Ι.Μ. ΠΑΤΡΩΝ: Τά παλαιά πέρασαν, «ιδού γέγονε τά πάντα καινά», καινούργια δηλαδή, αναφέρει στέλνοντας ελπίδα. Ας πανηγυρίσωμε όσοι σηκώσαμε και σηκώνομε στον ώμο τον σταυρό της μοναξιάς, του πόνου, της ασθένειας, της όποιας άλλης δοκιμασίας αναφέρει μεταξύ άλλων στο Πασχαλινό μήνυμά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος.
Ακολουθεί ολόκληρο το μήνυμα:
Παιδιά μου ευλογημένα,
«Νύν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε καί γή καί τά καταχθόνια».
Μέσα σέ κλίμα ουράνιας ευφροσύνης καί αγαλλιάσεως, η σύμπασα κτίσις, εορτάζει τήν Ανάσταση τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Τί κι άν οι εχθροί τής αληθείας πανηγύρισαν, θεωρήσαντες ότι πρός στιγμήν ενίκησαν τόν Δυνατό καί κραταιό Κύριο τί κι άν τόν Tάφο μέ λίθον εκάλυψαν, τί καί άν κουστωδίαν ετοποθέτησαν γιά τήν φύλαξή Του!
Η Ζωή εκ τού Τάφου ανέτειλε. Η αναστάσιμη χαρά πλημμύρισε τόν ουρανό καί τή γή. Τό αναστάσιμο καί ανέσπερο φώς διέλυσε τά σκοτάδια τού θανάτου. Ο άδης καταργήθηκε, οι νεκροί ελευθερώθηκαν, η κτίσις όλη φωτίστηκε καί ανακαινίστηκε. «Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται καί χαίρει, ότι Χριστός ανέστη καί άδης εσκυλεύθη».
Τό αναστάσιμο πανηγύρι άρχισε καί συνεχίζεται λαμπρό, διαλύοντας τήν απιστία καί διαψεύδοντας τούς υιούς τής απωλείας, οι οποίοι ηθέλησαν καί θέλουν νά αμφισβητήσουν τήν αλήθεια, ότι «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, ο Σωτήρ τού κόσμου καί επλήρωσε τά σύμπαντα ευωδίας». Αυτό τό πανηγύρι τού ουρανού καί τής γής, θά κρατήση μέχρι τής συντελείας τού αιώνος καί εις αιώνας αιώνων.
Τόν αναστάσιμον Ύμνο σαλπίζει ο ουράνιος Αρχιστράτηγος, ο Μέγας Γαβριήλ, πρός τήν Υπεραγία Θεοτόκο καί τίς Μυροφόρες , τόν ψάλλουν οι άγιοι Απόστολοι καί τόν παραλαμβάνουν οι Πατέρες, οι Όσιοι, οι Μάρτυρες καί Νεομάρτυρες, άπαντες οι τής Αναστάσεως υιοί, οι θεούμενοι.
Μέσα σ αυτό τό κλίμα τής Αναστάσιμης χαράς ζούμε όλοι μας σήμερα, αλλά καί πάντοτε. Η Ανάσταση τού Κυρίου είναι η απάντηση στό ερώτημα, περί τής αξίας καί τού προορισμού τού ανθρώπου περί τής αιωνίου ζωής καί Βασιλείας περί τής αγάπης τού Θεού πρός τόν άνθρωπο καί τής διαρκώς προσφερομένης αναιμάκτου θυσίας Του, υπέρ τής τού κόσμου ζωής καί σωτηρίας.
Άς πανηγυρίσωμε όσοι σηκώσαμε καί σηκώνομε στόν ώμο τόν σταυρό τής μοναξιάς, τού πόνου, τής ασθένειας, τής όποιας άλλης δοκιμασίας. Όσοι εβιώσαμε καί βιώνομε τούς πικρούς καρπούς τής αμαρτίας καί γεύση τού θανάτου ελάβαμε, ένεκα τής ολιγοπιστίας μας ή τής αποστασίας μας από τόν Θεό.
Τά παλαιά πέρασαν, «ιδού γέγονε τά πάντα καινά», καινούργια δηλαδή.
