Νέα Κίος: Με κάθε λαμπρότητα τιμάται στη Νέα Κίο Αργολίδας η Απόδοση της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου, στον ομώνυμο Ιερό Ναό, όπου φυλάσσεται η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Θεομάνας, Κυριακή 23 Αυγούστου 2026.
Την παραμονή της εορτής τελέστηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ Αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου. Ακολούθησε η λιτάνευση της θαυματουργού εικόνας της Θεομάνας σε όλη την κωμόπολη, παιανιζούσης της Φιλαρμονικής, προς ευλογία των κατοίκων.
Ανήμερα της εορτής τελέστηκε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο εφημέριος του Ναού, Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημοσθένης Γάτσιος, ευχαρίστησε όλους όσοι προσήλθαν για να τιμήσουν την Παναγία τη Θεομάνα.
Ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός «Θεομάνας – Οδηγήτριας» Νέας Κίου θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάστηκε το 1953 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Αργολίδος κυρό Χρυσόστομο Α΄ Ταβλαδωράκη.
Ανεγέρθηκε με πολλή ευλάβεια και δαπάνη από τον ευσεβή Κιώτη εφοπλιστή Απόστολο Κιουζέ Πεζά. Με την προτροπή του μακαριστού Μητροπολίτη Αργολίδος κυρού Χρυσοστόμου Β΄, το 1975 αναγνωρίστηκε ως ενοριακός ναός.
Η προσωνυμία «Θεομάνα» της Υπεραγίας Θεοτόκου παραπέμπει στον ομώνυμο Ιερό Ναό της Παλαιάς Κίου της Μικράς Ασίας. Ο ναός πανηγυρίζει κατά την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 23 Αυγούστου, συγκεντρώνοντας πλήθος προσκυνητών.
Μπαίνοντας ο επισκέπτης στον καλλιμάρμαρο ναό της «Θεομάνας – Οδηγήτριας», αντικρίζει στο προσκυνητάρι τη γλυκύτατη μορφή της βρεφοκρατούσας Παναγίας. Η εικόνα αυτή έχει μια ιστορία γεμάτη δραματικές περιπέτειες και η γνήσια βυζαντινή της τεχνοτροπία μαρτυρά ότι είναι πολύ αρχαία.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικαίας Σωφρόνιος, της οποίας έδρα ήταν η Κίος, υποστήριζε ότι η εικόνα είναι μία από τις τρεις Οδηγήτριες που αγιογράφησε ο Απόστολος Λουκάς. Παράδοση αναφέρει ότι το 1262, ένας μοναχός με το όνομα «Νικαεύς» τη μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη στην Κίο, ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τους Φράγκους Σταυροφόρους, και την τοποθέτησε σε ναό αντάξιο της ιερότητάς της.
Η ίδια παράδοση λέει ότι όταν αργότερα ο ναός κάηκε, η εικόνα βρέθηκε ανέπαφη κάτω από τα ερείπια και τα αποκαΐδια, διατηρώντας την υπερούσια χάρη της. Η πυρκαγιά αυτή τοποθετείται γύρω στα 1336, όταν οι Τούρκοι, ύστερα από ηρωική αντίσταση των κατοίκων, κατέλαβαν την Κίο.
Η εικόνα της Θεομάνας, συνυφασμένη με τις περιπέτειες του ελληνισμού, πήρε τον δρόμο της προσφυγιάς μετά την Καταστροφή της Σμύρνης. Όταν η ελπίδα για ελευθερία χάθηκε και οι επιδρομές στην Κίο κορυφώθηκαν, μια ευσεβής γυναίκα, η Μάλαμα Μαυρουδή, κατάφερε να κρύψει την εικόνα μέσα στις αποσκευές της και να τη φυγαδεύσει στην Κωνσταντινούπολη.
Από εκεί, ακολουθώντας το ρεύμα της προσφυγιάς, έφθασε στην Καβάλα. Μετά από πολλές περιπλανήσεις, κατά τις οποίες έχασε την αργυρόχρυση στολή της αλλά όχι τη θεία χάρη και το παρήγορο χαμόγελό της, η Θεομάνα βρέθηκε τελικά στη φιλόξενη Νέα Κίο, κοντά στο Άργος.
Από τη Θεσσαλονίκη, όπου είχε προσωρινά καταφύγει, μεταφέρθηκε από επιτροπή ευσεβών Κιωτών στη νέα της πατρίδα. Η υποδοχή της εικόνας έγινε στο σιδηροδρομικό σταθμό Άργους, με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Νίκανδρο Πινάτση. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένες γυναίκες με τα γιορτινά τους την υποδέχθηκαν γονατιστοί και δακρυσμένοι, ψάλλοντας:
«Χαίρε, η Κεχαριτωμένη, η των απηλπισμένων ελπίς και των πολεμουμένων βοήθεια».
