«Ζώ δέ ουκέτι εγώ, ζή δέ εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2,20)
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: Σήμερα, αγαπητοί μου, είνε εορτή καί πανήγυρις μεγάλη· εορτάζουν οι δύο κορυφαίοι απόστολοι τού Χριστού, ο Πέτρος καί ο Παύλος. Ποιά γλώσσα μπορεί νά τούς εγκωμιάση;
Γιά τόν Πέτρο μιλήσαμε άλλοτε, τώρα άς πούμε γιά τόν Παύλο. Γιατί δέ φτάνει νά προσκυνούμε τίς εικόνες τών αγίων καί ν’ ανάβουμε κεριά· πρέπει καί νά γνωρίσουμε ποιοί ήταν αυτοί οι μεγάλοι άνδρες καί νά προσπαθήσουμε νά τούς μιμηθούμε.
Η ζωή τού αποστόλου Παύλου χωρίζεται σέ δύο· όταν ήταν μακριά από τό Χριστό, κι όταν πίστεψε καί ήρθε κοντά του.
Η μία ζωή σκοτάδι, η άλλη φώς· η μία νύχτα, η άλλη μέρα.
Ο τότε Σαούλ ή Σαύλος ήταν Ιουδαίος. Καί τί Ιουδαίος, φανατικός. (Όπως είνε καί μέχρι σήμερα οι Ιουδαίοι. Εμείς λησμονούμε τά δικά μας, αυτοί, μιά φούχτα άνθρωποι, κρατούν ζωηρό τό εθνικό καί θρησκευτικό τους αίσθημα. Δέν τούς προβάλλω ως πρότυπο, εν πάση περιπτώσει διατηρούν τίς παραδόσεις τους, θυμούνται τά καθηκόντά τους).
Φανατικός Ιουδαίος λοιπόν ο Σαύλος· ήταν σάν εκείνους πού τή Μεγάλη Παρασκευή μαζεμένοι κάτω απ’ τό πραιτώριο φώναζαν στόν Πιλάτο σάν λυσσασμένα σκυλιά «Σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» (Λουκ. 23, 21. Ιω. 19,6). Μισούσε πολύ τό Χριστό καί προσπαθούσε νά διαλύση τήν Εκκλησία μέ κάθε μέσο.
Διαβάστε Επίσης
Όπου υπήρχε Χριστιανός τόν κατεδίωκε.
Εφωδιασμένος μέ επιστολές από τόν αρχιερέα ξεκίνησε απ’ τά Ιεροσόλυμα νά πάη διακόσα πενήντα χιλιόμετρα μακριά, στή Δαμασκό, καί όποιους Χριστιανούς βρή, άντρες καί γυναίκες, νά τούς πιάση καί νά τούς φέρη δεμένους στήν Ιερουσαλήμ νά τιμωρηθούν.
Τέτοιος ήταν ο Σαύλος· ήθελε νά σβήση τό όνομα τού Χριστού. Καί όμως τόν βλέπουμε νά αλλάζη ξαφνικά όλως διόλου· η νύχτα νά γίνεται ημέρα, ο λύκος νά γίνεται αρνί, ο άγριος αυτός διώκτης νά γίνεται κήρυκας καί απόστολος.
Πώς; Διαβάστε τήν αγία Γραφή.
Ήταν γύρω στό μεσημέρι καί εκεί στό δρόμο, καθώς πλησίαζε στή Δαμασκό, έγινε τό θαύμα. Ποιό θαύμα; Άστραψε στά μάτια του φώς πιό εκτυφλωτικό κι από τόν ήλιο. Τά ‘χασε ο Σαύλος, έπεσε καταγής κι άκουσε φωνή σά βροντή νά τού λέη· «Σαούλ Σαούλ, τί με διώκεις;», γιατί μέ καταδιώκεις; «σκληρόν σοι πρός κέντρα λακτίζειν» (Πράξ. 9,4-5· 22,7-8· 26,14-15).
Τί νόημα έχουν αυτά; Ότι όποιος πολεμάει τό Χριστό, όποιος καί νά ‘νε, θά γίνη στάχτη.
Όπως είνε ανοησία νά κλωτσάη κανείς ξυπόλητος πάνω σέ καρφιά -τά καρφιά δέ θά πάθουν τίποτα, τά πόδια του θά ματώσουν-, έτσι καί όποιος αποπειραθή νά τά βάλη με τό Χριστό.
Μέ τό τράνταγμα λοιπόν αυτό ο Σαύλος ήρθε σέ συναίσθησι καί λέει· «Ποιός είσαι, Κύριε;». Κι ακούει· «Εγώ ειμι Ιησούς ο Ναζωραίος όν σύ διώκεις» (Πράξ. 22,8).
Απ’ τή λάμψι εκείνη τυφλώθηκε.
