την πολιορκία των Αβάρων. Άς της ψάλλουμε την Παράκλησή της, άς επαναλαμβάνουμε τη σύντομη ικεσία «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», και τότε θα αισθανόμεθα την παρουσία της Παναγίας μας και θα έχουμε τη χάρη, την ευλογία και την προστασία της στη ζωή μας, αλλά και θα είναι η Παναγία μας μεσίτρια στον Χριστό εν ημέρα κρίσεως, ώστε να τυχούμε και εμείς της σωτηρίας.
Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε τον σύνδεσμο ΕΔΩ
