ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ – Αυτός που κατέρχεται στο νερό, που καταδύεται στο νερό, που ενώνεται μαζί του ερχόμενος στον κόσμο για τη σωτηρία και την αναγέννησή του, αυτός είναι ο Θεός.
Ο κόσμος αποκομμένος από τον Θεό, Τον ξέχασε, σταμάτησε να Τον βλέπει, και καταδύθηκε στην αμαρτία, στο σκοτάδι και στον θάνατο. Ο Θεός όμως δεν ξέχασε τον κόσμο. Εδώ,στο βάπτισμά Του, ο Θεός μας επιστρέφει τον κόσμο, να λάμπει από τη δόξα των αστέρων και την ομορφιά που είχε την πρώτη ημέρα της δημιουργίας.
“Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω, ο πιστεύων εις εμέ…. ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος” ( Ιωάν. 7, 37-38). Το καθετί σ’ αυτόν τον κόσμο, μαζί και η ύλη, η ίδια η ουσία του, για άλλη μία φορά γίνεται δρόμος για τον Θεό, κοινωνία μαζί Του, ανάπτυξη μέσα στην πλησμονή της αιώνιας ζωής.
Αυτό που γιορτάζουμε τη χαρμόσυνη και λαμπρή ημέρα των Θεοφανείων είναι ο ερχομός του Θεού στη δημιουργία Του, “και ιδού ανεώχθησαν αυτώ οι ουρανοί” ( Ματθ.3,16 ).
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ένιωσε ο Ιωάννης όταν τα χέρια του ακούμπησαν το Σωτήρα, η πως είδε τους ουρανούς να ανοίγουν, η πως άκουσε τη φωνή. Η στιγμή όμως αυτή ήταν αναμφίβολα γι’ αυτόν μία στιγμή εκτυφλωτικού φωτός, όταν τα πάντα άστραψαν και πήραν φωτιά με τη χαρά της αρχικής ο μορφιάς της δημιουργίας, καθώς ο κόσμος για άλλη μία φορά αποκαλύφθηκε ως κόσμος του Θεού, εξαγνισμένος, καθαρός, αναγεννημένος, πλήρης δόξας και ευχαριστίας.
“Ο Χριστός ήρθε για να ανακαινίσει όλη την κτίση”. Γιορτάζουμε την ανακαίνιση όταν βλέπουμε τον ιερέα να ραντίζει την εκκλησία, εμάς, τα σπίτια μας, τη φύση και όλο τον κόσμο με το καινούριο, το άγιο, το θεικό νερό· και όταν βλέπουμε τους ανθρώπους να στριμώχνονται για να μετάσχουν σ’ αυτό το «ζων ύδωρ» που ρέει στην αιώνια ζωή. Έτσι όποιος διψά, ας έρθει σ’ Αυτόν για να λάβει το δώρο του «ζώντος ύδατος», το δώρο της νέας ζωής, καθαρός και αναγεννημένος.
+π. Αλεξ. Σμέμαν
