ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΛΖ΄
Τα τρία, ομότιμα μαζί και συναιώνια πρόσωπα,
ο Θεός μου ο αληθινός,
ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα,
ο μόνος που έχεις αθανασία,
και κατοικείς σε φως απρόσιτο,
«Εσύ που θεμελίωσες τη γη με τη δύναμί σου,
και διέπεις με τη σοφία σου την οικουμένη»,
άγιε, άγιε, τρισάγιε Κύριε ο Θεός Σαβαώθ,
ο φοβερός και ισχυρός,
ο δίκαιος και ελεήμων,
ο θαυμαστός κι επαινετός κι αγαπητός.
Ο ένας Θεός, αλλά σε τρία πρόσωπα,
με μια ουσία, μια δύναμι και μια σοφία,
η μία αγαθότης, η μία και αδιαίρετη Τριάς.
Άνοιξε μου τις πύλες της δικαιοσύνης, που σού κράζω,
κι αφού έμπω μέσα σ᾿ αυτές,
να εξομολογηθώ σε σένα Κύριε.
Ιδού, στέκομαι μπροστά στην πύλη του οίκου σου, Δέσποτα,
και σαν ζητιάνος κρούω.
Διάταξε λοιπόν να σού ανοίξουν, επειδή κρούω,
εσύ που είπες: Κρούετε και θα σας ανοίξουν.
Γιατί κρούουν, Πατέρα πολυέλεε και πολυεύσπλαχνε,
κρούουν στην πόρτα σου οι βοεροί πόθοι από τα φυλλοκάρδια μου
και οι κραυγές από τα δάκρυα των ματιών μου.
«Είναι ενώπιόν σου πάσα η επιθυμία μου,
και δεν κρύφτηκε από σε ο στεναγμός μου».
Κι εσύ, λοιπόν, «μην αποστρέψεις, Κύριε,
το πρόσωπο σου από πάνω μου,
κι από οργή μην αλλάξης δρόμο,
απ᾿ το δούλο σου».
Εισάκουσε, Κύριε, τις φωνές από τα κλάμματα του παιδιού σου,
κι άπλωσε το υπεράγαθο χέρι σου να με φροντίση,
για να με βγάλης απ᾿ τα βαθειά νερά
και να με αποσπάσης
από τη λάσπη κι από της αθλιότητας το βούρκο,
ώστε να μη χαθώ μπροστά στα μάτια της φιλανθρωπίας σου,
κι εμπρός στα γεμάτα συμπόνια σπλάχνα
της άπειρης σου αγαθότητας.
Αλλά να ξεφύγω προς εσένα τον Θεόν μου,
για να ιδώ τον πλούτο της βασιλείας σου,
να θωρώ αδιάκοπα την τερπνότητα του προσώπου σου,
και να αινώ και δοξάζω το άγιο όνομά σου.
Ναί, Κύριε, εσύ που κάνεις τα θαυμάσια,
συ που πλαταίνεις την καρδιά μου για να σ᾿ αναλογίζεται,
εσένα θα δοξάζω.
Εσέ που φωτίζεις τα νειάτα μου,
και δεν παραβλέπεις τα γηρατειά μου,
αλλά κάνεις όλα τα κόκκαλά μου ν᾿ αγάλλωνται,
κι ανακαινίζεις σαν του αητού το άσπρο μου το κεφάλι.
Διότι σε σένα πρέπει κάθε δόξα,
τιμή και προσκύνησις,
στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιον Πνεύμα,
που είσθε μία θεότης, μια βασιλεία, και μια δύναμις.
Σε σένα πρέπει,
τον μοναδικό,
τον υπεράναρχο,
τον υπερούσιο,
και παντοδύναμο Δημιουργό των πάντων,
που λατρεύεσαι ως Τριάδα, Θεέ μου,
τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. ΑΜΗΝ
Τέλος και τω Θεώ δόξα!
*ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΚΡΑΓΑΡΙΟΝ
Τού θείου και Ιερού Αυγουστίνου
ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΠΠΩΝΟΣ
Εκδοτικός οίκος Βασ. Ρηγοπούλου
Θεσσαλονίκη 1973