Χειραγωγούμενος μπήκε στή Δαμασκό, καί γιά τρείς μέρες δέν έφαγε καί δέν ήπιε τίποτε. Μετά, σταλμένος από τόν Κύριο, ήρθε ένας άγιος άνθρωπος, ο Ανανίας, τού μίλησε κ’ έβαλε πάνω του τά χέρια του. Αμέσως έπεσαν απ’ τά μάτια του κάτι σάν λέπια καί είδε τό φώς του. Σηκώθηκε παρηγορημένος, βαπτίσθηκε, πήρε τροφή καί ανέλαβε δυνάμεις.
Έτσι γνώρισε τό Χριστό, πείσθηκε ότι αυτός είνε ο αληθινός Θεός καί σωτήρας τού κόσμου, άνοιξαν τά μάτια του τά σωματικά καί τά ψυχικά.
Από τότε έγινε απόστολος τού Χριστού, ο πιό φλογερός απ’ όλους τούς αποστόλους, καί μετωνομάστηκε Παύλος. Καί πού δέν πήγε! Σάν χρυσάετος πέταξε σ’ ανατολή καί δύσι, κήρυξε παντού τό ευαγγέλιο. Κοπίασε καί φύτεψε εκκλησίες στή Μικρά Ασία, στήν Κύπρο, στήν Κρήτη, στή Μακεδονία, στήν Αθήνα, στήν Πελοπόννησο, ακόμα καί στή Ρώμη, όπου καί μαρτύρησε δι’ αποκεφαλισμού.
Αυτός, αγαπητοί μου, είνε ο Παύλος.
Από τότε πέρασαν αιώνες. Κι όπως τότε εκείνος στήν αρχή ήταν μακριά από τό Χριστό, έτσι καί σήμερα πολλοί άνθρωποι είνε μακριά, πολύ μακριά από τό Χριστό.
Ενώ η πίστι μας έχει θαύματα πού δέν έχει καμμιά θρησκεία, υπάρχουν άνθρωποι πού ακούνε τό όνομα τού Χριστού καί λυσσάνε καί βλαστημάνε· θέλουν νά σβήσουν τήν Εκκλησία, όπως έγινε π.χ. στή γειτονική μας Αλβανία. Ο άνθρωπος χωρίς τό Θεό δέν είνε πλέον άνθρωπος· πέφτει χαμηλά, κατεβαίνει όλα τά σκαλοπάτια τής ατιμίας.
Τό πρώτο σκαλοπάτι τό είπε ο προφήτης Δαυΐδ·
«Άνθρωπος εν τιμή ών ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοίς κτήνεσι τοίς ανοήτοις καί ωμοιώθη αυτοίς»
(Ψαλμ. 48,13,21).
Μέ άλλα λόγια, ο άνθρωπος έγινε σάν τά ζώα· ακάθαρτος καί λαίμαργος σάν τό χοίρο, υπερήφανος καί ματαιόδοξος σάν τό παγώνι, πονηρός καί δόλιος σάν τήν αλεπού, άγριος σάν τό λύκο, οργίλος καί θυμώδης σάν τήν τίγρι, εκδικητικός σάν τήν καμήλα, φθονερός καί φαρμακερός σάν τό φίδι καί τό σκορπιό.
Ο άνθρωπος έγινε θηρίο.
Όχι απλώς θηρίο αλλά -προσθέτω μία λέξι- θηρίο επιστημονικό. Όπως έλεγε μιά προφητεία, «τά άθεα γράμματα θά καταστρέψουν τόν κόσμο». Ο κόσμος δέν κινδυνεύει από τούς τσοπάνους καί τούς ψαράδες· κινδυνεύει από τούς λεγομένους επιστήμονες.
Άλλο σκαλοπάτι. Ο άνθρωπος χωρίς τό Θεό έπεσε ακόμη πιό χαμηλά, έγινε χειρότερος από τά ζώα. Κάνει πράγματα πού τά ζώα δέν κάνουν.
Λόγου χάριν, τό ζώο δέν τρώει καί δέν πίνει πέρα από τό όριο· οι κοιλιόδουλοι άνθρωποι όμως τρώνε μέχρι διαρρήξεως καί πίνουν μέχρι μέθης, καί μετά τούς τρέχουν στά νοσοκομεία.
Ακόμη, όσο κι άν ψάξετε στή φύσι, δέν θά δήτε θηλυκό ζώο νά μήν πονάη τά παιδιά του· στούς ανθρώπους πλήθος γυναίκες μέ διάφορες προφάσεις σκοτώνουν τά έμβρυά τους.
