Ναύπακτος: Λαμπρά εορτάσθηκε στην Ναύπακτο η Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, αφού συνοδεύθηκε από χειροτονία Πρεσβυτέρου.
Την Κυριακή, 15η Μαρτίου 2026, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Όρθρο και τέλεσε το Μυστήριο της θείας Λειτουργίας και της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας του Διακόνου π. Αντωνίου Αντωνιάδη, στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Ναυπάκτου.
Συλλειτούργησαν οι Ιερείς: Αρχιμ. π. Πολύκαρπος Θεοφάνης, Ιεροκήρυξ, Αρχιμ. π. Αντώνιος Βαζούρας, Αρχιμ. π. Παΐσιος Παρασκευάς, π. Θεμιστοκλής Τσιτσιρίκης, π. Γεώργιος Παπαβαρνάβας, π. Βασίλειος Αντωνιάδης, πατέρας του χειροτονούμενου, π. Ιωάννης Χαμηλός, π. Αθανάσιος Νικόπουλος και ο Διάκονος π. Ιερόθεος Καλλίας. Μετά την Μεγάλη Είσοδο τελέσθηκε το Μυστήριο της εις Πρεσβύτερον χειροτονίας.
Στον λόγο του ο χειροτονούμενος π. Αντώνιος Αντωνιάδης αναφέρθηκε στο μέγα Μυστήριο της Ιερωσύνης, η οποία αποτελεί ύψιστο λειτούργημα και μεγάλη ευθύνη, καθώς ο Ιερέας καλείται να ζει όχι για τον εαυτό του, αλλά για τη διακονία της Εκκλησίας και τη σωτηρία των πιστών, σηκώνοντας τον προσωπικό του σταυρό και ακολουθώντας τον Χριστό.
Υπογράμμισε ότι ο λειτουργός του Θεού οφείλει να ζει με καθαρότητα, ταπείνωση και πνευματική εγρήγορση, ώστε να οδηγεί και άλλους προς τον αγιασμό.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε στις διδαχές του αγίου Καλλινίκου, Επισκόπου Εδέσσης και του αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Στη συνέχεια εξέφρασε ευχαριστίες προς όλους όσοι συνέβαλαν στην πνευματική του πορεία. Αναφέρθηκε στους γονείς του, από τους οποίους διδάχθηκε την πίστη και αγάπησε από μικρός την εκκλησιαστική ζωή, καθώς απέκτησε πλούσια παιδικά βιώματα δίπλα στον Ιερέα πατέρα του στους Ναούς και τα Εξωκκλήσια της Ορεινής Ναυπακτίας.
Ευχαρίστησε επίσης τους πνευματικούς του πατέρες, Μητροπολίτη Καστορίας Καλλίνικο και Αρχιμ. π. Πολύκαρπο Παστρωμά, τους Εφημερίους του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής που διακόνησε για έξι έτη και τους Κληρικούς που τον καθοδήγησαν με το παράδειγμα και τις συμβουλές τους. Ευχαρίστησε τους συνεργάτες του στον Ιερό Ναό, τους ιεροψάλτες, τους ενορίτες και όσους τον στήριξαν στη διακονία του.
Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη εξέφρασε προς τη σύζυγό του και τα παιδιά του για τη στήριξη και την αγάπη τους, ενώ ξεχωριστά ευχαρίστησε τον κ. Ιερόθεο για την πατρική μέριμνα, τη διδασκαλία και το παράδειγμά του, μέσα από τα οποία έμαθε ότι η Εκκλησία είναι πνευματικό θεραπευτήριο και ότι η θεολογία είναι εμπειρία ζωής μέσα στην προσευχή και την ταπείνωση.
Τέλος, ζήτησε από τον Θεό δύναμη και Χάρη, ώστε να υπηρετήσει πιστά την Εκκλησία και το ποίμνιο που θα του εμπιστευθεί, λέγοντας: «Σας ευχαριστώ, Σεβασμιώτατε, για τη στοργή σας, την εμπιστοσύνη και την πατρική φροντίδα με την οποία περιβάλατε την ταπεινή μου διακονία. Εύχομαι ο Θεός να με αξιώσει, με τις ευχές σας, να διακονώ την Εκκλησία μέσα στο πνεύμα που εσείς μας διδάσκετε.
