Τους λόγους για τους οποίους συνυπέγραψε κείμενο στήριξης προς του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο εξηγεί σε δήλωσή του ο καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης, που που παράλληλα αναφέρεται στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας.
Η δήλωσή του αναφέρει:
Με αφορμή το θέμα που δημιουργήθηκε στην Κύπρο, εξαιτίας κάποιων αναφορών του Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου στην ομοφυλοφιλία, θα ήθελα να δώσω το θεολογικό πλαίσιο κατανοήσεως των σαρκικών σχέσεων στον χώρο της Εκκλησίας.
Οι κατά φύση σαρκικές σχέσεις ανδρός και γυναικός εντός της Εκκλησίας έχουν την πλήρη πνευματική νομιμοποίησή τους, μόνο μέσα στο πλαίσιο του γάμου. Και όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Απόστολος Παύλος: «Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος» (Εβρ. 13, 4). Γι’ αυτό και καταδικάζει τις εκτός του γάμου σαρκικές εκτροπές, λέγοντας: «πόρνους και μοιχούς κρινεί ο Θεός» (Εβρ. 13, 4).
Ενώ δηλαδή η κατά φύση ψυχοσωματική σχέση του άνδρα και της γυναίκας, στο πλαίσιο του γάμου, τους καθιστά μια ανθρώπινη οντότητα, τους ενοποιεί «εις σάρκα μίαν» (Μκ. 10, 8 και Εφ. 5, 31), όταν η σχέση αυτή γίνεται εν Χριστώ και όχι ερήμην Του, η ένωσή τους αποκτά κατεξοχήν πνευματικό περιεχόμενο. Τούτο, πρακτικώς, σημαίνει ότι ο Χριστός με την Χάρη Του εμπλουτίζει ακτίστως αυτήν την σχέση, η οποία από κατά φύση δυαδική σχέση γίνεται χαρισματικώς τριαδική σχέση. Γίνεται, δηλαδή, μία οντολογικού χαρακτήρα ενότητα ανδρός – γυναικός – και Χριστού. Η ενότητα αυτή, βέβαια, δεν έχει μηχανιστικό χαρακτήρα, αλλά υπάρχει και συντηρείται μυστηριακώς, ενόσω οι σύζυγοι τηρούν αγαπητικώς τις προδιαγραφές του είναι τους και κατεξοχήν την εντολή της αναφοράς τους «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν» (Εφ. 5, 32), επειδή ο θεμελιώδης παράγοντας της ενότητάς τους σ’ αυτήν την τριαδική πλέον σχέση είναι ο Ίδιος ο Χριστός διά της ακτίστου Χάριτός Του.
Με βάση αυτά τα προαπαιτούμενα των σαρκικών σχέσεων, η πορνεία, η μοιχεία, αλλά ακόμη και αυτή η σαρκική επιθυμία τους ακυρώνουν στην πράξη την οντολογία του γάμου και τον σκοπό του, που είναι η εν Χριστώ τελείωση των συζύγων με την καθημερινή άσκηση της ανιδιοτελούς αγάπης μεταξύ τους.
Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις καταδικάζονται από την Αγία Γραφή (βλ. σχετ. Γεν. 19, 4-28, Λευιτ. 20, 13, Ρωμ. 1, 26-32, Α΄ Κορ. 6, 9-10, Α΄ Τιμ. 1, 10, Ιούδ. 7) και την διδασκαλία της Εκκλησίας εξίσου με την πορνεία και την μοιχεία, όχι απλώς ως ακάθαρτες ηθικώς πράξεις, αλλά κυρίως και πρωτίστως ως αντικείμενες στην οντολογία του «γάμου» Χριστού και Εκκλησίας, του «γάμου» εκείνου που εικονίζει ο γάμος των πιστών –του άνδρα και της γυναίκας- εντός της Εκκλησίας. Μέσα στο πνεύμα αυτό, γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους: «…τα μέλη του Χριστού ποιήσω πόρνης μέλη;» (Α΄ Κορ. 6, 15). Η πορνεία, η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία καταστρέφουν την ενότητα των πιστών με τον Χριστό και μεταξύ τους. Γι’ αυτό, ενόσω παραμένουν σ’ αυτές τις άρρωστες σχέσεις οι πιστοί, δεν μπορούν να κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού (βλ. σχετ. Α΄ Κορ. 6, 9-10), ούτε και να έχουν την πρόγευσή της στην παρούσα ζωή τους.
Επομένως, είναι ευνόητο ότι η απόρριψη των παραπάνω σαρκικών σχέσεων από τους πιστούς και την ηγεσία της Εκκλησίας, σε καμμία περίπτωση δεν συνιστά ρατσιστικού χαρακτήρα κατηγοριοποίηση των πιστών, που έχουν αυτές τις σχέσεις. Απεναντίας, είναι αγαπητικού χαρακτήρα η γνωστοποίηση της Εκκλησίας για τις ολέθριες σωτηριολογικές συνέπειες αυτών των αμαρτωλών ενεργειών.
Επιπροσθέτως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, ενόσω κατηγορούμενη ως αμαρτία από την Εκκλησία δεν είναι μονομερώς η ομοφυλοφιλία, αλλά εξίσου και η πορνεία και η μοιχεία και αυτή ακόμη η σαρκική επιθυμία, δεν είναι καθόλου λογικό να αποδίδεται ρατσιστικός χαρακτήρας στην καταδίκη της ομοφυλοφιλίας. Πολύ δε περισσότερο, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ρατσιστική επιλογή από την Εκκλησία, ενόσω η Εκκλησία καταδικάζει πρωτίστως την σαρκική επιθυμία, ως την θεμελιώδη προϋπόθεση της οποιασδήποτε σαρκικής αμαρτίας. Και επειδή το νόσημα της σαρκικής επιθυμίας αφορά σχεδόν όλους τους πιστούς, δεν υπάρχει καμμία κατηγοριοποίηση ρατσιστικού χαρακτήρα από την Εκκλησία.
Αν μάλιστα λάβουμε σοβαρά υπόψη, ότι ο Θεός διά της Εκκλησίας συγχωρεί και θεραπεύει όλες τις κατηγορίες των αμαρτιών, όταν υπάρχει καρδιακή μετάνοια, τότε στην συγκεκριμένη στάση της Εκκλησίας πιστώνεται και η φιλανθρωπία της.
Ας σημειωθεί ακόμη, ότι και η Ιουδαική θρησκεία –στηριζομένη στην Παλαιά Διαθήκη- καταδικάζει την ομοφυλοφιλία, χωρίς να έχει ποτέ κατηγορηθεί για ρατσισμό.
Τέλος, μέσα στο πνεύμα των παραπάνω γραφομένων μου, τέθηκε και η προ ημερών υπογραφή μου στην Επιστολή των Επιστημόνων για την στήριξη του Μητροπολίτη Μόρφου, κ. Νεοφύτου.
