Άγιος Παΐσιος: Θυμός και Ορθοδοξία. Αν κάποιον τον αδικούν ή τον κοροϊδεύουν, αυτόν πρέπει οι άλλοι να τον υπερασπίζονται, για το δίκιο, όχι για προσωπικό τους συμφέρον. Άλλο το να αντιδράσεις, για να υπερασπισθείς σοβαρά πνευματικά θέματα…
-Γέροντα, λέει σε ένα τροπάριο: «Θυμόν κινήσαντες τον δικαιότατον». Ποιος θυμός είναι δικαιότατος;
– Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζει κανείς και θυμώνει από πόνο πραγματικό, τότε είναι «δικαιότατος ο θυμός».
Όταν αδικείται ο ίδιος και θυμώνει, τότε δεν είναι καθαρός ο θυμός.
Όταν βλέπεις έναν να υποφέρει για Ιερά πράγματα, αυτός έχει θείο ζήλο. Από αυτό μπορείς να καταλάβεις και τον δια Χριστόν σαλό.
Αν πάρεις λ.χ. μία εικόνα και την βάλεις μπροστά του ανάποδα, θα τιναχθεί επάνω ο διά Χριστόν σαλός έτσι του κάνεις τεστ.
Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και μόνον αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στον άνθρωπο.
Ο Μωυσής όταν είδε τον λαό να θυσιάζει στο χρυσό μοσχάρι, αγανάκτησε και πέταξε κάτω τις πλάκες με τις εντολές που του έδωσε ο Θεός, και έσπασαν.
Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δυο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ!
Όταν είδε τον Ισραηλίτη Ζαμβρί να αμαρτάνει με την Μαδιανίτιδα Χασβί μπροστά στον Μωυσή και σε όλους τους Ισραηλίτες, δεν κρατήθηκε σηκώθηκε από την συναγωγή και τους φόνευσε, και έτσι σταμάτησε η οργή του Θεού.
Αν δεν τους σκότωνε και τους δυο, θα έπεφτε οργή Θεού σε όλον τον λαό του Ισραήλ. Φοβερό!
Εγώ όταν διαβάζω στο Ψαλτήρι τον στίχο «Καὶ ἐστη Φινεὲς καὶ ἔξιλασατο, καὶ ἔκοπασεν ἢ θραϋσις», ασπάζομαι πολλές φορές το όνομα του.
Αλλά και ο Χριστός, όταν είδε να πουλούν μέσα στο περίβολο του Ναού βόδια, πρόβατα, περιστέρια, και τους κερματιστές να ανταλλάσουν χρήματα, πήρε το φραγγέλιο και τους έδιωξε.
Ένας πνευματικός άνθρωπος, όταν πάει με αγανάκτηση να υπερασπίσει τον εαυτό του για ένα ατομικό του θέμα, αυτό είναι καθαρά εγωιστικό. Είναι ενέργεια του πειρασμού.
Δέχεται επιδράσεις δαιμονικές εξωτερικές.
Αν κάποιον τον αδικούν ή τον κοροϊδεύουν, αυτόν πρέπει οι άλλοι να τον υπερασπίζονται, για το δίκιο, όχι για προσωπικό τους συμφέρον.
Δεν ταιριάζει να μαλώνεις για τον εαυτό σου.
Άλλο το να αντιδράσεις, για να υπερασπισθείς σοβαρά πνευματικά θέματα, θέματα που αφορούν την πίστη μας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου.
Όταν σκέφτεσαι τους άλλους και αντιδράς για να τους βοηθήσεις, τότε αυτό είναι καθαρό, γιατί γίνεται από αγάπη.
Όταν πήγα στο Σινά, κατέβαινα στο μοναστήρι κάθε εβδομάδα, κάθε δεκαπέντε μέρες, για να κοινωνήσω.
Μια φορά μου λέει ένας πολύ απλός δίκαιος που ήταν εκεί:
«Α, όχι κάθε εβδομάδα – τέσσερις φορές τον χρόνο πρέπει να κοινωνούν οι καλόγεροι». Τότε είχαν τυπικό να μην κοινωνούν συχνά. Φορούσα και το επανωκαλύμμαυχο. «Ούτε επανωκαλύμμαυχο», λέει.
Αυτοί το έβαζαν μόνο στις τελετές. «Να’ ναι ευλογημένο», λέω. Και το είχα και εγώ ριγμένο στον ώμο σαν κασκόλ και δεν με απασχόλησε ξανά. Τι; να μαλώσω;
Ετοιμαζόμουν εν τω μεταξύ κάθε φορά για την Θεία Κοινωνία και πήγαινα στην Εκκλησία.
Την ώρα που ο παπάς έλεγε «Μετά φόβου Θεού…», έσκυβα το κεφάλι και έλεγα «Εσύ γνωρίζεις, Χριστέ μου, πόση ανάγκη έχω», και ένιωθα τέτοια αλλοίωση, που δεν ξέρω αν θα την ένιωθα αν κοινωνούσα.
Αφού πέρασαν κάμποσοι μήνες, ήρθαν στο μοναστήρι τέσσερα-πέντε παιδιά, που από μένα παρακινήθηκαν να έρθουν στο Σινά.
Είπαν λοιπόν και σ’ αυτά να μην κοινωνούν. Ε, τότε μίλησα και τακτοποιήθηκε το θέμα.
