Προς το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ – Υπό του Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ – Την πανίερον ημέραν Τρίτην, 13ην/26ην Μαΐου τρέχοντος έτους 2026, ετελέσθη μεγαλοπρεπής Αγιορειτική πανήγυρις εις την Ιεράν Μονήν των Ιβήρων, επί τη εορτή των Οσίων Ιβηριτών Κτιτόρων και πάντων των Αγίων της Μονής, προεξάρχοντος του νέου Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ροδοστόλου και Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτου Σύμης κ. Αντωνίου, κατόπιν τιμητικής Μοναστηριακής προσκλήσεως.
Την επομένην, ημέραν Τετάρτην 14ην / 27ην του μηνός, ο Θεοφιλέστατος ετέλεσε κατανυκτικήν Θείαν Λειτουργίαν εις τον Ιερόν Ναόν του Εθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου ΚΠόλεως Αγίου Γρηγορίου του Ε΄, όστις ευρίσκεται εις την κορυφήν του περιόπτου λοφίσκου του Προφήτου Ηλιού, εις ευθείαν απόστασιν 200 περίπου μ. ΒΔ. της Ιεράς Μονής των Ιβήρων, συλλειτουργούντος του αγίου Καθηγουμένου της Μονής Αρχιμανδρίτου κ. Ναθαναήλ ομού μετά του Ιεροδιακόνου Αμβροσίου Ιβηρίτου και ψαλλόντων μελωδικώς Ιβηριτών πατέρων με χοράρχην τον Ιερομόναχον Αθανάσιον Ιβηρίτην.
Εις το τέλος της Θείας Λειτουργίας ετελέσθη ευλαβές Τρισάγιον εις μακαρίαν μνήμην του πρώην Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ροδοστόλου κυρού Χρυσοστόμου Λαυριώτου, όστις προ τεσσαρακονταετίας (40ετίας) ο ίδιος ετέλεσε προθύμως τα εγκαίνια του ειρημένου Ιερού Ναού του Πατριάρχου του Γένους Αγίου Γρηγορίου του Ε΄, Πρωτομάρτυρος της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας εκ των Αγαρηνών.
Ο ρηθείς προσκυνηματικός Ιερός Ναός, θεμελιωθείς την Άνοιξιν του 1980, είναι ο πρώτος ανεγερθείς εν Αγίω Όρει και επέκεινα του Άθω προς τιμήν του ενδόξου Αθωνίτου Πατριάρχου, και μάλιστα ο πρώτος εγκαινιασθείς υπό του αειμνήστου Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου Λαυριώτου εις την Αθωνικήν χερσόνησον, παρουσία τότε πολλών Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών, καθώς και της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής, της οποίας ο μακαριστός διετέλεσε Σχολάρχης επί σειράν ετών.
Η Σχολαρχία του υπήρξεν όντως υποδειγματική και το συγγραφικόν του έργον σπουδαίον εν Αγίω Όρει, καθότι διέσωσε πλείστα ιστορικά στοιχεία και γεγονότα της Αθωνικής Πολιτείας, ως σύσκηνος και ομότροπος παλαιών Πατέρων και λίαν αυστηρός εις τας παραδόσεις του Ιερού ημών Τόπου.
Τα εγκαίνια του λιθοκτίστου και ιδιοχείρου μας περικαλλούς Ιερού Ναού, πρωτοπόρου έργου δι’ εκείνην την εποχήν, ετίμησε τότε και ο μουσικολογιώτατος πρωτοψάλτης του Πρωτάτου Καρυών, Ιεροδιάκονος Διονύσιος Φιρφιρής Καρεώτης, όστις καθώς ενθυμούμεθα έψαλλεν αργοσύντομον Δοξολογίαν εις ήχον Γ΄ και Χερουβικόν Ύμνον εις ήχον Δ΄. Την φροντίδα των εγκαινίων είχεν ο μακαριστός Τυπικάρης του Πρωτάτου Καρυών, Ιερομόναχος Δαβίδ, πρώην Κουτλουμουσιανός Μοναχός.
