Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας: Μια Υμνωδία Αγάπης και Πίστης – Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας αποτελούν έναν από τους πιο αγαπημένους ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφιερωμένο στη Θεοτόκο.
Πρόκειται για ένα θεόπνευστο κείμενο που ψάλλεται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κάθε Παρασκευή βράδυ, μέσα από την Ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου.
Ο ύμνος αυτός είναι ένας ύμνος δοξολογίας, ευγνωμοσύνης και τιμής προς την Παναγία, η οποία δοξάζεται ως η Μητέρα του Θεού και προστάτιδα των πιστών. Ονομάζεται «Χαιρετισμοί» επειδή αποτελείται από 24 οίκους (στροφές), κάθε μία από τις οποίες ξεκινά με τον χαιρετισμό «Χαίρε», αναδεικνύοντας τις αρετές και τη θεία αποστολή της Παναγίας.
Η προσευχητική αυτή παράδοση ξεκίνησε τον 7ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, όταν η Θεοτόκος θεωρήθηκε προστάτιδα της Πόλης από εχθρικές επιδρομές. Από τότε, οι Χαιρετισμοί ψάλλονται με ευλάβεια, προσφέροντας πνευματική παρηγοριά και ενίσχυση στους πιστούς.
Ακάθιστος Ύμνος – Γ’ Στάσις
Νέαν έδειξε κτίσιν,
εμφανίσας ο Κτίστης,
ημίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις·
εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός,
καί φυλάξας ταύτην,
ώσπερ ην άφθορον,
ίνα το θαύμα βλέποντες,
υμνήσωμεν αυτήν βοώντες·
Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας,
χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.
Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα,
χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.
Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ού τρέφονται πιστοί,
χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ού σκέπονται πολλοί.
Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις,
χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.
Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις,
χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.
Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας,
χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Ξένον τόκον ιδόντες,
ξενωθώμεν του κόσμου, τον νούν εις ουρανόν μεταθέντες·
διά τούτο γάρ ο υψηλός Θεός,
επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος·
βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος,
τούς αυτώ βοώντας·
Αλληλούια.
Όλως ην εν τοις κάτω,
καί των άνω ουδόλως απήν,
ο απερίγραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γάρ θεϊκή,
ου μετάβασις τοπική γέγονε,
καί τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου,
ακουούσης ταύτα·
Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα,
χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.
Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα,
χαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.
Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των Χερουβείμ,
χαίρε, οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφείμ.
Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα,
χαίρε, η παρθενίαν και λοχείαν ζευγνύσα.
Χαίρε, δι’ ής ελύθη παράβασις,
χαίρε, δι’ ής ηνοίχθη παράδεισος.
Χαίρε, η κλείς της Χριστού βασιλείας,
χαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Πάσα φύσις Αγγέλων,
κατεπλάγη το μέγα,
τής σής ενανθρωπήσεως έργον·
τόν απρόσιτον γάρ ως Θεόν,
εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον,
ημίν μέν συνδιάγοντα,
ακούοντα δε παρά πάντων ούτως·
Αλληλούια.
Ρήτορας πολυφθόγγους,
ως ιχθύας αφώνους,
ορώμεν επί σοί Θεοτόκε·
απορούσι γάρ λέγειν,
τό πως και Παρθένος μένεις,
καί τεκείν ίσχυσας·
ημείς δε το μυστήριο ν θαυμάζοντες,
πιστώς βοώμεν·
Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον,
χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον.
Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα,
χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.
Χαίρε, ότί εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί,
χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί.
Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα,
χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.
Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα,
χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.
Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι,
χαίρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Σώσαι θέλων τον κόσμον,
ο των όλων κοσμήτωρ,
πρός τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε·
καί ποιμήν υπάρχων ως Θεός,
δι’ ημάς εφάνη καθ’ ημάς άνθρωπος·
ομοίω γάρ το όμοιον καλέσας,
ως Θεός ακούει·
Αλληλούια.
