Τού πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ δύσκολο να εξιχνιάσεις τις προθέσεις κάποιου υποψηφίου κληρικού.Να δείς εάν έχει ιερατικό ζήλο, αν είναι ειλικρινής, αν ισορροπεί διανοητικά και προπαντός εάν δεν ψεύδεται με την υποκρισία. Όλα αυτά προ της χειροτονίας, γιατί μετά είναι δώρον άδωρον.Προτού να φορέσει το ράσο, για να μη έχουμε ένα ακόμα ανάξιο κληρικό. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα στην εποχή μας, εύκολα κάποιος φοράει το ράσο,αλλά δύσκολα μπορείς να του το αφαιρέσεις.
Στο θέμα της εκλογής και χειροτονίας ενός κληρικού τον πρώτο λόγο έχει ο επίσκοπος και μετά οι συνεργάτες του και οι πνευματικοί. Χρειάζεται όλοι να ανοίξουν τα μάτια τους και να αφυπνισθούν, για να μάθουν από τους άλλους, αλλά και οι ίδιοι να διαπιστώσουν, εάν πράγματι ένας υποψήφιος είναι κατάλληλος για την ιερωσύνη. Εκτός από τα ηθικής φύσεως κωλύματα, πρέπει να διαπιστωθεί εάν είναι ισορροπημένος και λογικός. Δεν πρέπει να αποδέχονται την παράδοξη και προσβλητική θεωρία «δεν βαριέσαι, παπάς θα γίνει». Στην Εκκλησία προφανώς μπορούν να καταφεύγουν όλοι γενικώς οι άνθρωποι, όχι όμως και στην ιερωσύνη. Το ποίμνιο δεν έχει ομοιομορφία, ο ποιμένας όμως πρέπει να είναι κατ᾿ εικόνα τώνΑγίων.
Συχνά οι επίσκοποι εκλαμβάνουν την αφέλεια ως ευσέβεια και ταπείνωση. Νομίζουν ότι η αφέλεια είναι αρετή. Αυτό είναι πλάνη. Όπως δεν πρέπει να δέχονται τον υποκριτή ως ενάρετο. Με ψυχρή λογική, χωρίς νάυποχωρούν σε πιέσεις, παρακλήσεις και συναισθηματισμούς, να αποκλείουν τους αφελείς και ανοήτους από την ιερωσύνη, αλλά και από το μοναχισμό θα έλεγα. Τα πρόσωπα αυτά μπορούν να είναι κοντά στην Εκκλησία, να συνεργάζονται ως ένα βαθμό με τους ιερείς, όμως να μη ικανοποιούνται τα αιτήματά τους να χειτοτονηθούνή να καρούν μοναχοί. Να τους δείχνουν έμπρακτη αγάπη, να τους αναθέτουν διάφορες εργασίες και νάαποφεύγουν να τους κάνουν υπηρέτες τους.
Η υπόθεση της ιερωσύνης είναι μία σοβαρή υπόθεση. Είναι αδιανόητο να χειροτονούνται κληρικοί άνθρωποι χωρίς φόβο Θεού και ιερό ζήλο.
Χρειάζεται προσοχή και έρευνα. Η υποκρισία είναι μεγάλη παγίδα. Μέχρι τήχειροτονία τους οι υποψήφιοι είναι ευλαβέστατοι και πρόθυμοι να διακονήσουν παντού και στις δυσπρόσιτες ενορίες ακόμα. Μετά τη χειροτονία αρχίζουν οι αναθεωρήσεις, οι διαφορετικές επιθυμίες και σιγά-σιγά φανερώνονται οι μεγάλες αδυναμίες και οι αμαρτωλές επιθυμίες. Αλλά τότε είναι πιά αργά. Δεν αλλάζουν εύκολα οι άνθρωποι. Ούτε και μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου μπροστά στα σκάνδαλα, που δημιουργούν. Ηπείρα όμως έδειξε ότι ούτε και οι ποινές είναι αποτελεσματικές. Περιστέλλουν λίγο το κακό, αλλά δεν τόεξαλείφουν.
Ο επίσκοπος πρέπει να έχει άξιους συνεργάτες και από κοινού να αποφασίζουν για την χειροτονία κάποιου. Ηκύρια ευθύνη βέβαια είναι δική του, αλλά χρειάζεται και τη βοήθεια των συνεργατών του.
