Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 – 12 – 1 Και εισήλθε πάλιν εις Καπερναούμ δι’ ημερών και ηκούσθη ότι εις οίκόν εστι. 2 και ευθέως συνήχθησαν πολλοί, ώστε μηκέτι χωρείν μηδέ τα προς την θύραν· και ελάλει αυτοίς τον λόγον.
3 και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων. 4 και μη δυνάμενοι προσεγγίσαι αυτώ διά τον όχλον, απεστέγασαν την στέγην όπου ην, και εξορύξαντες χαλώσι τον κράβαττον εφ’ ώ ο παραλυτικός κατέκειτο. 5 ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τώ παραλυτικώ· Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου. 6 ήσαν δέ τινες των γραμματέων εκεί καθήμενοι και διαλογιζόμενοι εν ταις καρδίαις αυτών· 7 Τί ούτος ούτως λαλεί βλασφημίας; τίς δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη είς ο Θεός;
8 και ευθέως επιγνούς ο Ιησούς τώ πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς είπεν αυτοίς· Τί ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών; 9 τί εστιν ευκοπώτερον, ειπείν τώ παραλυτικώ, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, η ειπείν, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει;
10 ίνα δε ειδήτε ότι εξουσίαν έχει ο υιός του ανθρώπου αφιέναι επί της γης αμαρτίας – λέγει τώ παραλυτικώ· 11 Σοί λέγω, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και ύπαγε εις τον οίκόν σου. 12 και ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον πάντων, ώστε εξίστασθαι πάντας και δοξάζειν τον Θεόν λέγοντας ότι Ουδέποτε ούτως είδομεν.
Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 – 12
1 Και ύστερα από μερικάς ημέρας εμβήκε πάλιν εις την Καπερναούμ· και έγινε γνωστόν, ότι είναι εις κάποιαν οικίαν. 2 Και αμέσως εμαζεύθησαν πολλοί, ώστε αφού εγέμισεν η οικία, να μη χωρούν πλέον τον λαόν ούτε τα πλησίον της θύρας μέρη. Και τους εδίδασκε τον λόγον του Θεού. 3 Και έρχονται προς αυτόν και του έφεραν κάποιον παραλυτικόν, που τον εσήκωναν επάνω εις κρεββάτι τέσσαρες.
4 Και επειδή δεν ημπορούσαν εξ αιτίας του πλήθους του λαού να τον πλησιάσουν, εξεσκέπασαν την σκέπην εις το μέρος, όπου ο Κύριος ευρίσκετο καί, αφού ήνοιξαν τρύπαν, έρριψαν κάτω σιγά το κρεββάτι, επί του οποίου ήτο εξαπλωμενος ο παραλυτικός. 5 Όταν δε ο Ιησούς είδε την πίστιν, που είχαν και ο παραλυτικός και εκείνοι που τον έφεραν, λέγει εις τον παραλυτικόν, ο οποίος ευρίσκετο εις ανησυχίαν, μήπως αι αμαρτίαι του γίνουν εμπόδιον εις την θεραπείαν του· τέκνον, σου έχουν συγχωρηθή αι αμαρτίαι σου, αι οποίαι είναι και η αιτία της σωματικής σου παραλύσεως.
6 Ήσαν δε μερικοί από τους γραμματείς, οι οποίοι εκάθηντο εκεί και διελογίζοντο εις το εσωτερικόν των και εις τας διανοίας των· 7 Διατί ο άνθρωπος αυτός ομιλεί έτσι και εκστομίζει βλασφημίας; Ποίος άλλος ημπορεί να συγχωρή αμαρτίας, παρά μόνον ένας, ο Θεός; 8 Και αμέσως ο Ιησούς αντελήφθη υπερφυσικώς με το φωτιζόμενον από την θεότητά του πνεύμα του, ότι αυτοί διαλογίζονται μέσα τους έτσι, και τους είπε· Διατί δέχεσθε και κυκλοφορείτε τέτοιους λογισμούς μέσα εις τας καρδίας σας; 9 Τί είναι ευκολώτερον, το να είπω εις τον παραλυτικόν είναι συγχωρημέναι αι αμαρτίαι σου η να του είπω, σήκω και πάρε εις τον ώμον σου το κρεββάτι σου και περιπάτει; Σείς θεωρείτε δυσκολώτερον το τελευταίον τούτο.
10 Διά να μάθετε λοιπόν, ότι ο υιός του ανθρώπου, ο Μεσσίας, ο μοναδικός εκπρόσωπος της ανθρωπότητος, ο οποίος θα έλθη και πάλιν επί των νεφελών ως Κριτής ένδοξος, έχει εξουσίαν να συγχωρή επί της γης αμαρτίας – τότε ο Κύριος λέγει εις τον παραλυτικόν· 11 Εις σέ, που πιστεύεις, ομιλώ· σήκω και πάρε εις τον ώμον σου το κρεββάτι σου και πήγαινε εις τον οίκον σου. 12 Και εσηκώθη αμέσως και αφού επήρε το κρεββάτι του εβγήκεν από το σπίτι εκείνο εμπρός εις όλους, ώστε τον είδαν με τα μάτια των και κατεπλάγησαν όλοι και εδόξασαν τον Θεόν λέγοντες, ότι ποτέ έως τώρα δεν είδαμεν έτσι, παραλυτικός με μίαν προσταγήν να σηκώνεται αμέσως υγιής και να περιπατή.
