Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Αγίου Ελευθερίου Διαβατού.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Διό μή παύση πρεσβεύων υπέρ τών τιμώντων τήν μακαρίαν σου άθλησιν».
Στή χορεία τών αγίων μαρτύρων πού ως νέφος καλύπτουν τή στρατευομένη Εκκλησία τού Χριστού καί όλους εμάς τούς πιστούς πού ζούμε καί αγωνιζόμαστε «τόν καλόν αγώνα τής πίστεως» τιμητική θέση κατέχει ο άγιος πού εορτάζουμε σήμερα, ο άγιος ιερομάρτυς Ελευθέριος.
Καί η θέση του οφείλεται στόν γενναίο αγώνα του καί στόν διπλό στέφανό του. Γιατί ο άγιος Ελευθέριος δέν απολαμβάνει στό ουρανό μόνο τή δόξα τών μαρτύρων, απολαμβάνει ταυτόχρονα καί τόν μισθό τών φρονίμων καί πιστών οικονόμων τού Κυρίου, οι οποίοι, κατά τήν υπόσχεση τού Χριστού, εφόσον αναδείχθηκαν επί γής πιστοί καί συνεπείς διάκονοι τού Κυρίου, κατέστησαν «επί πολλών» στόν ουρανό, καί απολαμβάνουν τά αγαθά τού Θεού, «ά οφθαλμός ουκ είδε καί ούς ουκ ήκουσε καί επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη».
Δέν θά ήθελα όμως σήμερα νά σταθώ στά περιστατικά τής ζωής καί τού μαρτυρίου τού αγίουΕλευθερίου, πού πιστεύω πώς είναι σέ όλους σας γνωστά.Θά ήθελα νά σταθώ γιά λίγο στήν επίκληση μέ τήν οποία καταλήγει τό απολυτίκιό του· «διό μή παύση πρεσβεύων υπέρ τών τιμώντων τήν μακαρίαν σου άθλησιν».
Η επίκληση τών πρεσβειών τών αγίων είναι συνηθισμένη τόσο μέσα στή λειτουργική ζωή τής Εκκλησίας μας, στούς ύμνους, στίς ευχές καί στίς ακολουθίες της, όσο καί στήν καθημερινή ζωή τού καθενός μας. Δέν είναι λίγες οι φορές πού επικαλούμεθα τούς αγίους, πού ζητούμε τίς πρεσβείες τους καί τή μεσιτεία τους.
Γιά ποιό λόγο όμως τίς ζητούμε; Ποιά είναι η σημασία τους καί ποιά η ισχύς τους στή ζωή καί στόν πνευματικό μας αγώνα;
Η επίκληση τών αγίων είναι μία ευλογημένη συνήθεια πού επικράτησε από τά πρώτα χριστιανικά χρόνια, τότε πού ο σύνδεσμος τών πιστών μέ τούς αγίους ήταν πολύ στενότερος καί πολύ πιό προσωπικός από ό,τι είναι σήμερα. Οι μάρτυρες ήταν σάρκα από τή σάρκα τής Εκκλησίας· ήταν γνωστοί, συγγενείς, οικείοι μέ τά μέλη τής χριστιανικής κοινότητος τής πόλεώς τους. Λίγο πρίν από τό μαρτύριό τους μετείχαν στίς ιερές συνάξεις, στίς λειτουργίες· ήταν πρόσωπα πού δέν μπορούσαν οι πιστοί νά τά ξεχάσουν. Πίστευαν ακόμη ότι καθώς επέτυχαν μέ τό μαρτύριο καί τήν ομολογία τους αυτό πού καί οι ίδιοι ποθούσαν καί επεδίωκαν, νά φθάσουν δηλαδή κοντά στόν Θεό, ήταν φυσικό νά διαθέτουν θάρρος καί παρρησία ενώπιον τού Θεού χάριν τού οποίου πρόσφεραν τή ζωή τους. Αυτός, λοιπόν, ο στενός σύνδεσμος ανάμεσα στά μέλη τής επί γής Εκκλησίας καί στά μέλη τής επουράνιας Εκκλησίας καί παράλληλα η βεβαιότητα πού πήγαζε από τήν υπόσχεση τού Χριστού, ότι όποιος μέ ομολογήσει, θά τόν ομολογήσω καί εγώ ενώπιον τού Πατρός μου τού εν ουρανοίς, ήταν πού έκανε τούς πρώτους χριστιανούς νά στρέφονται πρός τούς μάρτυρες καί τούς αγίους καί νά ζητούν τή βοήθεια καί τή μεσιτεία τους.
Τήν πίστη αυτή τών πρώτων χριστιανών καλλιέργησε η Εκκλησία καί στούς επόμενους αιώνες, αφενός γιατί καλλιεργεί στίς ψυχές τών πιστών τό αίσθημα τής ενότητος μέ τή θριαμβεύουσα Εκκλησία καί αφετέρου γιατί αποτελεί ακλόνητη πίστη της ότι οι άγιοι έχουν πραγματικά παρρησία ενώπιον τού Θεού, γιατί τόν ευαρέστησαν μέ τή ζωή καί τό μαρτύριό τους, καί έτσι μπορούν μέ τίς πρεσβείες τους νά βοηθήσουν καί τούς επί γής αγωνιζομένους αδελφούς τους.
Αυτό τό αίσθημα τής ενότητος μέ τούς αγίους μας μάς βοηθά τά μέγιστα στήν πνευματική μας πορεία. Μάς βοηθά, γιατί αισθανόμεθα πώς μπορούμε καί εμείς νά επιτύχουμε τήν αγιότητα, αφού καί οι άγιοι πρίν από εμάς τήν επέτυχαν.Μάς βοηθά νά επιθυμούμε καί εμείς τόν ουρανό, όπου κατοικούν οι οικείοι μας άγιοι, όπως επιθυμούμε νά πάμε σέ ένα άλλο τόπο προκειμένου νά συναντήσουμε τούς κατά σάρκα συγγενείς μας. Μάς βοηθούν όμως περισσότερο από όλα οι πρεσβείες τους, γιατί οι άγιοι ως άνθρωποι γνωρίζουν τίς δυσκολίες τής ζωής, αλλά καί ως εκλεκτά τέκνα τού Θεού εισακούονται από τόν Θεό, μέ τόν ίδιο τρόπο πού καί ο φυσικός πατέρας ανταποκρίνεται στά αιτήματα τών υπάκουων παιδιών του. Οι άγιοι δέν έχουν πιά ανάγκη νά ζητήσουν κάτι γιά τόν εαυτό τους, γιατί απολαμβάνουν ό,τι περισσότερο καί μεγαλύτερο πόθησαν, τόν Θεό, καί τού μεταφέρουν τά δικά μας αιτήματα, γνωρίζοντας τίς δυσκολίες πού αντιμετωπίζουμε στόν καθημερινό μας αγώνα.
Γι’ αυτό, άς παρακαλούμε τούς αγίους μας, άς παρακαλούμε καί τόν άγιο Ελευθέριο, νά μάς ελευθερώσει από ό,τι βασανίζει τόν καθένα μας, αλλά νά ελευθερώσει καί όλους μας από τήν πανδημία πού τόσο καιρό βασανίζει καί ταλαιπωρεί τήν πατρίδα μας αλλά καί όλο τόν κόσμο.
