Βεροίας Παντελεήμων: Η τα­πεί­νωση και η απλότητα του Οσίου Παϊσίου ξεχώριζε στα μάτια του Θεού

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ: Αρχιερατική Θεία Λειτουργία για την εορτή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων όπου κήρυξε το Θείο Λόγο, στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μουτσιάλη, σήμερα Κυριακή 12 Ιουλίου 2020.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος ευλόγησε το κόλυβο του Οσίου ενώ κατά τη διάρκεια της ομιλίας του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:

«Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος».

Ο στίχος αυτός του προφητάνα­κτος και ψαλμωδού Δαβίδ βρίσκει απόλυτη εφαρμογή του στον εορ­τα­ζόμενο σήμερα και τιμώμενο από την Αγία μας Εκκλησία, ιδιαιτέρως όμως πανηγυριζόμενο στην Ιερά αυτή Μονή, όσιο Παίσιο τον Αγιορείτη.

Διότι όντως ο Κύριος είναι αυτός που εθαυμάστωσε και χαρίτωσε και αγίασε και τίμησε με τις πλού­σιες δωρεές του τον σύγχρονό μας αυτόν όσιο, τον όσιο Παίσιο.

Όλοι γνωρίζουμε ποιος ήταν ο τι­μώμενος όσιος. Ήταν ένας απλός και ταπεινός άνθρωπος, που έφθασε στο Άγιο Όρος κινού­μενος από αγάπη στον Θεό και ζήλο για να ζήσει τη μοναχική και ισάγγελη ζωή. Ήταν ένας απλός και ταπεινός μοναχός, που έφερε στην ψυχή του, μαζί με τον πόνο της προσφυγιάς, την ευσέβεια και την ασκητική παράδοση της πα­τρι­δος του, της αγιοτόκου Καππα­δοκίας. Ήταν ένας απλός και τα­πει­νος μοναχός, όμως ήταν συγ­χρο­νως και ένας γενναίος μαχη­της του Πνεύματος, ένας εργάτης της αρετής και της αγιότητος, ένας μύστης της νοεράς προσευχής, που έκρυβε, όπως ο απόστολος Παύ­λος, κάτω από τον σκώλωπα της σαρκός το μεγαλείο των ουρανίων αποκαλύψεων τις οποίες αξιώ­θη­κε να ζήσει.

Και δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς τον λόγο για τον οποίο «εθαυ­μάστωσε» και επί γης και στον ουρανό τον όσιο Παίσιο ο Θεός, διότι είναι σαφής και ξεκά­θα­ρος ο λόγος του Κυρίου που λε­γει: «επί τίνα επι­βλε­ψω, ει μη επί τον καθαρόν και ησύχιον και τρε­μοντα τους λόγους μου;»

Καθαρός και ησύχιος, ταπεινός και υπάκουος στο θέλημα του Χρι­στού ήταν ο όσιος Παίσιος. Γι᾽αυτό και επέβλεψε τόσο πολύ ο Θεός επ᾽ αυτόν και τον χαρίτωσε και τον κο­σμησε με ουράνια χαρίσματα και δωρεές, ώστε να προστρέχουν σε αυτόν εν ζωή άνθρωποι κάθε ηλικίας και μορφώσεως, ζητώντας τις συμβουλές του και την ευχή του. Γι᾽ αυτό, τόσο όσο ζούσε όσο και μετά την κοίμησή του υποκλί­νονται με σεβασμό οι σοφοί και οι επιστήμονες του κόσμου, εντρυ­φούν στους λόγους και στις διδα­χες του οι θεολόγοι, τον επικα­λούνται οι ευσεβείς πιστοί και ενισχύονται με τις πρεσβείες του όσοι τις ζητούν, ιδιαιτέρως όμως όσοι είχαμε την ευλογία να τον συναντήσουμε και να τον γνω­ρίσουμε, όπως και οι παλαιότερες αδελφές της Ιεράς αυτής Αδελ­φότητος, οι οποίες συνεδέοντο μαζί του πνευματικά.

