Μητροπολίτης Χαλκίδος: Με λόγο βαθιά βιωματικό και γεμάτο πνευματικές αναφορές, ο Μητροπολίτης Χαλκίδος Iστιαίας και Βορείων Σποράδων κ. Χρυσόστομος ανοίγει την καρδιά του στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» σε μια συνέντευξη που αγγίζει καίρια ζητήματα της εποχής μας.
Από τη ΣΤΕΦΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ*
Από τα παιδικά του χρόνια στο Βασιλικό Χαλκίδος και τη γνωριμία του με μορφές αγιότητας, μέχρι τα θαύματα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου και τις σύγχρονες προκλήσεις της κοινωνίας, μιλά με παρρησία για την πίστη, την οικογένεια, την παιδεία και την πορεία του ανθρώπου μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Παράλληλα, αναδεικνύεται η διαρκής μέριμνά του για το ποίμνιο της Εύβοιας, ιδιαίτερα για όσους δοκιμάζονται από οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες, αλλά και η έντονη αγωνία του για τους νέους ανθρώπους, που αναζητούν νόημα και ελπίδα σε μια εποχή σύγχυσης και αβεβαιότητας. Μια συνέντευξη με ουσιαστικά μηνύματα, πνευματικό βάθος και έντονους προβληματισμούς για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.
Σεβασμιώτατε, γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στο Βασιλικό Χαλκίδος. Ποιες εικόνες, πρόσωπα και βιώματα από τα παιδικά σας χρόνια έχουν μείνει ανεξίτηλα στην καρδιά σας και επηρέασαν την πορεία προς την ιεροσύνη;
Δοξάζω τον Θεό, γιατί γεννήθηκα από δύο πτωχούς, αλλά έντιμους και πολύ εργατικούς γονείς, οι οποίοι με θυσιαστική αγάπη δημιούργησαν την οικογένειά μας και ανέθρεψαν τον μικρότερο στην ηλικία αδελφό μου και την ταπεινότητά μου. Στη μητέρα μου οφείλω τον ιδιαίτερο σύνδεσμό μου με την Εκκλησία και στους ιερείς της ενορίας μας την καλλιέργεια της κλίσεώς μου για την Ιεροσύνη. Πόθος, που μου χαρίσθηκε από τον Θεό εκ κοιλίας μητρός. Ένας εκ των αειμνήστων ιερέων της γενέτειράς μου φρόντισε την εγγραφή μου στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, προς την οποία ανεξόφλητο είναι το χρέος μου, για τα όσα πολλά και πολύτιμα διδάχθηκα κατά τους πέντε χρόνους των σπουδών μου εκεί.
Το Ιερό Προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους τόπους προσκυνήματος της Ορθοδοξίας. Πώς ερμηνεύετε αυτή τη μεγάλη προσέλευση των προσκυνητών και ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη πνευματική παρακαταθήκη του Αγίου για τον σύγχρονο άνθρωπο;
Αυτό το παγκοσμίου ακτινοβολίας και φήμης Προσκύνημα, οφείλει την ύπαρξή του στους κατατρεγμένους πρόσφυγες του Προκοπίου της Καππαδοκίας, οι οποίοι, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, μετά την Μικρασιατική τραγωδία εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Με πολλή συγκίνηση αναφέρουμε πάντοτε ότι, οι Προκοπιείς, αντί άλλων υλικών πραγμάτων και κινητών περιουσιακών στοιχείων, έφεραν μαζί τους, με απερίγραπτους κόπους και πολλούς κινδύνους, το αδιαλώβητο ιερό λείψανο του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου και πολλά άλλα ιερά της πίστεως κειμήλια, τα οποία φυλάσσονται στον ομώνυμο Ι. Ναό και εκτίθενται, εις μνημόσυνον αυτών, στο προσφάτως ιδρυθέν, πλησίον του Ιερού Ναού, Μουσείο Μικρασιατικού Πολιτισμού του Ι. Προσκυνήματος. Ο Όσιος Ιωάννης, ο νέος ομολογητής, έλαβε μεγάλη χάρη από τον Θεό, ως ανταμοιβή της προς Αυτόν φλογερής αγάπης του, η οποία τον οδήγησε στην έναντι των απίστων Αγαρηνών ομολογία της πίστεως και της αφοσιώσεώς του στον Ιησούν Χριστόν. Ένεκα αυτής της σθεναράς και θαρραλέας ομολογίας, υπέμεινε την στέρηση της ελευθερίας του, την συμβίωσή του με τα ζώα μέσα στον στάβλο τού αφέντη του, αλλά και ύβρεις και πολλά βασανιστήρια. Αξιώθηκε από τον μισθαποδότη Κύριο, της κληρονομίας της Ουρανίου Βασιλείας, μα και το πάνσεπτο σώμα του το τίμησε ο Θεός με την αφθαρσία, την αγιοπνευματική ευωδία και την θαυματουργία! Έγινε έτσι ο ταπεινός δούλος το καταφύγιο αναρίθμητων ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Το ιερό του λείψανο προαναγγέλλει την κοινή ανάσταση όλων των νεκρών κατά την Δευτέρα Παρουσία, ενώ ο βίος του μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να πουλάμε την ψυχή μας, έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος, γιατί πράγματι, όπως είπε ο Κύριος, δεν υπάρχει αντάλλαγμα της ψυχής!
