Λαμπρός ο πρώτος εορτασμός του Οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου

Ι.Μ. ΒΕΡΟΙΑΣ – Το βράδυ της Τετάρτης, 6ης Δεκεμβρίου, με λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάστηκε στην Ιερά Μονή της Παναγίας Δοβρά Βεροίας η πρώτη πανήγυρη της μνήμης του Οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου, μετά την πρόσφατη αναγραφή του Οσίου στις αγιολογικές δέλτους της Εκκλησίας μας.

Οι λατρευτικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν με δέηση στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Οσίου Γερασίμου του Υμνογράφου που βρίσκεται στο άβατο της Ιεράς Μονής και θα εγκαινιαστεί προσεχώς.

Στη συνέχεια μεταφέρθηκε λιτανευτικώς το Ιερό Λείψανο του νέου Οσίου στο καθολικό της Ιεράς Μονής, όπου τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, ο εόρτιος Όρθρος και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Ποιμενάρχου μας, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος και με τη συμμετοχή μοναστικών αδελφοτήτων της Ιεράς Μητροπόλεως και πλήθος ευσεβών πιστών.

Στη διάρκεια της Ιεράς Αγρυπνίας κλήρος και λαός είχαν την εξαιρετική ευλογία να προσκυνήσουν τη δεξιά χείρα του Οσίου Γερασίμου που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή καθώς και την Ιερά Εικόνα της Παναγίας των Κοιλαδαίων, την οποία μετέφερε από την προσφυγική ενορία της Κοιλάδος της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου, ο προιστάμενος π. Αδάμ Κατσικούδης, στην ενορία της Αγίας Βαρβάρας Βεροίας και παρέμεινε στην πανηγυρική αγρυπνία.

Το Ιερό Αναλόγιο διακόνησε ο καλλικέλαδος Αρχιμ. Χερουβείμ Τσίνογλου, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, μετά χορού Ιεροψαλτών.

Ο Ποιμενάρχης μας κ. Παντελεήμων, εμφανώς συγκινημένος από τον πρώτο εορτασμό της μνήμης του πνευματικού του πατρός, Οσίου Γερασίμου του Υμνοφράφου, στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Όλος φωταυγής γενόμενος, τη απροσίτω δόξη του Παντοκράτο­ρος, και νοερώς αδων, Πάτερ, τω κτίσαντι, συν αγγέλοις ασίγητον αίνεσιν, τον ύμνον μου προσδέχου, ώσπερ θυμίαμα ευπρόσδεκτον».

Εορτάζουμε και πανηγυρίζουμε απόψε για πρώτη φορά την παμ­φαή μνήμη του νέου οσίου της Εκκλησίας μας, του οσίου Γερα­σίμου του Υμνο­γρα­φου, του Μι­κρα­γιαννανίτου, στην Ιερά μας Μονή, η οποία τιμά τον μεγάλο αυτόν ασκητή και θεόπνευστο υμνογράφο ιδιαιτέρως, με το πα­ρεκ­κλήσιο το οποίο του αφιερώσαμε, αλλά και απολαμβάνει την ευλο­γία και τη χάρη του ιερού του λειψάνου, και μάλιστα της δεξιάς του χειρός, διά της οποίας συνέ­γρα­φε τους αναρίθμητους θεσπέ­σιους ύμνους του.

Θέλοντας, λοιπόν, να τιμήσουμε κατ᾽ αξίαν τον όσιο και θεοφόρο πατέρα ημών Γεράσιμο τον Υμνο­γράφο, τον Μικραγιαννανίτη, και συγχρόνως να θαυμάσουμε έστω και «εν εσόπτρω και αινίγματι» το ύψος της αγιότητός του και το μέγεθος των χαρισμάτων και των θείων θεωριών τις οποίες αξιώθη­κε, δανειζόμεθα τους δικούς του λόγους, τους λόγους με τους οποί­ους ο όσιος Γεράσιμος υμνεί τον άγιο ομότεχνό του, τον όσιο Ρωμα­νο τον μελωδό.