Η ατμόσφαιρα, πάλαι τε και νυν, ήτο και είναι απερίγραπτος. Ο τόπος είναι ιερός και ξεχωριστός εν τω Αγιωνύμω Όρει του Άθω, καθότι εις το μέρος τούτο έζησαν επώνυμοι Άγιοι με πρώτον γνωστόν ένα εκ των Τριών Οσίων Κτιτόρων της Μονής, τον Όσιον Ευθύμιον τον Ιβηρα (†1025), δεύτερον Άγιον Ιωάννην Χρυσόστομον συμφώνως με το Απολυτίκιον αυτών: «Τους τρεις λαμπτήρας… Ιωάννην τον μέγαν και τον θεοφόρον Γεώργιον, συν τω κλεινώ Ευθυμίω τω δευτέρω οφθέντι χρυσορρύμονι…».
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ έζησεν ενταύθα ασκητικώς εις δύο χρονικάς περιόδους επί δέκα και έξι (16) έτη ως εξόριστος υπό των Οθωμανών (1800-1806 και 1810-1819), συνοδεία αρχικώς των ενδόξων Αγωνιστών ανεψιών του και Πρωτεργατών Μητροπολιτών εις τον Αγώνα της Ελευθερίας: Παλαιών Πατρών Γερμανού, Δανιήλ Τριπολιτσάς και Διονυσίου του Β΄ πρώτου Μητροπολίτου Αθηνών μετά την Απελευθέρωσιν.
Το παλαίφατον Ιβηριτικόν Καθίδρυμα του Προφήτου Ηλιού, το επικληθέν μεταγενεστέρως υπό του Μεγάλου Χαρτοφύλακος Μανουήλ Ιω. Γεδεών «Μέγα Κελλίον του Γρηγορίου Ε΄», δεσπόζει εις ύψος 70 μ. ύπερθεν της αείποτε σχεδόν τρικυμιώδους Θρακομακεδονικής θαλάσσης. Ενταύθα, προφανώς, επί της εποχής των εν τω Όρει του Άθω ειδωλολατρών ήτο η Ακρόπολις της κάτωθεν κειμένης παραθαλασσίας και παραποταμίας αρχαίας πόλεως των Κλεωνών και του περιωνύμου λιμένος του Κλήμεντος, συμφώνως με την κοινήν Αγιορειτικήν παράδοσιν.
Καθώς αναγράφεται εις ένα παλαιόν Σιναϊτικόν κώδικα, δύο μεταγενεστέρους Λαυριωτικούς και τα Πάτρια κείμενα του Άθω, η Κυρία Θεοτόκος επεσκέφθη ομού μετά του Ευαγγελιστού Ιωάννου και άλλων συνοδοιπόρων τας Κλεωνάς, ένθα εξεχριστιάνισε τους ανημέρους κατοίκους αυτής και τους λοιπούς Αθωνίτας ειδωλολάτρας οικιστάς. Τότε ασφαλώς θα επεσκέφθη δια των ηγιασμένων ποδών Αυτής και την Ακρόπολιν ταύτην.
Συμφώνως με μίαν άλλην Υπομνηματικήν Αγιορειτικήν παράδοσιν, ότε η Θαυματουργός Εικών της Παναγίας Πορταϊτίσσης κατέπλευσε το 1004 εν ημέρα Τρίτη του Πάσχα εις την Ιεράν Μονήν των Ιβήρων [= την ονομαζομένην του Κλήμεντος μέχρι του 1025], αναχωρήσασα αύτη τρεις φοράς εκ του παλαιού Κεντρικού Ιερού Ναού του Τιμίου Προδρόμου, ήλθε και εστάθη άνωθεν της κεκλεισμένης ήδη και παλαιοτέρας Πύλης της Μονής, διό και εκλήθη Πορταΐτισσα, αντί Ελεούσα όπως ωνομάζετο πρότερον.
Μία ετέρα σχετική παράδοσις διασώζει, ότι αναχωρήσασα Εικών εκ της Μονής, ευρέθη έξωθεν αυτής εις τον λόφον του Προφήτου Ηλιού, τας ακτίνας εξακοντίζουσα μέχρι της Μονής· αναγράφεται συγκεκριμένως το εξής: «είτα απηνέγκαντες [= την Εικόνα] εν τη Μονή του Κλήμεντος, εν τω ναώ ανέθεντο· το δε πρωί ευρέθη έξω της Μονής, εν τω λόφω [= του Προφήτου Ηλιού], τας ακτίνας έως της Μονής επαφιείσα» (βλ. ημέτερον πόνημα δια τον Άγιον Γρηγόριον τον Ε΄).