Όλοι οι τής Αναστάσεως πανηγυρισταί τήν ουράνιον μέθην, μετά πάντων τών Αγίων, πάσχοντες, προσκαλούμε πάντας πρός ευφροσύνην, τούς εγγύς καί τούς μακράν, όλους τούς αδελφούς εν Κυρίω καί πάντα άνθρωπον στά μήκη καί πλάτη τής γής, αφού κατά τόν ουρανοβάμονα Απόστολον Παύλον, «Αυτού, τού Κυρίου δηλαδή, οι πάντες, γένος εσμέν». Τούς εναγκαλιζόμεθα καί τούς κατασπαζόμεθα αναστάσιμα, ζώντας τήν κοινωνία τής αγάπης, πού μάς χάρισε η Ανάσταση τού Κυρίου μας.
Αναστάσιμον χαιρετισμόν καί ασπασμόν αποστέλλομεν πρός τούς αδελφούς μας πού ασθενούν καί νοσηλεύονται στά Νοσηλευτικά Ιδρύματα τής πόλεως μας καί τής πατρίδος μας, ευχόμενοι ταχείαν τήν ανάρρωσιν καί τήν επιστροφήν, εν υγιεία, στά σπίτια τους καί στούς οικείους τους.
Επίσης, εν ευχαριστίαις, αναστασίμως ασπαζόμεθα τό Ιατρικό καί Νοσηλευτικό προσωπικό τών Νοσοκομείων, πού επί ένα έτος καί πλέον βαστάζουν τόν σταυρό τής αγάπης καί τής θυσιαστικής προσφοράς υπέρ τών ασθενούντων αδελφών μας, ευχόμενοι πρός αυτούς πάσαν ευλογίαν παρά τού εκ Τάφου ανατείλαντος Κυρίου ημών.
Αυτό τό Πάσχα, αδελφοί μου, συμπληρώνονται 200 χρόνια, από τότε πού οι ήρωες καί μάρτυρες πατέρες μας, Κληρικοί καί Λαϊκοί, κρατώντας τόν πυρσό μέ τό άγιο Φώς τής Αναστάσεως αγωνίστηκαν καί θυσιάστηκαν, προκειμένου νά αποτινάξουν τόν βαρύ τουρκικό ζυγό καί νά αναστήσουν τήν Πατρίδα μας, χαρίζοντας σέ μάς τήν ελευθερία καί τής Ορθοδοξίας τό ανέσπερο καί άκτιστο Φώς.
Τούς μακαρίζομε, τούς ευγνωμονούμε, άνθη από τήν ποτισμένη μέ τό αίμα τους Ελληνική γή τούς προσφέρομε καί τό καντήλι στούς τάφους καί στά μνήματά τους ανάβομε, μέ τό φώς τής αναστάσιμης λαμπάδας πού εκείνοι μάς παρέδωσαν, υποσχόμενοι, ότι δέν θά αφήσωμε αυτή τήν λαμπάδα ποτέ νά σβήση.
Παιδιά μου ευλογημένα,
Τούτη τήν ώρα τής χαράς, πού αφήνει πίσω της νικημένο καί καταργημένο τόν θάνατο, τό σκιάχτρο αυτό τού νού καί τής καρδιάς τού ανθρώπου, έχοντες τήν βεβαιότητα ότι είμαστε ενωμένοι μέ τόν Αναστάντα Κύριο, μέ τούς Αγίους μας καί μέ τούς δικούς μας ανθρώπους πού πέρασαν από τούτο τόν κόσμο στήν αιωνιότητα, μέ πλημμυρισμένες τίς καρδιές μας από τήν αναστάσιμη χαρά, όσοι πιστοί, τά τής Αναστάσεως αναγεννημένα τέκνα, άς επαναλάβομε καί μιά καί δυό καί αναρίθμητες φορές.
Αύτη η κλητή καί αγία ημέρα,
η μία τών Σαββάτων η βασιλίς
καί κυρία. Εορτών εορτή
καί πανήγυρίς εστι πανηγύρεων,
εν ή ευλογούμεν, Χριστόν εις τούς αιώνας.
Σάς ασπάζομαι εν Χριστώ Αναστάντι καί εύχομαι τά έτη σας νά είναι ευλογημένα, αναστάσιμα καί πολλά.
Χριστός Ανέστη, αδελφοί μου καί τέκνα εν Κυρίω.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Π Α Τ Ρ Ω Ν Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