Όσο κι άν ψάξετε τέλος στή φύσι, πουθενά δέν θά δήτε τό αλλόκοτο, αρσενικό ζώο νά σμίγη μέ αρσενικό· στίς ανθρώπινες κοινωνίες όμως θά βρήτε αστικά κέντρα γεμάτα από ομοφυλοφίλους, πού θέλουν μάλιστα καί τό κράτος νά νομιμοποιή τό παρά φύσιν πάθος νά παντρεύεται αρσενικός μέ αρσενικό. Πώς τά άστρα δέν πέφτουν ακόμη πάνω μας, πώς η γή δέν ανοίγει νά μάς καταπιή, πώς τά ποτάμια δέν πλημμύρησαν νά μάς πνίξουν!
Καί τό τελευταίο σκαλοπάτι. Ο άνθρωπος χωρίς τό Θεό γίνεται χειρότερος κι από τό διάβολο ακόμα. Γιατί ο διάβολος όλα τά αμαρτήματα τά κάνει, αλλά ένα αμάρτημα δέν τό κάνει. Ποιό; Δέ βλαστημάει. Ακούει τό όνομα τού Θεού καί τρέμει. Ενώ ο άνθρωπος τολμάει καί βλαστημάει τά θεία. Βλαστημάς λοιπόν; χριστιανός δέν είσαι, άνθρωπος δέν είσαι. Βλαστημάς; ούτε ζώο ούτε άγριο θηρίο είσαι. Βλαστημάς; είσαι χειρότερος κι από τό διάβολο.
Η εποχή μας, αδέρφια μου, είναι εποχή σατανική.
Ποτέ άλλοτε οι άνθρωποι δέν έπεσαν τόσο πολύ. Μοιάζουν μέ τόν απόστολο Παύλο στό πρώτο μέρος τής ζωής του, όταν ήταν εχθρός τού Χριστού. Όπως λοιπόν εκείνος εν συνεχεία πίστεψε στό Χριστό καί άλλαξε, έτσι κ’ εμείς νά μετανοήσουμε καί νά επιστρέψουμε καί στό εξής νά ζήσουμε μαζί μέ τό Θεό.
Ναί, νά πλησιάσουμε τό Χριστό. Μήν ακούτε τί λένε. Όποιος πάει κόντρα μέ τό Χριστό, θά γίνη στάχτη. Ένα όνομα θά μείνη στόν κόσμο, «τό υπέρ πάν όνομα», τό όνομα «Κύριος Ιησούς Χριστός» (Φιλιπ. 2,9-11). Τά άλλα είνε χαλίκια, ο Χριστός είνε τό διαμάντι.
Στό Χριστό νά πιστεύουμε καί αυτόν νά λατρεύουμε.
Τό δίδαγμα πού μάς δίνει σήμερα ο απόστολος Παύλος είνε, νά μείνουμε σ’ αυτά πού είπε όταν ήρθε καί φώτισε τήν πατρίδα μας. Οι προπάτορές μας ήταν φτωχοί, αλλά μέσ’ στίς καλύβες εκείνες κατοικούσαν άγγελοι. Τό βράδυ προσεύχονταν οικογενειακώς μπροστά στό εικονοστάσι, εκκλησιά ήταν τό σπίτι.
Δείξτε μου τώρα μιά οικογένεια πού ζή έτσι, νά πέσω νά φιλήσω τά πόδια τους. Υπάρχει; Φύγαμε δυστυχώς από τό Θεό, γι’ αυτό μάς περιμένουν μεγάλα δεινά.
Μόνο η μετάνοια θά μάς σώση, νά επιστρέψουμε όπως ο Σαύλος.
Τελειώνω ζυγίζοντας τά λόγια μου.
Όπου είνε ο Χριστός, εκεί είνε η αλήθεια· όπου λείπει ο Χριστός, είνε η ψευτιά. Όπου είνε ο Χριστός, εκεί είνε η αγάπη· όπου λείπει ο Χριστός, εκεί είνε τό μίσος. Όπου είνε ο Χριστός, είνε η ειρήνη· όπου λείπει ο Χριστός, είνε ο πόλεμος. Όπου είνε ο Χριστός, είνε ο παράδεισος· όπου λείπει ο Χριστός, είνε η κόλασι.
Ναί, κόλασι έγινε η γή, γιατί φύγαμε απ’ τό Χριστό.
Είθε όλοι μας, μικροί καί μεγάλοι, παπάδες καί δεσποτάδες, άρχοντες καί αρχόμενοι, κάθε τάξεως καί παρατάξεως, νά πιστέψουμε στό Χριστό, νά γονατίσουμε εμπρός του καί νά τόν παρακαλέσουμε, καί τότε εκείνος θά κάνη τό έλεός του. Ο δέ Κύριος Ιησούς Χριστός διά πρεσβειών τής υπεραγίας Θεοτόκου καί πάντων τών αγίων, καί ιδίως τών κορυφαίων αποστόλων, άς είνε πάντα μαζί σας.
επίσκοπος Αυγουστίνος
ι. ν. Απ. Πέτρου & Παύλου Πετρών Αμυνταίου Τετάρτη 29-6-1983
Σχόλια