Είναι δε μεγάλη ευλογία Θεού το γεγονός, ότι η Θαυματουργός Εικών της Παναγίας Πορταϊτίσσης μεταφέρεται εις το μέρος τούτο και αγιάζει τον χώρον εκάστην ημέραν Τρίτην του Πάσχα της Διακαινησίμου κατά την Λιτάνευσιν αυτής πέριξ της Ιεράς Μάνδρας των Ιβήρων, ότε πανηγυρίζει αύτη την θαυμαστήν έλευσίν της, συνοδευομένη υπό πλήθους Αγιορειτών πατέρων και προσκυνητών εκ του έξωθεν κόσμου.
Τακτικός επισκέπτης εις τον ενταύθα θεαματικόν λοφίσκον, ένθα ευρίσκεται και το αρχαιότερον ομώνυμον Ιβηριτικόν Κελλίον «Κάθισμα του Προφήτου Ηλιού και Αγίου Γρηγορίου του Ε΄», το οποίον κατά τους χαλεπούς εκείνους καιρούς της δουλείας υπήρξε το κέντρον της όλης Εθνικής κινήσεως και το ανάχωμα έναντι του επελαύνοντος κακοδόξου «Δυτικού Διαφωτισμού», ήτο ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, συναντιλήπτωρ του εξορίστου κοινού αυτού φίλου, Εθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου, αλείπτου του ιδίου εις την κατήχησιν πολλών Νεομαρτύρων.
Ομολογουμένως, το πολύτιμον δια την Ορθόδοξον Εκκλησίαν μας Άγιο Νικοδημικόν συγγραφικόν και εκδοτικόν έργον φέρει εν πολλοίς και την σφραγίδα του Δημητσανίτου Μεγαλομάρτυρος και Εθνοϊερομάρτυρος Πατριάρχου ΚΠόλεως Αγίου Γρηγορίου του Ε΄, απαγχονισθέντος υπό των Τούρκων την 10ην Απριλίου 1821, εν ημέρα Κυριακή του Πάσχα· με τον ισχυρισμόν, κατά τον αναρτηθέντα Τουρκιστί «γιαφτάν» εις τον τράχηλον αυτού ότε απηγχονίζετο, ότι «καθ’ όλα τα φαινόμενα ήτο και αυτός, ως αρχηγός μυστικός, συμμέτοχος της επαναστάσεως των Ελλήνων»!
Και εις άλλην απατηλήν πάλιν απάντηση των ιδίων Τούρκων εκτελεστών προς τη διαμαρτυρηθείσαν Ρωσίαν και άλλας Ευρωπαϊκάς χώρας, δια τον επαίσχυντον απαγχονισμόν του Έλληνος Πατριάρχου, έγραφον οι ίδιοι, ότι «ο Πατριάρχης, ορατός του έθνους αρχηγός, ην συνάμα ο μυστικός της συνωμοσίας αρχηγός…»!
Δια τους Τούρκους, λοιπόν, ο Γρηγόριος ήτο ο ορατός αρχηγός του Έθνους των Ελλήνων και ο μυστικός αρχηγός των εξεγερθέντων, αλλότριος όμως δια τινάς διαφωτιστάς «σκοταδιστάς» εκ των ημετέρων, διότι ανέτρεψε τα κακόδοξα σχέδια του ειρημένου Ευρωπαϊκού «Δυτικού Διαφωτισμού», όστις ήτο όλος αντίθετος με το κήρυγμα του Πατροκοσμά, των Αγιορειτών Κολλυβάδων, του Ευγενίου του Βουλγάρεως, του Κωνσταντίνου Οικονόμου, του Αγίου Αθανασίου του Παρίου κ.ά.
Πέραν τούτων, ο χειρισμός των πραγμάτων υπό του αοιδίμου Πατριάρχου εις την κατάλληλον εκείνην Εθνικήν στιγμήν και η θυσία του δια την σωτηρίαν του αόπλου ημών Γένους, κινδυνεύοντος με εστοχευμένην Γενοκτονίαν υπό των αδιστάκτων Οθωμανών τω καιρώ εκείνω, τον ανεβίβασεν εις το στερέωμα της Αθανασίας, της Αιωνίου Δόξης και της διηνεκούς Τιμής.
Εν Αγίω Όρει του Άθω / Κυριακή της Αγίας Πεντηκοστής του 2026. Των Αγίων ημών Πατέρων ο χορός συνεορτάζει και ημίν σήμερον προς Δόξαν της Τριλαμπούς Τρισηλίου Θεότητος, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν!
){kind=link}