ΒΕΡΟΙΑ: Πανηγυρίζει η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Μουτσιάλης

ΒΕΡΟΙΑ: Το απόγευμα της Δευτέρας, 5ης Αυγούστου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό της Δεσποτικής Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Μουτσιάλης.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Την αμαυρωθείσαν εν Αδάμ φύσιν, μετα­μορ­­φωθείς, απαστρά­ψαι πάλιν πεποίηκας».

Στο όρος Θαβώρ μας μετέφεραν απόψε οι ύμνοι της εορτής της θείας Μεταμορφώσεως, για να μας προετοιμάσουν για το μέγα θαύμα που έζησαν οι πρόκριτοι των μαθη­τών του Κυρίου μας και εορτά­ζουμε και εμείς, ιδιαιτέρως μάλι­στα στην Ιερά αυτή Μονή, που είναι αφιερωμένη στην Μεταμόρ­φω­ση του Κυρίου μας.

Ποιος είναι όμως ο λόγος για τον οποίο συνέβη αυτό το θαυμαστό γεγονός, αυτό το ασύλληπτο θαύ­μα το οποίο είδαν και έζησαν οι τρείς μαθητές του Κυρίου μας, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης; Γιατί είδαν το πρόσωπο του Διδα­σκά­λου τους να λάμπει «ως ο ήλιος» και τα ιμάτιά του να είναι «λευκά ως το φως»;

Ο έ­νας λόγος αυτής της Με­τα­μορ­φώσεως του Ιη­σού ήταν να δείξει στους μαθητές του ποι­ός πραγμα­τικά ήταν, γε­γονός που όσο και αν οι μαθητές του το γνώ­ριζαν, γνώ­ρι­ζαν δη­­λα­δή ότι είναι ο Υιός του Θεού, ήταν αδύ­να­το να το συνει­δη­το­ποιή­σουν στην πλήρη του διά­στα­ση, γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του αδυνατεί να κατανοήσει κάτι για το οποίο δεν έχει εμ­πειρία και γνώση, όπως δεν υπήρχε και στην περίπτωση του εν­αν­­θρω­πή­σαντος Υιού και Λόγου του Θεού.

Επιτρέπει, λοιπόν, στους μαθητές του να δούν τη λάμψη του θείου του προσώπου «καθ᾽ όσον ηδύνα­ντο», για να μπορέσουν να αν­­­τι­μετωπίσουν το επι­κείμενο Πάθος του και να κατανοήσουν την Ανά­στασή του.

Ο δεύτερος λόγος της Μεταμορ­φώ­σεως του Χριστού είναι αυτός τον οποίο περιγράφει το τροπάριο του Μεγά­λου Εσπερινού της Με­τα­μορφώσεως το οποίο ακούσαμε πρό ολίγου: «Την αμαυ­ρω­θεί­σαν εν Αδάμ φύ­σιν» ψάλλει ο ιερός υμνο­γράφος, «με­τα­μορ­­φωθείς, α­πα­­­στρά­ψαι πάλιν πε­ποί­­ηκας».

Μεταμορφώνεται δη­λαδή ο Χρι­στός, φέρον­τας την ανθρώπινη σάρ­­κα, για να δείξει στους μαθητές του και δι᾽ αυτών σε όλους τους πιστούς πως ήταν η αν­θρώπινη φύση πρίν α­μαυρωθεί από την αμαρ­τία, αλλά και πως μπορεί να γίνει και πάλι διά της εν Χριστώ σω­τηρίας του ανθρώ­που.

Μέσα σ᾽ αυτές τις δύο ερ­μηνείες βρίσκεται ό­μως και το βαθύτερο νόημα της μεγάλης εορτής. Και αυ­τό είναι η θέωση του ανθρώπου.

Ο Χριστός με το μεταμορφωμένο του πρόσωπο δείχνει και το πρό­σωπο της θεό­τητός του αλλά και το ανθρώπινο πρό­σωπο κεκαθαρμένο από την αμαρτία, δείχνει στην πράξη αυτό που είπε ο Θεός, όταν έπλασε τον άνθρωπο, ότι τον έ­πλα­σε «κατ᾽ εικόνα και ομοίωσιν» του. Μάς δημιούργησε δηλαδή με τη δυνατό­τητα να γί­νου­με σαν και Εκείνον, και με την ενανθρώ­πη­σή του μας έδειξε τον δρόμο της απαλ­λαγής από την α­μαρ­τία, στην οποία πε­ριπέσαμε, και της κα­θάρ­σεως που οδη­γεί στην ομοίωσή του.

Και αυτός ο δρόμος δεν είναι άλλος από τον δρόμο που βάδισαν και οι άγιοι της Εκκλησίας μας, που βάδισε ο άγιος Παΐσιος, τον οποίο ιδιαιτέ­ρως τιμά η Ιερά αυτή Αδελφότης. Είναι ο δρόμος της καθάρ­σε­ως από την αμαρτία και της εφαρμογής των εν­τολών του Θεού. Εί­ναι ο δρόμος της α­σκή­σεως και της μυστη­ρια­κής ζω­ής, όπως μας τον υπο­δεικνύει η Εκ­κλη­σία μας, με τη νη­στεία, με τον προσω­πικό μας αγώ­­να και με τη λει­τουρ­γι­κή ζωή. Είναι ο δρό­μος της προ­σευχής της διαρ­κούς και νοε­ράς που βοηθά τον νού μας να συγκε­ντρω­θεί στον Θεό, να απαλ­λα­γεί από τις φροντίδες και τις μέρι­μνες του κό­σμου και να καθαρ­θεί από τους εφάμαρ­τους λογισμούς.

Και όταν φθάσει ο άν­θρωπος στο επίπεδο αυ­τό, όταν μεταμορ­φω­θεί πνευματικά, τότε αξιώ­νεται να λάμ­ψει και το δικό του πρό­σω­πο από το φως της θεί­ας Χάρι­τος, όπως έλαμ­ψε και το πρόσωπο του Χρι­στού στο όρος Θαβώρ. Τότε αξιώνεται να ζή­σει από αυτή τη ζωή αυ­τό που περιγράφει ο ιε­ρός υμνογράφος: την αποκατάσταση του αρ­χικού κάλλους της αν­θρω­πίνης φύσεως, την αποκατάσταση του αν­θρώ­που στην πρό της πτώ­σεως των πρωτο­πλά­­στων και της εξώ­σεώς τους από τον Πα­ρά­δεισο, και τη συνάν­τη­σή του με τον Θεό.

Ασφαλώς, δεν είναι εύκολο για όλους μας να φθάσουμε στην κατά­στα­ση αυτή που έφθασαν οι άγιοι. Όμως αυτό δεν θα πρέπει να μας αποθαρρύνει και να μας απογοη­τεύει. Γνω­ρί­ζοντας τη μεγάλη τιμή που μας κάνει ο Θεός, δί­δο­ντας μας αυτή τη δυ­νατότητα που παρου­σιά­­ζει σήμερα ενώπιόν μας ο Χρι­στός με την Μεταμόρφωσή του στο όρος Θαβώρ, θα πρέπει να προσπα­θούμε διαρκώς να ανέλ­θου­με και εμείς στο δικό μας Θα­βώρ, έχον­τας πάντοτε υπόψη μας ότι το τέλος αυτής της διαδρομής δεν εξαρτά­ται μόνο από εμάς αλλά κυρίως από τη χάρη του Θεού που την προσφέ­ρει σε όσους αγωνίζον­ται και την ζη­τούν επίμονα και ειλικρινά.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