Η χημειοθεραπεία είναι δυνατό να έχει το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα, καθώς μπορεί να κάνει τελικά τους καρκινικούς όγκους περισσότερο ανθεκτικούς στη θεραπεία.
Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Nature Medicine, ερευνητική ομάδα του Αντικαρκινικού Ερευνητικού Ινστιτούτου «Fred Hutchinson» στο Σιάτλ, με επικεφαλής τον Δρ Πίτερ Νέλσον, υποστηρίζουν ότι η χημειοθεραπεία μπορεί να ωθήσει τα υγιή κύτταρα πέριξ του καρκινικού όγκου να παράγουν μια πρωτεΐνη, η οποία βοηθά τα καρκινικά κύτταρα να επιβιώσουν και να πολλαπλασιαστούν.
Οι επιστήμονες θα αναζητήσουν τώρα έναν τρόπο να μπλοκάρουν αυτή την παρενέργεια, που έχει ως συνέπεια συχνά η χημειοθεραπεία όχι απλώς να μην είναι αποτελεσματική, αλλά και να ενισχύει τον καρκίνο.
Περίπου το 90% των ασθενών με στερεούς και μεταστατικούς όγκους (μαστού, προστάτη, πνευμόνων, εντέρου κ.α.) αναπτύσσουν αντίσταση στη χημειοθεραπεία.
Η χημειοθεραπεία συνήθως χορηγείται σε δόσεις, ώστε ο οργανισμός του ασθενή να εξοικειωθεί με τις τοξικές παρενέργειες του φαρμάκου. Όμως αυτό δίνει χρόνο στους όγκους να ανακάμψουν και να αυξήσουν την αντίστασή τους, κάτι που παρατηρείται πολύ συχνά στους καρκινοπαθείς.
Οι ερευνητές μελέτησαν ινοβλαστικά κύτταρα που, υπό κανονικές συνθήκες, παίζουν ζωτικό ρόλο στην αποκατάσταση τραυμάτων και στην παραγωγή κολλαγόνου που βοηθά στην αναδημιουργία των συνδετικών ιστών. Όμως, όπως διαπίστωσαν, οι βλάβες στο DNA που προκαλεί η χημειοθεραπεία σε αυτά τα υγιή κύτταρα, τα αναγκάζει να παράγουν έως 30 φορές περισσότερη ποσότητα της πρωτεΐνης WNT16B από ό,τι θα έπρεπε, ένα εύρημα που χαρακτηρίστηκε «τελείως απρόσμενο».
Αυτή η πρωτεΐνη, με τη σειρά της, τροφοδοτεί την ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων και τα βοηθάει να επεκταθούν στον υγιή ιστό που τα περιβάλλει, αυξάνοντας έτσι την αντίστασή τους στη χημειοθεραπεία.
Οι επιστήμονες γνώριζαν ήδη ότι η εν λόγω πρωτεΐνη εμπλέκεται στην ανάπτυξη των καρκινικών όγκων, τώρα όμως συνειδητοποίησαν ότι ενισχύει και την αντίσταση στη χημειοθεραπεία και πλέον ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν να εξουδετερώσουν αυτούς τους μηχανισμούς ανατροφοδότησης και αντίστασης.
Όπως είπε ο Δρ Νέλσον, θα μπορούσε να αναζητηθούν αντισώματα εναντίον της πρωτεΐνης ή, εναλλακτικά, ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται μικρότερες και λιγότερο τοξικές δόσεις κατά την χημειοθεραπεία.
