Προς το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ – Του Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου
Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟ – Εν ημέραις χαλεπαίς, καθ’ άς εξέλιπεν ο καθαρός λόγος και η φωνή του Κυρίου εις τον οίκον αυτού, αυτήν την επί γης Εκκλησίαν του, υπάρχουν και οι γνήσιοι φίλοι του Χριστού, οι έχοντες πνεύμα πίστεως και ομολογίας, εν οίς και ο Σεβασμιώτατος πρώην Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος, διά τον οποίον μέλλει να γραφούν πλείστα τίμια και αγαθά εν τώ μέλλοντι, καθότι εν ταις ημέραις αυτού θηριομαχεί λόγω τε και έργω με τον άρχοντα του σκότους και την υποτεταγμένην εις την Νέαν Τάξιν πραγμάτων άρχουσαν Πολιτείαν και εν μέρει Εκκλησίαν.
Ο ίδιος μη φειδόμενος κόπων, πόνων τε και ταλαιπωριών, όπως και οι προγενέστεροι αυτού Σεπτοί Ιεράρχαι της Ελλαδικής Εκκλησίας, αείμνηστοι: Φλωρίνης Καντιώτης, Κίτρους Βαρνάβας και Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, πολεμεί ουχί διά ξίφους και μαχαίρας, καταργηθέντων τούτων από πολλού, αλλά διά της μαχαίρας του πνεύματος: της γραφίδος· ήτις ενίοτε είναι επιτυχεστέρα των άλλων, εάν έχη λόγον ευαγγελικής μεγαλοπρεπείας και ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας.
Η ομολογία της πίστεως είναι όντως εν ιδιαίτερον θείον χάρισμα, το οποίον απορῥέει κυρίως από το ορθόδοξον φρόνημα ενός πιστού, από την ανιδιοτέλειαν αυτού, από το απονήρευτον του χαρακτήρός του, από την απόλυτον αφοσίωσιν και εμπιστοσύνην αυτού εις τον Θεόν, και βεβαίως από τον κατά δύναμιν άμεμπτον αυτού βίον.
Η ομολογία της πίστεως από Θεολογικής πλευράς είναι κυρίως η σαφής και λεπτομερής επίσημος έκθεσις των δογμάτων της Εκκλησίας, γραφομένη υφ’ ενός η πλειόνων Θεολόγων και επικεκυρωμένη συνήθως κατόπιν εν τοπική η γενική Συνόδω η και διά Πατριαρχικής πράξεως, επί τώ σκοπώ να διασαφηνίση η Εκκλησία την εαυτής πίστιν, η να καταστήση αυτήν γνωστήν αυθεντικώς εις τους ετεροδόξους και να προφυλάξη τους πιστούς της εκ των αιρέσεων. Απ’ αυτής της απόψεως, ομολογία πίστεως είναι και το Σύμβολον της πίστεως και το Αθανασιανόν Σύμβολον.
Εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν γνωσταί ομολογίαι είναι: α) Μητροφάνους του Κριτοπούλου, Πατριάρχου Αλεξανδρείας (1625)· β) Πέτρου Μογίλα, Μητροπολίτου Κιέβου (1638), ήτις αναθεωρηθείσα υπό Μελετίου του Συρίγου και άλλων Θεολόγων και επικυρωθείσα υπό των Πατριαρχών έλαβε το 1642 τον επίσημον χαρακτήρα της ομολογίας της Ανατολικής Εκκλησίας· γ) Δοσιθέου, Πατριάρχου Ιεροσολύμων (1672)· δ) της εν ΚΠόλει Συνόδου (1727)· ε) αι Πατριαρχικαί Εγκύκλιοι κατά των Διαμαρτυρομένων ιεραποστόλων και Λατινικών καινοτομιών κ.ά.
Ομολογίαι πίστεως λέγονται και αι περί της ορθής πίστεως διδόμεναι διαβεβαιώσεις παρά των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου η των νέων Επισκόπων. Η ομολογία πίστεως αποτελεί τμήμα της Ιεράς Παραδόσεως, και είναι μία γνησία έκθεσις διά την ορθόδοξον χριστιανικήν διδασκαλίαν, προς αντίκρουσιν αιρετικών διδασκαλιών.
Εις την Εκκλησιαστικήν γλώσσαν, Ομολογητής χαρακτηρίζεται ο διά την ορθόδοξον πίστιν κατά τους διωγμούς πολυτρόπως δεινοπαθήσας και βασανισθείς Άγιος, ιδία κατά την εποχήν των αιρέσεων και δή της Εικονομαχίας, αλλά μη υποστάς μαρτυρικόν θάνατον όπως ο Μάρτυς.
Γραπτός δε ομολογητής ωνομάζετο ο τιμητής των Εικόνων, εις το μέτωπον του οποίου η και εις άλλα σημεία του σώματος του εχάραζαν οι διώκται με πεπεπυρακτωμένον σίδηρον διάφορα εικονολατρικά σύμβολα κατά την Εικονομαχίαν (726-843).
Τους ομολογητάς τιμά η Εκκλησία και τους μνημονεύει εις τας ευχάς και τας ιδίας εορτάς, τας οποίας έχει ορίσει προς τιμήν αυτών. Εις την νήσον Κύπρον, συγκεκριμένως εις το διαμέρισμα Ορεινής της επαρχίας Λευκωσίας, υπάρχει και ομώνυμον χωρίον καλούμενον: Ομολογηταί, Άγιοι.
Η Αγίαν μας Εκκλησίαν, μεταξύ των πολλών αυτής Αγίων σεμνύνεται τώ όντι διά πλείστους επωνύμους ομολογητάς, τα ονόματα των οποίων αναγράφονται εις τα Συναξάρια αυτής, και οι Βίοι των αποτελούν πολύτιμα πνευματικά εντρυφήματα και γνήσια παραδείγματα διά τους πιστούς.
Πολύτιμα τώ όντι ομολογιακά εντρυφήματα αποτελούν εις την σύγχρονον εποχήν και τα όσα κατά καιρούς δημοσιεύει αρθρογραφών ο νέος εθνεγέρτης Ιεράρχης της Ελλαδικής Εκκλησίας κ. Αμβρόσιος, εν αντιθέσει με άλλους στρουθοκαμηλίζοντας συστημικούς, οι οποία ηγάπησαν την δόξαν του κόσμου παρά την δόξαν του Θεού.
Οι Αχαιοί Καλαβρυτινοί και Αιγιώται αισθάνονται πνευματικώς τε και εθνικώς υπερήφανοι, διότι τους εχάρισεν ο Θεός τοιούτον άνθρωπον, με γνήσιον κατά πάντα διάδοχον τον νύν Σεβασμιώτατον κ. Ιερώνυμον. Ευχόμεθα υγιαίνοντας και μακροημερεύοντας αμφοτέρους, διά το καλόν της Εκκλησίας και της Πατρίδος.
[Πρότριτα της Αγίας Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος, 2024].
