Δυο φίλοι από την Αλεξάνδρεια έφτασαν μέχρι τα βάθη της ερήμου, ψάχνοντας για ένα σοφό και ευτυχισμένο άνθρωπο.
Πραγματικά, μετά από πολύ καιρό, βρήκαν έναν άγιο ασκητή.
Και τον ρώτησαν:
– Τι να κάνουμε, πάτερ, για να βρούμε την αληθινή ευτυχία;
Βλέπουμε, ότι είσαι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος πού μπορούμε να ρωτήσουμε.
Γιατί φαίνεσαι Αληθινά ήρεμος και ευτυχισμένος.
Μόνο πού εμείς… – γιατί να το κρύψουμε; – δεν μπορούμε να ζήσουμε όπως εσύ..!
Τότε εκείνος ο άγιος άνθρωπος, σηκώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό και με δάκρυα στα μάτια, τούς είπε:
– Αδέλφια μου, δεν χρειάζεται να ζείτε ακριβώς όπως εγώ, για να είσθε Αληθινά ευτυχισμένοι.
Αλλά τι χρειάζεται;
Να σκέπτεστε τον Θεό, τουλάχιστον όσο σκέπτεστε τούς ανθρώπους.
Να φοβάστε τον Θεό, τουλάχιστον όσο φοβάστε τούς ανθρώπους.
Να τιμάτε τον Θεό, τουλάχιστον όπως τιμάτε τους ανθρώπους.
Να ελπίζετε στον Θεό, τουλάχιστον όσο ελπίζετε στους ανθρώπους.
Να εκπληρώνετε τον νόμο του Θεού, τουλάχιστον όσο εφαρμόζετε τον ανθρώπινο νόμο.
Να ζητάτε την βοήθεια του Θεού, τουλάχιστον όσο την ζητάτε από τους ανθρώπους.
Να δοξάζετε τον Θεό, τουλάχιστον όσο δοξάζετε τους ανθρώπους.
