Ι.Μ.ΒΕΡΟΙΑΣ: Την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου στη Βραχιά Θεσσαλονίκης.
Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση απότμημα των ιερών λειψάνων της Αγίας Αικατερίνης.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Τι σοι θέλεις ίνα ποιήσω; ο δε είπεν· Κύριε, ίνα αναβλέψω».
Ένα από τα πολλά θαύματα του Χριστού μας υπενθύμισε το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα. Το θαύμα της θεραπείας ενός τυφλού, ο οποίος καθόταν σε έναν από τους πολυσύχναστους δρόμους της Ιεριχούς ζητώντας ελεημοσύνη από τους περαστικούς.
Ασφαλώς ο τυφλός θα βρισκόταν πολλές φορές στο σημείο εκείνο περιμένοντας την ελεημοσύνη των ανθρώπων. Αυτή τη φορά όμως βρήκε αντί της ελεημοσύνης των ανθρώπων το έλεος του Θεού.
Η αγάπη του Χριστού προς τον άνθρωπο και ιδιαιτέρως προς τον πάσχοντα, αλλά και η μεγάλη πίστη του τυφλού στη θεότητα και τη δύναμη του Κυρίου μας όχι μόνο του χάρισαν το φως των οφθαλμών του αλλά τον αξίωσαν να δεί και το φως του κόσμου, δηλαδή να δεί τον Σωτήρα και Λυτρωτή των ανθρώπων.
Στο ερώτημα του Χριστού προς τον τυφλό «τί σοι θέλεις ίνα ποιήσω;», τι θέλεις, δηλαδή, να κάνω για σένα; τι είναι αυτό που μού ζητάς; εκείνος δεν διστάζει να εκφράσει το αίτημά του: «Κύριε, ίνα αναβλέψω». Κύριε, θέλω να δώ!
Αυτό ζητά ο τυφλός, και ο φιλεύσπλαγχνος Κύριος ανταποκρίνεται στο αίτημα και του χαρίζει αυτό που εκ γενετής είχε στερηθεί, τους σωματικούς οφθαλμούς, εφόσον, αν και τυφλός, διαθέτει πνευματικούς οφθαλμούς, με τους οποίους αναγνωρίζει τον Θεάνθρωπο που δεν έβλεπε και του ζητά να αναβλέψει.
Και αν ο τυφλός της Ιεριχούς συναντά τυχαία τον Χριστό που διέρχεται από τον δρόμο, όπου εκείνος καθόταν, τι συμβαίνει άραγε με εμάς;
Εμείς μπορεί να μην είμαστε τυφλοί, να μην στερούμεθα τους σωματικούς οφθαλμούς με τους οποίους μπορούμε να απολαμβάνουμε το φως του ηλίου και όλα όσα δημιούργησε ο Θεός στον κόσμο για χάρη μας. Βλέπουμε όμως τον Χριστό, ο οποίος διέρχεται ανάμεσά μας μέσα στον ναό, διέρχεται μέσα από τη ζωή μας με τις διάφορες ευκαιρίες που μας προσφέρει, η δεν τον βλέπουμε; Μήπως χωρίς να το αντιληφθούμε έχουμε αφήσει τους οφθαλμούς της ψυχής μας να τους κλείσει η αδιαφορία η η νωθρότητά μας, να τους συσκοτίσουν οι αδυναμίες και τα πάθη μας, να τους τυφλώσει η απιστία και οι αμαρτίες μας καί, ενώ νομίζουμε ότι βλέπουμε, στην πραγματικότητα ούτε βλέπουμε ούτε συνειδητοποιούμε ότι δεν βλέπουμε;
Είναι ανάγκη, λοιπόν, να εξετάσουμε τους εαυτούς μας, να ελέγξουμε τα μάτια μας, όχι μόνο τα σωματικά αλλά και τα πνευματικά, κατά πόσον βλέπουν.
Άς σκεφθούμε ότι υπήρχαν άγιοι της Εκκλησίας μας που έβλεπαν τον Χριστό ακόμη και με τα χοϊκά τους μάτια, όπως ο νέος όσιος της Εκκλησίας μας, ο όσιος Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης, ο Υμνογράφος, του οποίου τη μνήμη θα εορτάσουμε σε λίγες ημέρες, και ο οποίος είδε τον Χριστό ενώπιόν του, καθώς προσευχόταν, να λάμπει περισσότερο από χιλίους ηλίους, αλλά και άλλοι άγιοι, οι οποίοι τον έβλεπαν στο ιερό Βήμα, επάνω στο Άγιο Δισκάριο, μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, καθώς τα μάτια τόσο της ψυχής όσο και του σώματός τους ήταν καθαρά και ανοικτά, ώστε να μπορούν να δούν και τον Χριστό.
Άς σκεφθούμε ακόμη ότι υπήρχαν άγιοι της Εκκλησίας μας, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι οποίοι αισθανόμενοι τον κίνδυνο του πνευματικού σκότους που προκαλεί η αμαρτία, προσευχόταν αδιάλειπτα επαναλαμβάνοντας το αίτημα να τους φωτίσει ο Χριστός η η Παναγία το σκότος. «Φώτισόν μου το σκότος, φώτισόν μου το σκότος», αυτή ήταν η δέηση του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Και μπορεί εμείς να μην έχουμε τις πνευματικές δυνάμεις και τη χάρη που είχαν οι άγιοί μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να ελέγχουμε την κατάστασή μας. Να ελέγχουμε αν και κατά πόσον τα μάτια της ψυχής μας είναι ανοικτά, για να βλέπουμε πως ακριβώς περιπατούμε, όπως μας προτρέπει ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος, για να βλέπουμε «τί εστιν ευάρεστον τώ Κυρίω», αλλά και για να ακολουθούμε τον Χριστό, αποφεύγοντας τα εμπόδια που δημιουργεί στην ψυχή μας η αμαρτία και ο πονηρός.
Και θα πρέπει ακόμη να επαναλαμβάνουμε το αίτημα του τυφλού της Ιεριχούς, «Κύριε, ίνα αναβλέψω», ώστε ο Χριστός να ανοίγει και να θεραπεύει τα μάτια μας για να τον βλέπουμε μέσα στην ψυχή μας να μας ενισχύει στον αγώνα και την προσπάθεια μας, όπως τον είδε και η αγία μεγαλομάρτυς και πάνσοφος Αικατερίνη, της οποίας τη μνήμη εόρτασε η Εκκλησία μας πρίν από λίγες ημέρες. Γι᾽ αυτό και σήμερα μεταφέραμε στον ναό σας και στην ενορία σας που την τιμά ιδιαιτέρως τμήμα του ιερού της λειψάνου, για να ζητήσουμε τη χάρη της, για να το προσκυνήσουμε και να λάβουμε και την ευλογία της αγίας Αικατερίνης, που εύχομαι να σας συνοδεύει και να σας ενισχύει στη ζωή σας πάντοτε.
