Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός
Γιατρέ μου, λέει με έκδηλη ανησυχία η άγρυπνη μάνα. Το παιδί μου από χτες το βράδυ κοιλοπονάει συνέχεια. Μη φοβάστε, απαντάει με σιγουριά ο γιατρός. Όλα θα πάνε καλά. Τι σόι καθηγητής είμαι εγώ. Εγώ είμαι ο πρώτος και αλάθητος γιατρός σε ολόκληρη την οικουμένη. Οι διαγνώσεις μου δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν. Ηρεμήστε. Δεν υπάρχει λόγος ταραχής.
Μετά από λίγες ώρες επανέρχεται η μάνα συνοδεύοντας το δωδεκάχρονο παιδί της. Γιατρέ μου, το παιδί έκανε τώρα καί εμετό. Ο κοιλόπονος δεν σταματάει. Τι έχει το παιδί μου;
Ο αλάθητος γιατρός εξετάζει από θρόνου επηρμένουτό παιδί καί απαντάει: Μη ταράζεσθε. Μια απλή γαστρεντερίτιδα είναι όλο κι όλο. Με λίγο πιλαφάκι, με κανέναν φιδέ και με μια θερμοφόρα στην κοιλιά, όλα θα πάνε μια χαρά. Δεν υπάρχει λόγος ταραχής.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρα να ‘σου ξανά η μάνα με το παιδί της στο ιατρείο το μεγάλο. Γιατρέ μου, το παιδάκι μου έκανε και πυρετό. Ο κοιλόπονος χειροτέρεψε, έχει συνέχεια αναγούλα, κάνει εμετούς και δεν αισθάνεται καθόλου καλά. Λέει, ότι πιάστηκε και το ποδαράκι του το δεξί. Φαίνεται, πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως μας τα περιγράφετε. Το παιδί είναι ολοφάνερο ότι κινδυνεύει.
Ο γιατρός γίνεται έξωφρενών. Που βρέθηκε άνθρωπος να αμφισβητήσει την διάγνωσή του και τις θεραπευτικές του οδηγίες;
Προς επιβεβαίωση, λοιπόν, της αλάθητης άποψής του, αποφασίζει και συγκαλεί συμβούλιο ιατρικό. Καλούνται και συγκεντρώνονται οι γνωστότεροι γιατροί της πόλης, οι πιο φημισμένοι και οι πιο ειδικοί. Εξετάζουν το παιδί με πολλή προσοχή. Δεν δυσκολεύονται να βάλουν διάγνωση. Ούτε μυαλό τους λείπεται ούτε και επιστημοσύνη.
Λένε με ένα στόμα: Η κατάσταση είναι πολύ βαριά. Το παιδί πάσχει από οξεία περιτονίτιδα λόγω παραμελημένης σκωληκοειδίτιδος. Εάν δεν μπεί τώρα αμέσως στο χειρουργείο, κινδυνεύει να χάσει την ζωή του. Χωρίς επέμβαση, δεν θα αντέξει. Θα πεθάνει. Θα πρέπει οπωσδήποτε να ενημερώσουμε τους γονείς του.
Τι να πούν, όμως, στους γονείς; Πως να περιφρονήσουν τον πρώτο και αλάθητο γιατρό; Πως να αμφισβητήσουντήν διάγνωσή του και την θεραπεία που έδωσε; Δεν είναι και τόσο εύκολο να τα βάλουν μαζί του. Άσε, που μπορεί, ως αλάθητος καθηγητής, να τους πάει κατευθείαν στο πειθαρχικό και με την κατηγορία της ανεπαρκούς επιστημονικής κατάρτισης, να τους πάρει και τις άδειες ασκήσεως επαγγέλματος. Καιρός για τέτοια είναι τώρα;
Τους έλουσε κρύος ιδρώτας. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Τι να κάνουν, λοιπόν; Να βγάλουν ψεύτη τον πρώτο και αλάθητο καθηγητή ή να συμφωνήσουν σε όλα μαζί του; Με άλλα λόγια, να χειρουργήσουν και να σώσουν τον μικρό τους ασθενή ή να τον στείλουν στον άλλο κόσμο μέτήν ψευτοδιάγνωση μιάς δήθεν απλής γαστρεντερίτιδας, βάζοντας μάλιστα καίτήν δική τους υπογραφή;
Οι γονείς του ετοιμοθάνατου μικρού ασθενούς περιμένουν με αγωνία την απόφασή τους. Έχουν καταφθάσει και οι φίλοι της οικογένειας. Κάποιοι από αυτούς σηκώνουν με οργή και αγανάκτηση τα χέρια τους δείχνοντας προς τον αλάθητο γιατρό και προς τους δειλούς και αναποφάσιστους συνεργάτες του.
Σε λίγο η απόφαση βγαίνει. Παραδίδεται γραπτώς:
‘’Καλοί μας γονείς του μικρού Γιωργάκη, σας διαβεβαιώνουμε υπευθύνως, εμείς οι μεγαλογιατροί της πόλης, ότιτά πάντα βαίνουν καλώς. Δένυπάρχει κανένας λόγος ταραχής.Όσοι σας λένε, ότι το παιδί σας κινδυνεύει, να μην τους πιστεύετε. Σας λένε ψέματα.
Ποιος σας ξεσήκωσε και σας ώρισε κριτές των διαγνώσεων και των θεραπειών του πασίγνωστου καθηγητή μας; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αμφισβητήσετε τις πολυχρόνιες σπουδές του, τα πτυχία και τις διακρίσεις, που έχει λάβει από τις μεγαλύτερες ιατρικές σχολές της Ευρώπης και της Αμερικής; Οι διαγνώσεις του κ. καθηγητή παραμένουν πάντοτε στύλος και εδραίωμα της ιατρικής επιστήμης. Εάνως άνθρωποι παρεκκλίνομεν στην ιατρική μας τέχνη, τότε η σοφία, η αυθεντία και το αλάθητον του κ. καθηγητή μας επαναφέρουν εις τον ορθόν δρόμον. Δι’ αυτό, κάθε φόβος είναι περιττός, ως φανέρωσις ολιγοπιστίας προς το πρόσωπον του πρώτου των καθηγητών,εφ’ όσον ευρισκόμεθα εντός του ιδιωτικού του ιατρείου.
Για την υγεία του παιδιού σας να μείνετε ήσυχοι. Δεν υπάρχει λόγος ταραχής, εφ’ όσον ευρίσκεται μεθ’ ημών ο πρώτος και αλάθητος καθηγητής μας’’.
Την απόφαση την διαβάζουν οι γονείς και κατεβάζουν τα κεφάλια τους με θλίψη και απογοήτευση. Την διαβάζουν και οι φίλοι τους, που έτρεξαν από αγάπη και ενδιαφέρον για τον μικρό ασθενή. Οι καρδιές τους πλημμυρίζουν από πίκρα και πόνο.
Γονείς καί φίλοι, όμως, δεν μένουν απλά καί μόνον στην οδύνη και την απογοήτευση. Το νεύρο της ψυχής τους τεντώνεται μέχρι τέρμα. Δεν είναι δα ούτε αφελείς ούτε μικρόνοες και ακατατόπιστοι.