“Κλίνας τον εμαυτού αυχένα δέομαι προς τον Κύριον, ίνα καθαρίσει την ψυχή και το σώμα μου από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος και ενισχύσει με διά της Χάριτος του Παναγίου Του Πνεύματος, του υπηρετείν Αυτόν εν παντί τόπω. Ιδού ο δούλος Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου”».
Ο Σεβασμιώτατος στην αντιφώνησή του αναφέρθηκε στους τρεις βαθμούς της Ιερωσύνης, του Διακόνου, του Πρεσβυτέρου και του Επισκόπου, και ιδιαιτέρως στο μέρος της θείας Λειτουργίας που τελείται η χειροτονία του κάθε βαθμού. Ο Διάκονος χειροτονείται μετά την μεταβολή των Τιμίων Δώρων και προ της θείας Κοινωνίας, διότι έργο του Διακόνου είναι να κοινωνεί τους πιστούς. Ο Πρεσβύτερος χειροτονείται μετά την Μεγάλη Είσοδο και πριν την ευχή της Αναφοράς, διότι έργο του είναι η τέλεση της θείας Λειτουργίας.
Ο Επίσκοπος χειροτονείται προ του Ευαγγελίου, ώστε να κάνη και όλα τα προηγούμενα, αλλά και να κηρύξει τον θείο λόγο, που σημαίνει ότι είναι ο πραγματικός διδάσκαλος της Εκκλησίας.
Όταν λέμε ότι ο Επίσκοπος είναι διδάσκαλος, εννοούμε ότι μεταφέρει την διδασκαλία των Αποστόλων, οι οποίοι μυήθηκαν στα της θεολογίας από τον Χριστό και το Άγιο Πνεύμα, αλλά και την διδασκαλία των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίοι είναι διάδοχοι των Αποστόλων και πορεύονται «κατά τας θεοπνεύστους θεολογίας των αγίων και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα». Αυτή η διδασκαλία είναι η θεραπεία, κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, είναι η μέθεξη του μυστηρίου του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού.
Είναι η πορεία από την κάθαρση στον φωτισμό, για να φθάσει κανείς στην θέωση-θεοπτία. Έχοντας αυτήν την γνώση ο Επίσκοπος αναδεικνύει στην Εκκλησία τους κατάλληλους Κληρικούς. Τους μεταδίδει την Ιερωσύνη του Χριστού και τους διδάσκει την Αποκάλυψη και τον τρόπο θεραπείας των ανθρώπων. Αυτή είναι η βάση της ορθοδόξου θεολογίας που διακρίνεται από τις διάφορες «θεολογίες» των αιρετικών που στηρίζονται στον στοχασμό.
Έπειτα είπε ότι γνώριζε τον χειροτονούμενο π. Αντώνιο από νήπιο, ζώντας μέσα στην Εκκλησία ως ιερόπαις, και τον είδε να διακονεί για έξι χρόνια την Εκκλησία και είδε ότι είναι φιλότιμος, πρόθυμος και αυτό δίνει τα εχέγγυα και για το μέλλον.
Ευχήθηκε να γίνει καλός Κληρικός, αυτά που είπε στην προσφώνησή του να τα τηρήσει μέχρι τέλους της ζωής του και να γίνει καλός διάκονος του Θεού και των ανθρώπων που αναζητούν τον Θεό.
Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας οι κυρίες του «Συνδέσμου Αγάπης» του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής προσέφεραν κέρασμα σε όλους τους παρόντες, όπου οι πιστοί ευχήθηκαν στον νεοχειροτονηθέντα το «Άξιος!».
Μπορείτε να δείτε τις φωτογραφίες πατώντας στον σύνδεσμο ΕΔΩ