Έχετε υπάρξει δέκτης μαρτυριών πιστών ή έχετε βιώσει προσωπικά περιστατικά που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν θαύματα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου; Υπάρχει κάποιο γεγονός που σας έχει συγκλονίσει ιδιαίτερα και θα θέλατε να μοιραστείτε;
Με έχει συγκλονίσει ένα θαύμα, το οποίο συνέβη μέσα στο πλοίο που μετέφερε τους πρόσφυγες και το ιερό λείψανο στην Ελλάδα και για το οποίο υπάρχουν πολλές μαρτυρίες που έχουν δει και το φως της δημοσιότητος, ανθρώπων που ήταν στο ίδιο καράβι συνταξιδιώτες. Το ιερό λείψανο, οι πρόσφυγες το μετέφεραν κρυφά από τους Τούρκους. Στον έλεγχο το πέρασαν τυλιγμένο και το έριξαν στο αμπάρι, μαζί με άλλα αντικείμενα. Όταν όμως το πλοίο εισήλθε στα ελληνικά χωρικά ύδατα, άρχισε να περιστρέφεται, χωρίς να υπάρχει βλάβη και κινδύνευε να καταποντιστεί, ενώ ο καπετάνιος είδε τον Όσιο να του ζητεί να τον βγάλουν από το αμπάρι και τον προειδοποιούσε πως, αν δεν το κάνει, θα βυθιστεί το πλοίο. Ανήσυχος εκείνος ρώτησε τους επιβάτες και του απεκάλυψαν το μυστικό. Όταν έβγαλαν τον Όσιο από το αμπάρι, τότε το πλοίο άρχισε να κινείται κανονικά σε μια θάλασσα «λάδι». Και βέβαια ο Όσιος με αυτή του την απαίτηση δεν ζητούσε μια καλύτερη θέση (αυτός που έζησε όλη του την ζωή στον στάβλο), αλλά ήθελε να πει ότι δεν είναι ένα πτώμα, αλλά ένας ζωντανός άγιος, ακοίμητος συνοδοιπόρος και βοηθός στους ξεριζωμένους και εξουθενωμένους πρόσφυγες.
Μεταξύ και πολλών άλλων θαυμάτων του Οσίου μνημονεύω και το παρακάτω: Αν έρθετε στο προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, θα δείτε ένα απλό και φτωχό δώρο. Ένα μπαστούνι! Κρέμεται σαν λάφυρο στο προσκυνητάρι, μπροστά στον Όσιο. Το μπαστούνι είναι της γιαγιάς Μαρίας Σιάκα από το Φρέναρο της Αμμοχώστου Κύπρου, που ήταν καμπουριασμένη και το πρόσωπό της απείχε λίγο από τη γη. Στις 11 Αυγούστου 1978 την έφεραν οι δικοί της με άλλους εκατό Κυπρίους στον Όσιο Ιωάννη. Την σήκωσαν στα χέρια για να προσκυνήσει το Ιερό Λείψανο. Κοιτάζει η πονεμένη γιαγιά το μακάριο ολόσωμο σκήνωμα και κλαίει ζητώντας για τα πονεμένα γηρατειά λίγη θεϊκή βοήθεια. Είδε ο Άγιος του Θεού το μεγαλείο της ψυχής της, είδε τον πόνο της, αλλά και την πίστη της. Μπροστά στα μάτια όλων, σαν ένα αόρατο χέρι, άρπαξε με τεράστια δύναμη τους ώμους της και αργά άρχισε να της ξεδιπλώνει το σώμα! Τρίζει η σπονδυλική στήλη και παίρνει την πρώτη της θέση! Η γιαγιά είναι όρθια! Οι συγχωριανοί της κλαίνε. Οι καμπάνες της Εκκλησίας σημαίνουν. Γίνεται ευχαριστήρια παράκληση από όλους τους Κυπρίους. Δε συγκρατούν τα δάκρυά τους. Στο τέλος ακούγεται η φωνή της γιαγιάς: «ίντα να σου δώσω παλικάρι μου, Άγιε μου, είμαι φτωχιάν, θα σου δώσω το μπαστούνι μου, ότι ‘ε μου χρειάζεται μέχρι να πεθάνω!».
