Ήταν άλλες εποχές. Χρόνια δύσκολα, αλλά γεμάτα απλότητα, πίστη και σεβασμό. Όταν περνούσε ο παπάς από τη γειτονιά ή έμπαινε στο σπίτι για αγιασμό, τα παιδιά έτρεχαν κοντά του. Περιμέναμε με χαρά να πάρουμε την ευχή του και να φιλήσουμε το χέρι του.
Του Γιάννη Παπανικολάου – ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Δεν το κάναμε από φόβο ούτε επειδή κάποιος μας το επέβαλλε. Ήταν κάτι που μαθαίναμε μέσα στην οικογένεια, βλέποντας τους γονείς και τους παππούδες μας. Ο ιερέας ήταν για το χωριό και τη γειτονιά ένας άνθρωπος οικείος. Βρισκόταν δίπλα στον κόσμο στις χαρές και στις λύπες, στις βαφτίσεις, στους γάμους, στις κηδείες, στις αρρώστιες και στις δύσκολες στιγμές.
Πολλοί θυμούνται ακόμη τον παπά να περπατά στους δρόμους, να χαιρετά τους πάντες και να γνωρίζει κάθε οικογένεια με το όνομά της. Η παρουσία του έδινε μια αίσθηση ασφάλειας και συνοχής. Ακόμη και όσοι δεν εκκλησιάζονταν συχνά, σέβονταν το ράσο και τον ρόλο του.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι κοινωνίες έγιναν πιο απρόσωπες, οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν και η σχέση με την Εκκλησία δεν είναι για όλους η ίδια. Υπάρχουν, βέβαια, και σήμερα ιερείς που στέκονται αθόρυβα δίπλα σε ανθρώπους που υποφέρουν, που βοηθούν οικογένειες, που μοιράζουν τρόφιμα και προσφέρουν έναν λόγο παρηγοριάς.
Ο σεβασμός, όμως, δεν πρέπει να θεωρείται αδυναμία ούτε κάτι ξεπερασμένο. Είναι στάση ζωής, όταν είναι αληθινός και αμοιβαίος.
