Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας: Την Κυριακή των Προατόρων, 14 Δεκεμβρίου 2025, στον Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού στην αλβανική πρωτεύουσα, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Ιωάννης στο κήρυγμά του ανέπτυξε έναν βαθύ θεολογικό και υπαρξιακό προβληματισμό γύρω από τη σχέση του χρόνου με την αιωνιότητα.
Τόνισε ότι, παρότι η επίγεια ζωή είναι περιορισμένη και πρόσκαιρη, οι άνθρωποι συχνά επενδύουν σε αυτήν όλες τους τις δυνάμεις, παραμελώντας την προετοιμασία για την αιώνια ζωή. Υπό αυτό το πρίσμα, το Ευαγγέλιο δεν παρουσιάστηκε απλώς ως ιερό κείμενο, αλλά ως πνευματική θεραπεία και οδός προς τη Βασιλεία του Θεού, που αποτελεί τον πυρήνα της διδασκαλίας του Χριστού.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ανάγκη πνευματικής προετοιμασίας για τη Γέννηση του Χριστού. Όπως υπογράμμισε ο Αρχιεπίσκοπος, τα Χριστούγεννα δεν μπορούν να βιωθούν ουσιαστικά χωρίς εσωτερική καλλιέργεια· μια εξωτερική γιορτή, απογυμνωμένη από πνευματικό περιεχόμενο, παραμένει ελλιπής. Ο Θεός δεν αναζητά τυπικές εκδηλώσεις, αλλά καθαρή καρδιά. Η πρόσκληση του Ευαγγελίου απευθύνεται σε όλους, άξιους και ανάξιους, καθώς η είσοδος στη Βασιλεία δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αξίας, αλλά καρπός της άπειρης αγάπης του Θεού.
Στο επίκεντρο της ομιλίας βρέθηκε η κατανόηση της θρησκευτικής ζωής ως πορείας θεραπείας και μεταμόρφωσης. Η ταπείνωση, που γεννιέται μέσα από αυτή την πορεία, καθαρίζει την καρδιά· η καθαρή καρδιά γεμίζει αγάπη· και από την αγάπη αναβλύζει η αληθινή χαρά. Με μια χαρακτηριστική εικόνα, ο Αρχιεπίσκοπος παρομοίασε την ανθρώπινη καρδιά με ένα καντήλι: όσο λάδι κι αν περιέχει, αν δεν ανάψει, δεν μπορεί να φωτίσει. Κατά τον ίδιο τρόπο, χωρίς εσωτερικό “καθαρισμ”, ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει φως ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους.
Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το μήνυμα αυτό αποκτά ακόμη βαθύτερη σημασία. Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο, η Γέννηση του Χριστού αποτελεί το σωτηριολογικό γεγονός κατά το οποίο ο Θεός προσλαμβάνει την πεπτωκυία ανθρώπινη φύση για να την ανυψώσει και να τη θεραπεύσει. Γι’ αυτό και ο Χριστός ονομάζεται Σωτήρας: επειδή ελευθερώνει τον άνθρωπο από όσα δεν μπορεί να υπερβεί με τις δικές του δυνάμεις. Μόνον εκείνοι που έχουν προσωπικά γευθεί αυτή τη σωτηρία μπορούν να βαδίσουν αληθινά στον δρόμο του Θεού, όπως μαρτυρεί και ο ψαλμωδός: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος».