Στην εφημερίδα «Πανεβοϊκό Βήμα» της 24/8/1978 δημοσιεύεται η παρακάτω επιστολή – ομολογία της Θεραπευμένης: ΜΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ ΤΕΛΕΙΩΣ μόλις προσκύνησε το σκήνωμα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. ΘΑΥΜΑ επί ασθενούς γυναικός από την Κύπρο, έγινε στον Ι. Ν. Οσίου Ιωάννου του Ρώσου. Και μάλιστα με άμεση θεραπεία της ευσεβούς προσκυνήτριας κ. Μαρικούς Π. Σιάκα, την 11η Αυγούστου 1978. Με επιστολή της, η ίδια η δεχθείσα την θαυματουργική χάρη περιγράφει το γεγονός ως εξής: «Ονομάζομαι Μαρικού Παναγή Σιάκα, κατάγομαι από το Φρέναρο Αμμοχώστου, ετών 73. Υπέφερα από κύρτωση της σπονδυλικής στήλης 15 περίπου χρόνια. Οι γιατροί με είχαν απελπίσει. Αποφάσισα να επισκεφθώ με άλλους Κυπρίους στον Όσιο και Θαυματουργό Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Είχα γίνει ένα «ύψιλον» από την ασθένεια. Με πολλά δάκρυα προσκύνησα και παρακάλεσα τον Άγιο να με θεραπεύσει. Φόρεσα και την ζώνη του Αγίου. Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια, ένιωσα ένα κρύο ιδρώτα να περιλούει το κορμί μου. Μία τρεμούλα και σαν κάποιο αόρατο χέρι να μου βάζει μια σανίδα στο κορμί μου, σαν υποστύλωμα. Ανορθώθηκαν αμέσως. Και είπα στο σύζυγό μου ότι έγινε καλά. Ότι δεν έχω τίποτα! Πέταξα αμέσως το ραβδί, το οποίο δεν είχα αποχωριστεί 15 ολόκληρα χρόνια. Δοξάζω τον Θεό και τον Άγιο Ιωάννη για το μεγάλο θαύμα που έκανε. ΜΑΡΙΑ Π. ΣΙΑΚΑ Φρέναρος Αμμοχώστου Κύπρου.
Μερικά ακόμη θαύματα έχουν δημοσιευθεί στο βιβλίο του αειμνήστου π. Ιωάννου Βερνέζου, με τίτλο: «Νέα Θαύματα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσσου» και στο βιβλίο, που αξιώθηκε η ταπεινότης μου να γράψει, με τίτλο: «Ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος-Ο Πολύαθλος και Πρωταθλητής της Υπομονής».
Είχατε την ευλογία να γνωρίσετε από κοντά τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη και να γίνετε μάρτυρας της αγιασμένης βιοτής του. Υπάρχει κάποιο περιστατικό, μια συμβουλή ή μια προσωπική στιγμή μαζί του που σας έχει χαραχθεί και θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες;
Οντως είχα αυτή τη μεγάλη ευλογία και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσα να διδαχθώ από έναν άγιο άνθρωπο, που όλη η ζωή του, κάθε λόγος του και κάθε κίνησή του τον χαρακτήριζε ως άνθρωπο του Θεού και ουρανοπολίτη! Η προσευχή, η νηστεία, η αγρυπνία, η καθημερινή προσφορά της θείας Λειτουργίας, αλλά και η ταπεινοφροσύνη, η απλότης και η αφειδώλευτη αγάπη του προς τους ανθρώπους, που εκδηλωνόταν με την διαρκή μνημόνευση ονομάτων, την εξομολόγηση και την απλόχερη ελεημοσύνη, τον καθιστούν λαμπρό παράδειγμα προς μίμησιν.
