Του Σεβ. Μητροπολίτη Ζιμπάμπουε Σεραφείμ
ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΣΕΡΑΦΕΙΜ: Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας καλεί να δείχνουμε άδολη αγάπη και σεβασμό και συμπαράσταση προς κάθε άνθρωπο που συναντούμε, αλλά και βοήθεια προς αυτούς που βρίσκονται μακριά μας, να τους βοηθήσουμε με τις προσευχές μας, κι όταν μπορούμε και υλικά, ιδιαίτερα αυτούς που στερούνται της καθημερινής τροφής, ιατρικής περίθαλψης και εκπαιδεύσεως.
Αυτή η άδολη αγάπη μας αφορά όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά κι όλη τη Δημιουργία του Θεού, η οποία μας δόθηκε ως δώρο Θεού. Όταν αγαπούμε και προσέχουμε το Περιβάλλον μας, τότε και τον Πλανήτη μας προστατεύουμε και προληπτικά εκμηδενίζουμε το φαινόμενο των προβλημάτων που δημιουργούνται με τη Κλιματική αλλαγή και τη μόλυνση της ατμόσφαιρας.
Η επικοινωνία μας με τον Θεό μέσω της προσευχής και της τήρησης των Θείων Του εντολών, μας οδηγεί στη συμφιλίωση μας με τον εαυτό μας, με τους συνανθρώπους μας και με τη φύση, την όλη Δημιουργία του Θεού. Όσοι δεν σέβονται το Περιβάλλον και κακοποιούν την Δημιουργία ασεβούν κατά του Θεού, κι όσοι σκοτώνουν ζώα έχουν το δαιμονικό στοιχείο του μίσους και της κακίας που φύτρωσε μέσα στην καρδιά του Κάϊν που σκότωσε τον αγαθόν και ενάρετο αδελφό του τον Άβελ. Η κακοποίηση της Δημιουργίας του Θεού οδηγεί τον αμαρτωλό άνθρωπο ακόμη και στον φόνο.
Ο Θεός ως ο κοινός Ουράνιος Πατέρας μας, μάς βλέπει όλους ως παιδιά του, ως σπλάχνα του και μας καλεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι είμαστε σπλάχνα του ενός σώματος της Ανθρωπότητα. Η αδιάκριτη αγάπη του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπό του δημιουργεί την πραγματική ειρήνη μέσα στον κόσμο. Γι’ αυτό στην αρχή της Θείας Λειτουργίας προσευχόμαστε «υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου».
Με πολύ απλά λόγια ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ως Θεάνθρωπος και Σωτήρας μας, μας παροτρύνει με πολύ αγάπη «να συμπεριφερόμαστε προς τους συνανθρώπους μας όπως θα θέλαμε οι άλλοι άνθρωποι να μας συμπεριφέρονται».
Όταν έχουμε προβλήματα, νομίζουμε ότι απουσιάζει από τη ζωή μας ο Θεός. Στην πραγματικότητα, απλώς έχουμε εμείς απομακρυνθεί από κοντά του. Όταν η αγάπη μας δεν απλώνεται προς όλους τους συνανθρώπους μας, και μάλιστα σ’ αυτούς που υποφέρουν, είναι ως να απομακρυνόμαστε από τον Φιλεύσπλαχνο Θεό μας. Μόνο όταν πλησιάζουμε με την αγάπη μας και την καλή μας διάθεση να βοηθούμε τους συνανθρώπους μας, πλησιάζουμε και τον Θεό. Χωρίς το Θεό, είναι ως να πορευόμαστε συνέχεια σε μια έρημο χωρίς νερό και χωρίς πολλές ελπίδες ζωής. Χωρίς αδιάκριτη αγάπη προς όλους τους ανθρώπους, το μέλλον μας είναι ζοφερό ή μάλλον να το πούμε ξεκάθαρα, ο άνθρωπος που δεν αγαπά όλους τους συνανθρώπους τους, απομακρύνεται από την πηγή της ζωής, δηλαδή το Θεό και δεν έχει κανένα μέλλον, πορεύεται προς την αφάνεια, προς τον θάνατο.
Ο Παράδεισος παραμένει ένα ανεκπλήρωτο όνειρο. Ο Παράδεισος γίνεται ζωντανή ελπίδα και πραγματικότητα μέσα από την αγάπη μας προς όλους τους συνανθρώπους μας, λευκούς, μαύρους, φτωχούς, πλούσιους, μικρούς, μεγάλους και μάλιστα αυτούς που συναντάμε καθημερινά, όπως μέσα στην οικογένεια, στο χώρο της εργασίας μας και στις καθημερινές μας κοινωνικές υποχρεώσεις. Μερικοί κάνουν τους ευγενείς στους ξένους και μέσα στην οικογένεια συμπεριφέρονται ως κακούργοι σε κακούργους, με φωνές και με καυγάδες και κακίες, τραυματίζοντας τα παιδιά τους, τα οποία στη συνέχεια μπορεί να τα κάνουν να αδιαφορούν για τα πάντα και να φτάνουν στην καταστροφή με ανθρώπινες τραγωδίες που ποτέ μας δεν διανοηθήκαμε.
