ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ: Λίγο πριν γραφτεί ο επίλογος της δημοσίας δράσεως του Κυρίου. Λίγο πριν ανηφορίσει στο λόφο του Γολγοθά για να ανοίξει τα πανάχραντα χέρια Του πάνω στον τίμιο Σταυρό και να αγκαλιάσει ολόκληρη την ανθρωπότητα, ρίχνει ένα βλέμμα και θωπεύει με αυτό την ιερή πόλη. Την Ιερουσαλήμ.
Την πόλη που διέτρεξαν τα πανάγια πόδια Του. Την πόλη η οποία άκουσε τη σωτήρια διδασκαλία Του. Την πόλη η οποία έγινε μάρτυρας των πολλών Του θαυμάτων. Τούτη την ώρα κάνει ο Κύριος σύγκριση των δικών Του πεπραγμένων με την ανταπόκριση που βρήκε από τους κατοίκους της ιερής πόλεως.
Υπενθυμίζει τις τόσες ευεργεσίες Του προς αυτήν. «Ποσάκις…», λέει, «ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου…» (Ματθ. κγ΄ [23] 37).
Αλήθεια, πόσες φορές, επιλήσμων Ιερουσαλήμ, δεν γεύθηκες το πατρικό χάδι της σαρκωμένης Αγάπης;
«Ποσάκις»! Θυμήσου την αναστροφή Του μετά των διδασκάλων, όταν ήταν δωδεκαετής, παιδί ακόμη στο Ναό του Σολομώντα. Το θαύμα της αναβλέψεως του εκ γενετής τυφλού.
«Ποσάκις»! Σκέψου πάλι τη θεραπεία του επί 38 ολόκληρα χρόνια παραλύτου.
«Ποσάκις»! Και δες ξανά την παιδαγωγική επέμβασή Του στους «πωλούντας και αγοράζοντας εν τω ιερώ» (Μαρκ. ια΄ [11] 15). Θυμήσου το φραγγέλιο της αγάπης Του μπροστά στην κατάπτωση του Ναού σε οίκο εμπορίου.
«Ποσάκις»! Αναλογίσου την πρόσφατη νεκρανάσταση του τετραημέρου φίλου Του Λαζάρου.
«Ποσάκις»!…
Σ’ αυτό ο Κύριος συμπυκνώνει το παρελθόν, συμπεριλαμβάνει όμως και το μέλλον ως Παντογνώστης. Και συγκαταλέγει σ’ αυτό το «ποσάκις» και τις μέλλοντικές πατρικές Του κινήσεις:
Να συγκολλήσει το αυτί του Μάλχου τη στιγμή της συλλήψεώς Του στη Γεθσημανή, όταν ο απόστολος Πέτρος το αποκόπτει.
Να απευθύνει το ερώτημα, σπάζοντας την αινιγματική σιωπή Του, στο δούλο που Τον ραπίζει μπροστά στον αρχιερέα, όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό Του, αλλά για να αφυπνίσει την υπνώττουσα συνείδηση του δούλου και όλων όσοι ταυτίζονται με τη συμπεριφορά του.
Να χαρίσει στους σταυρωτές Του την απύθμενη συγχωρητικότητά Του πάνω στο Σταυρό.
Να φέρει σε συναίσθηση τον λαό Του με το καταπέτασμα του Ναού που σχίζεται στα δύο. Με το άνοιγμα των μνημείων. Με την ανάσταση των νεκρών κατά την Ανάστασή Του.
Η δημόσια δράση Του τελειώνει. Η θεία κένωσή Του αγγίζει σχεδόν την ολοκλήρωσή της. Κι αυτό το «ποσάκις» είναι από τη μια η καταγραφή της απροσμέτρητης αγάπης Του, είναι όμως ταυτόχρονα και το άγγιγμα της ανθρώπινης σκληροκαρδίας.
Για να καταδείξει πως η απερινόητη ευεργεσία συναντά την αδιανόητη αδιαφορία και σκληροκαρδία.
Θα συγκινηθούμε ασφαλώς και τούτη τη Μεγάλη Εβδομάδα. Θα κλάψουμε ίσως για τον αθώο Κατάδικο. Θα καταδικάσουμε για άλλη μια φορά το ανάλγητο και αλλοπρόσαλλο των κατοίκων της Ιερουσαλήμ.
Όμως ο Κύριος δεν αποζητά συμμάχους στο γεμάτο πόνο παράπονό Του. Δεν επιδιώκει τη συναισθηματική φόρτισή μας για το ανοσιούργημα που διέπραξαν οι θεοκτόνοι Ιουδαίοι.
Ο Κύριος Ιησούς στέκεται και πάλι και ψελλίζει για τον καθένα μας: «Ποσάκις ηθέλησα» να σας μαζέψω κοντά μου.
Να μας «επισυναγάγει» «ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας» (Ματθ. κγ΄ [23] 37).
Λέει «ποσάκις», και στρέφει το εταστικό Του βλέμμα στην ύπαρξή μας. Είναι η κρίσιμη στιγμή που η αγάπη Του για εμάς εμφανίζεται ενώπιόν Του.
«Ποσάκις», λέει ο Κύριος για τον καθένα μας προσωπικά· για τον καθένα μας, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τι εχει κάνει ο Κύριος μέχρι τώρα στη ζωή του. Πόσες ευεργεσίες από τα παιδικά μας χρόνια. Πόσες ευλογίες.
Ακόμη και τότε που οι δοκιμασίες μας λύγιζαν, δίπλα μας ήταν, βοηθός, συμπαραστάτης και εργαζόταν και δι’ αυτών των δοκιμασιών το καλό της ψυχής μας. Την πνευματική μας πρόοδο. Τη σωτηρία της ψυχής μας.
Ας ανατρέξουμε λοιπόν κι ας σταχυολογήσουμε, ειδικά τούτες τις άγιες ημέρες των Παθών Του, τις πολλαπλες επεμβάσεις της αγάπης Του στη ζωή μας, στην οικογένειά μας, στο εθνος μας, για να ανταποκριθούμε συγκινημένοι στις τόσες επισκέψεις της Χάριτός Του.
panagiamil.gr