Το μάθημα των Θρησκευτικών βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο συζητήσεων και αμφισβητήσεων. Πώς σχολιάζετε την προσπάθεια απαξίωσής του και γιατί θεωρείτε ότι παραμένει σημαντικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών;
Λίαν επιεικώς θα χαρακτήριζα αυτή την τάση, που περιγράφετε και χρόνια τώρα μανιωδώς αγωνίζεται και παλεύει στην πατρίδα μας, ως επικίνδυνα επιπόλαιη και παντελώς άδικη προς τους νέους ανθρώπους. Δυστυχώς, κάποιοι άνθρωποι, όχι μόνον απλοί ιδιώτες, αλλά και κατέχοντες δημόσια αξιώματα ακόμη και κάποιοι γονείς το επιχειρούν, στο όνομα μάλιστα του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Λησμονούν βεβαίως οι τα τοιαύτα σκεπτόμενοι και πράττοντες ότι τα παιδιά έχουν και ψυχή και είναι, όπως μου αρέσει να λέω, ψυχούλες! Και οι ψυχές δεν γαληνεύουν και δεν γεμίζουν, παρά μόνον όταν ευρίσκονται σε κοινωνία και σχέση με τον Θεό! Μια παιδεία που περιορίζεται στην παροχή εγκεφαλικών γνώσεων και παραθεωρεί την καλλιέργεια της ψυχής, δίχως υπερβολή, είναι λειψή! Δεν προσφέρει ολοκληρωμένους ανθρώπους! Η τάση του ανθρώπου να σχετίζεται με τον Θεό είναι έμφυτη, γιατί ο άνθρωπος είναι θεόπλαστος και είναι αφύσικο να εμποδίζουμε αυτή την σχέση. Και με την ευκαιρία που μου δίνετε, κι εμείς οι κληρικοί έχουμε υποχρέωση να αναζητήσουμε τα παιδιά και να τα καλέσουμε να γνωρίσουν εμπειρικά και να συμμετάσχουν στο γεγονός της Εκκλησίας! Το ‘χουμε υποχρέωση στα παιδιά. Οφειλή απέναντί τους και απέναντι στον Χριστό, ο Οποίος μας ανέθεσε την φροντίδα τους λέγοντας· εάν με αγαπάς, ποίμαινε τα αρνία μου. Ενα πολύ ωραίο τραγούδι μας προτρέπει όλους, με τους στίχους του, να φροντίσουμε το παιδί: «Έχε το νου σου στο παιδί… υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα!»
Τα τελευταία χρόνια προβάλλεται ολοένα και περισσότερο η αποτέφρωση, συχνά και με τη στήριξη θεσμικών παραγόντων. Ποια είναι η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στην αποτέφρωση και ποιο είναι το βαθύτερο θεολογικό μήνυμα της ταφής στην ορθόδοξη παράδοση;
Προβάλλεται όντως η αποτέφρωση και με την φανερή στήριξη θεσμικών παραγόντων ως μία διαδικασία πολιτισμού, όσον αφορά την διαχείριση των νεκρών ανθρωπίνων σωμάτων, λες και τόσους αιώνες είμαστε, ως Έλληνες και ορθόδοξοι, απολίτιστοι! Κατηγορείται ταυτόχρονα η Εκκλησία, ως μισαλλόδοξη, επειδή διδάσκει τα παιδιά της αντίθετα μ’ αυτήν την επιλογή, ακόμη και ότι δεν σέβεται την επιθυμία των ανθρώπων και καλείται από τους επιχειρηματίες της διαδικασίας και άλλους «προοδευτικούς» που τάχα ενδιαφέρονται για την πορεία της να εκσυγχρονισθεί. Ασφαλώς και είναι ελεύθερος ο κάθε άνθρωπος να επιλέξει και αυτό η Εκκλησία πάντοτε το σέβεται. Υπάρχει, ωστόσο, μια δισχιλιετής και πλέον παράδοση χριστιανικού βίου, η οποία θεωρεί υποχρέωση και καθήκον την ταφή του νεκρού ανθρώπου, την οποία παραλληλίζει με την σπορά στην γη, με την ελπίδα της βλαστήσεως και της καρποφορίας. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά Χριστόν και πολλές χιλιάδες χρόνια προ Χριστού διατηρείται αυτή η παράδοση και τώρα θα την χαρακτηρίσουμε, όπως την χαρακτήρισαν, μακάβρια; Σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, θάπτομε τους νεκρούς και καίμε τα σκουπίδια! Οι δήθεν προοδευτικοί, εν ονόματι μάλιστα του πολιτισμού, μας προτείνουν να καίμε τους ανθρώπους και να θάβουμε υγειονομικά τα σκουπίδια!
