Συχνά για όσους μιλούν για την Χριστιανική εσχατολογία προσάπτεται η μομφή του κινδυνολόγου. Ωστόσο, η Αποκάλυψη καταλήγει στην ευφροσύνη της Νέας Ιερουσαλήμ, σε μια ατελεύτητη μακαριότητα. Αντίθετα άθεοι επιστήμονες ή συγγραφείς βλέπουν το μέλλον κάπως ζοφερό , με μια μάλλον απαισιόδοξη ματιά.
Έτσι, ο μεν Στήβεν Χόκινγκ – πιστεύει σε μια απρόσωπη θεότητα- προτείνει τον αποικισμό μακρινών πλανητών, ενώ σύμφωνα με τα φουτουριστικά σενάρια των αθεϊστικής κοσμοθεωρίας συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας και σεναριογράφων του Χόλιγουντ οι άνθρωποι μετά από δύο αιώνες θα πολεμούν με άθλιους εξωγήινους για να επιβιώσουν. Μια άλλη διαφορά μεταξύ της Χριστιανικής εσχατολογίας και της αντίστοιχης κοσμικής είναι πως για την πρώτη οι διάφορες καταστροφές που κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία, θα πλήξουν την ανθρωπότητα , είναι ηθικά και θεολογικά δικαιολογημένες, ενώ για τη δεύτερη δεν είναι.
Σχετικά με την αιώνια προοπτική που προσφέρει ο Χριστιανισμός στον άνθρωπο, ο Μπερδάγεφ παρατηρεί «Η ιστορία του κόσμου και αυτή της ανθρωπότητας έχουν νόημα μόνο αν πρόκειται να ολοκληρωθούν . Μια ιστορία χωρίς τέλος θα ήταν άτοπη…Πρόοδος επ’ άπειρον, άπειρη ανέλιξη σημαίνει θρίαμβο του θανάτου. μόνο το τέλος ως ανάσταση… μπορεί να μεταδώσει ένα νόημα στην προσωπική και ιστορική ύπαρξη το νόημα βρίσκεται πέρα από τα όρια της ιστορίας , της προσωπικής και κοσμικής ιστορίας».
Από το βιβλίο Η Διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας για τον ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ
