Κορονοϊός: Όταν ένα κράτος νοιάζεται για τα σκυλιά του πιο πολύ από τα παιδιά του Οφείλω να ομολογήσω ότι και ο ίδιος είμαι φιλόζωος.
Του Γιώργου Θεοχάρη
Έχω ένα σκυλάκι που το αγαπώ και το προσέχω, αλλά μέχρι εκεί.
Ωστόσο δεν μπορώ να μην σημειώσω τις διαμαρτυρίες πολλών αναγνωστών μας, κυρίως μητέρων, που αναφέρουν πώς, ενώ ο νομοθέτης νοιάζεται να εξαιρέσει τους συνανθρώπους μας που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα, δεν έχει λάβει καμία μέριμνα για τα μικρά παιδιά.
Έγραψε π.χ. μία μητέρα τεσσάρων παιδιών:
«Εκτός από τα ζώα και το να πηγαίνουμε στην Εκκλησία, δεν έχουμε δικαίωμα να βγάζουμε τα παιδιά έξω. Για εμένα που έχω τέσσερα, μου είναι αδύνατο να τα πάρω όλα για μια βόλτα. Πώς θα αντέξουν τόσο καιρό κλεισμένα μέσα;».
Όταν σήμερα άκουσα τον κ. Χαρδαλιά, να ξεκινά την καθημερινή του ενημέρωση, αφιερώνοντας πολύ χρόνο στην εξαίρεση από την απαγόρευση κυκλοφορίας των συνανθρώπων μας που φροντίζουν τα αδέσποτα ζώα και στην φροντίδα αυτών των ζώων, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο.
Ασφαλώς και δεν είμαι αντίθετος στη φροντίδα των αδέσποτων ζώων. Κάθε άλλο.
Απορώ όμως πώς είναι δυνατόν ένας νομοθέτης να μην σκέπτεται πώς μία μητέρα θα κρατήσει μέσα στο σπίτι επί τουλάχιστον ένα μήνα δύο, τρία ή και περισσότερα μικρά παιδιά.
Πώς δεν φρόντισε να κάνει κάποια πρόβλεψη στον νόμο που εξέδωσε, να δώσει κάποιες λύσεις τέλος πάντων, κάποιες διεξόδους;
Ασφαλώς και αυτή η στάση του νομοθέτη δεν είναι τυχαία.
Δείχνει το ενδιαφέρον του κράτους για τις διάφορες κοινωνικές ομάδες.
Οι οικογένειες με παιδιά, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, δεν είναι πρώτη μέριμνα του κράτους.
Περί άλλων μεριμνά και τυρβάζει πιο πολύ…
Μία χώρα όμως που δεν νοιάζεται για τα παιδιά της και δεν τους δίνει την πρώτη θέση στην κοινωνική της φροντίδα, δεν έχει μέλλον.