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη διάδοση πρακτικών όπως η γιόγκα, ακόμη και σε μικρές ηλικίες. Γιατί θεωρείτε ότι η γιόγκα μπορεί να αποτελεί πνευματική πλάνη για έναν ορθόδοξο χριστιανό;
Είναι αλήθεια ότι πολλές τέτοιες πρακτικές προβάλλονται, σαν μέσα για να αποκτήσει ο άνθρωπος ευεξία και απαλλαγή από διάφορες στρεσογόνες καταστάσεις, με διάφορες τακτικές όπως η αυτοσυγκέντρωση, η γυμναστική και η σωματική άσκηση. Τέτοιας φύσεως είναι και η πολυδιαφημιζόμενη γιόγκα. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, όπως π.χ. οι μετάνοιες που κάνουμε οι Χριστιανοί δεν είναι γυμναστικές ασκήσεις, αλλά συνδέονται με την πίστη και την προσευχή, την αναφορά μας στον αληθινό Θεό! Η γιόγκα είναι κάτι πολύ περισσότερο από την φυσική βελτίωση κάποιου. Είναι μία αρχαία πρακτική που προέρχεται από την Ινδία, που πιστεύεται πως αποτελεί το μονοπάτι προς την πνευματική αύξηση και τον φωτισμό. Γιόγκα σημαίνει «ένωση», και ο σκοπός είναι να ενωθεί ο πρόσκαιρος (προσωρινός) εαυτός με το απεριόριστο Βράχμα – η ινδουιστική ιδέα τού «Θεού». Ο θεός αυτός δεν είναι μια πραγματική ύπαρξη αλλά μια απρόσωπη πνευματική ουσία που είναι ένα με την φύση και το σύμπαν. Αφού τα πάντα είναι θεός, (πανθεϊσμός) η φιλοσοφία της γιόγκα δεν κάνει διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού. Είναι εμφανέστατα αντιχριστιανική φιλοσοφία. Διδάσκει τον άνθρωπο να εστιάζει στον εαυτό του αντί στον έναν αληθινό Θεό. Ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες ν’ αναζητούν τις απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα της ζωής μέσα στην συνείδησή τους αντί στον λόγο τού Θεού. Αφήνει ακόμη τον άνθρωπο έκθετο στην πλάνη τού εχθρού τού Θεού, που ψάχνει να βρει θύματα που μπορεί ν’ απομακρύνει απ’ Αυτόν (Α΄ Πέτρου 5:8). Είναι κάτι περισσότερο από την λατρεία του εαυτού μας μεταμφιεσμένη ως πνευματικότητα ανωτέρου επιπέδου. Χρειάζεται, λοιπόν, μεγάλη προσοχή και επαγρύπνιση. Δεν πρέπει να σπεύδουμε να πιστεύουμε σε κάθε πνεύμα και κάθε θεωρία, απ’ αυτές που μας πλημμυρίζουν, γιατί πολλοί ψευδοπροφήτες «καμουφλαρισμένοι» εισήλθαν και διαρκώς εισέρχονται στον κόσμο και κινούνται με αλιευτική διάθεση ανάμεσά μας.