Και αυτό είναι όντως ένα θαύμα, ένα θαυμαστό γεγονός, το οποίο επιτελεί ο Θεός για να δοξάσει τον εκλεκτό δούλο του, αλλά και για να δείξει σε μας ποιος είναι ο τρο­πος και ποιος είναι ο δρόμος για να ελκύσουμε τη χάρη του και να τον πλησιάσουμε.

Και αυτός δεν είναι άλλος από το να καλλιεργήσουμε και εμείς στην ψυχή μας την ταπείνωση και την απλότητα, τις δύο μεγάλες αυτές αρετές που κοσμούσαν την ψυχή του τιμωμένου οσίου Παισίου του Αγιορείτη. Οι αρετές αυτές έχουν μεγάλη σημασία και μεγάλη αξία ιδιαιτέρως στις ημέρες μας, κατά τις οποίες ο εγωισμός κυριαρχεί παντού, σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρωπίνης ζωής, και όλοι πι­στεύ­ουμε ότι είμεθα κάτι σπου­δαίο και μεγάλο. Κυριαρχεί στις ημέρες μας, ενώ αντίθετα η απλό­τητα συκοφαντείται και χλευά­ζεται ως αφέλεια και η ταπείνωση ως έλλειψη προσωπικότητος και δυνάμεως.

Οι κρίσεις όμως για τις δύο με­γάλες αρετές, την απλότητα και την ταπείνωση, είναι κοσμικές, ει­ναι απόψεις ανθρώπινες, που δια­στρεβλώνουν την αλήθεια και προ­σπαθούν να μας παρασύρουν σε δρόμο αντίθετο από αυτό του λόγου και του θελήματος του Θεού. Διότι ο εγωισμός και η υψη­λοφροσύνη μπορεί να μας δημι­ουρ­γούν πρόσκαιρα την ιδέα ότι έχουμε αξία, ότι μπορούμε να επι­τύχουμε ο,τι θέλουμε, ότι αξί­ζουμε τον σεβασμό και την τιμή των ανθρώπων, αλλά δεν μας βοη­θούν να βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, δεν μας βοηθούν να πλη­σιάσουμε τον Θεό.

Και το χει­ρότερο είναι ότι ο εγωι­σμος και η υψηλοφροσύνη κάνουν τον αν­θρωπο ευάλωτο στην αμαρ­τία, γιατί δεν τον έχει τη θεία χάρη να τον συνοδεύει και να τον σκεπάζει, καθώς «ο Θεός υπερη­φα­νοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν».

Αντίθετα, όποιος αγωνίζεται να αποκτήσει την ταπείνωση, αυτός βαδίζει τον ασφαλή δρόμο της αρε­της, διότι η ταπείνωση δεν είναι μόνο προϋπόθεση κάθε αρε­της, αλλά και εκείνη που διαφυ­λάττει ο,τι κερδίζουμε στον πνευ­ματικό μας αγώνα. Γι᾽ αυτό και οι πατέρες διδάσκουν ότι οποια­δη­ποτε αρετή δεν συνοδεύεται από την ταπείνωση, σύντομα θα εξα­φα­νισθεί και αποδειχθεί μάταιος ο κόπος μας για την απόκτησή της, διότι η υπερηφάνεια ανοίγει τη θύρα στον κλέπτη των πνευμα­τικών θησαυρών, τον διάβολο, ο οποίος αγωνίζεται να μας τους στερήσει.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, και εμείς, που τιμούμε σήμερα τον όσιο Παίσιο, να αποκτήσουμε την τα­πεί­νωση και την απλότητα, που έκαναν τον εορταζόμενο όσιο να ξεχωρίζει και να διακρίνεται όχι μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά να ξεχωρίζει και να διακρί­νεται στα μάτια του Θεού, ώστε να έχουμε διά των πρε­σβειών του τη χάρη του Θεού για να προκό­πτου­με στην εν Χριστώ ζωή και να κερ­δίσουμε τη σωτηρία μας.