Ζούμε στην εποχή της ραγδαίας ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης. Πώς βλέπετε την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης; Μπορεί να γίνει εργαλείο προς όφελος του ανθρώπου ή φοβάστε ότι ενδέχεται να απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον άνθρωπο από τον Θεό και την αληθινή ανθρώπινη σχέση;
Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ερώτησή σας αυτή ως ρητορική, αφού περιέχει και την απάντησή μου. Είναι πράγματι τόσον αξιοθαύμαστη, όσον και ραγδαία η πρόοδος του ανθρώπου στην τεχνολογία και η τεχνική νοημοσύνη είναι μια σπουδαία κατάκτηση. Μαζί όμως με τον θαυμασμό συνυπάρχει και ο φόβος, κατά πόσον, δηλαδή, ο εφευρέτης άνθρωπος θα κυριαρχήσει και δεν θα υποδουλωθεί στα επιτεύγματά του ή και το χειρότερο δεν θα καταφέρει να τα ελέγξει και ενδεχομένως θα κινδυνεύσει απ’ αυτά. Πράγματι, μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στην υπηρεσία του ανθρώπου, μπορεί όμως να τον οδηγήσει και στην ακοινωνησία με τον Θεό και τους ανθρώπους. Εξαρτάται από τον άνθρωπο η χρήση ή η κατάχρηση. Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος, δίδασκε ο σοφιστής Πρωταγόρας, αλλά, αλήθεια, ρωτάει η Εκκλησία, ποιός άνθρωπος; Οχι ο οιοσδήποτε, αλλά ο εν Χριστώ αναγεννημένος, δηλαδή, ο αληθινός άνθρωπος. Αυτός ο άνθρωπος δοξάζει τον Θεό για την πρόοδό του, δεν θεοποιεί τον εαυτό του ούτε απολυτοποιεί τις κατακτήσεις του, πολλώ δε μάλλον δεν εξαρτάται ως δούλος απ’ αυτές.
Πολλοί νέοι εγκαταλείπουν την επαρχία αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες. Σας ανησυχεί η ερήμωση χωριών και μικρών κοινωνιών της Εύβοιας και πώς μπορεί η Εκκλησία να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα στους νέους ανθρώπους;
Δεν είναι μόνον η αστυφιλία, μέσω της οποίας οι νέοι άνθρωποι ζητούν καλύτερες ευκαιρίες για την ζωή τους, που συντελεί στην ερήμωση των χωριών, αλλά και μεγάλων κωμοπόλεων στην Εύβοια. Είναι, δυστυχώς, και η σημαντική μείωση του πληθυσμού της πατρίδος μας, που ανησυχεί πολλούς, όχι όμως όλους. Το δημογραφικό πρόβλημα, δεν οφείλεται μόνον σε οικονομικούς παράγοντες. Είναι αποτέλεσμα και της επικίνδυνης προπαγάνδας εις βάρος της πατρίδος μας, που συντελείται χρόνια τώρα με δική μας συμβολή, με την αλλαγή της βιοθεωρίας μας, με τον λεγόμενο οικογενειακό προγραμματισμό, την υποτίμηση του ρόλου της οικογένειας και της μητρότητος, την αποφυγή της τεκνογονίας και γενικά την απομάκρυνσή μας από τον Θεό και τις παραδόσεις μας. Η Εκκλησία, που δεν αποτελείται μόνον από τους ποιμένες, επισημαίνει τους κινδύνους, κηρύσσει την μετάνοια και την αλλαγή πορείας και όσο μπορεί ενισχύει διδακτικά, ηθικά και υλικά, αλλά η ελπίδα, αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί, στο ζήτημα αυτό φαίνεται να είναι αποσταμένη… Όλα τούτα τα συμβαίνοντα συνιστούν αυτό που θα ονομάζαμε, εάν είμαστε τίμιοι με τα ανθρώπινα, παρακμή! Μία δε είναι η οδός της σωτηρίας! Η μετάνοια, ήτοι αλλαγή τρόπου σκέψεως…
Η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος διακονεί μια περιοχή με πολλές κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις. Ποια θεωρείτε σήμερα τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην Εύβοια και με ποιους τρόπους προσπαθεί η Εκκλησία να σταθεί δίπλα τους;
Είναι τα ίδια προβλήματα που απασχολούν όλη την πατρίδα μας, προστίθενται, ωστόσο και αυτά που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια, οι μεγάλες φυσικές καταστροφές που έπληξαν, κυρίως, την Βόρεια Εύβοια και αρκετές από αυτές τις πληγές παραμένουν ακόμη ανοιχτές στις τοπικές κοινωνίες. Οι Ποιμένες της Τοπικής Εκκλησίας συμπαρίστανται στο μέτρο του δυνατού ηθικά και υλικά, αναλαμβάνουν μαζί με τους συνεργάτες τους συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και, αξιοποιώντας τις προσφορές των πιστών συνδράμουν και υλικά τους έχοντες ανάγκη. Τον περασμένο χρόνο διετέθη το ποσόν των 388.425,53€ γι’ αυτό τον θεάρεστο σκοπό.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”