«Όλος φωταυγής γενόμενος, τη απροσίτω δόξη του Παντοκρά­το­ρος», ψάλλει ο όσιος Γεράσιμος για τον όσιο Ρωμανό τον μελωδό, εκφράζοντας μέσα από τις λέξεις του, μυστικά και αδιόρατα, τη δική του πρώτη ίσως θεοπτία.

Νέος ακόμη, ενώ προσευχόταν μία νυ­κτα στο ταπεινό εκκλησάκι του, στην καλύβη του Τιμίου Προ­δρο­μου, αξιώθηκε να δεί ενώπιόν του τον ίδιο τον Κύριο, «λάμποντα υπέρ χιλίους ηλίους», να καταυγά­ζει με το φως της δόξης του όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και όλο τον ναό, σε τέτοιο μάλιστα σημείο, ώστε οι πατέρες από τη γειτονική Καλύβη της Κοιμήσεως της Θεοτό­κου πι­στευ­σαν ότι καιόταν ο ναός του Τιμίου Προ­δρο­μου και έσπευσαν να σώσουν τον όσιο.

Και αυτό το φως της απροσίτου δόξης που τον κατέλαμψε, τον συνό­δευε και σε όλη του τη ζωή, η οποία με τους ασκητικούς του αγώ­νες, με την ταπείνωση, την υπα­κοή, την αδιάλειπτη και καθαρά προσευχή, κατέστη έσοπτρο καθα­ρω­τατο, το οποίο αντανακλούσε το θείο φως που είχε στην ψυχή και τον νού του ο όσιος και το οποίο έβλεπαν διαρκώς οι καθαροί οφθαλ­μοί του, στο αγιασμένο του πρόσωπο, ώστε να γίνεται η λάμψη του ορατή και από όσους τον συνα­ντούσαν ή ζούσαν μαζί του.

Και διά των καθαρών οφθαλμών του αξιωνόταν ο όσιος Γεράσιμος να βλέπει τους αγίους, τον Τίμιο Πρόδρομο και την Κυρία Θεοτόκο, να συνομιλεί αλλά και να ψάλλει μαζί τους «νοερώς … τω κτίσαντι, συν αγγέλοις ασίγητον αίνεσιν», όπως γράφει ο ίδιος ο όσιος για τον άγιο Ρωμανό τον μελωδό.

Γι᾽ αυτό και όποιος έβλεπε τον όσιο στον ναό την ώρα της Ακο­λου­θίας, τον έβλεπε πάντοτε ακί­νη­το, αμετεώριστο, διαρκώς προ­σευ­χο­μενο, να παρακινεί και τους πατέρες να κάνουν το ίδιο, καθώς, όπως έλεγε, «η Παναγία, παιδιά μου, η Αγία Άννα, οι άγιοι είναι παρόντες και μας παρακολουθούν και μας βλε­πουν και μας ευλογούν».

Και παρότι ο όσιος από μεγάλη ταπείνωση απέφευγε να αναφέ­ρε­ται στα ουράνια βιώματα και τις θείες εμπειρίες τις οποίες αξιωνό­ταν να ζήσει, συχνά μιλούσε για την παρουσία των αγίων του ναού ή των εορταζομένων αγίων κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας ή της πανηγύρεως, για να παρακινήσει τους πατέρες στην προσευχή και στην εγρήγορση.

Γιατί πως μπορεί κανείς να μην έχει συγκεντρωμένο τον νού στην προσευχή ή πως είναι δυνατόν με τη σκέψη του να βρίσκεται αλλού, όταν η Υπεραγία Θεοτόκος και οι άγιοι είναι παρόντες και είναι δίπλα μας;

Αυτήν την προτροπή επαναλαμ­βα­νει και σε μας απόψε ο όσιος Γερά­σιμος ο Υμνογράφος, σε μας που αγρυπνήσαμε για να τιμήσου­με για πρώτη φορά επισήμως, μετά την Αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο τον περα­σμένο Ιανουάριο, τη μνήμη του, και να τον παρακαλέσουμε, δανειζόμενοι τα δικά του θεόπνευ­στα λόγια: «τον ύμνον ημών προσ­δέχου, ώσπερ θυμίαμα ευπρόσδε­κτον», Γέροντα.

Γιατί ο όσιος Γεράσιμος είναι αναμφίβολα παρών ανάμεσά μας, όπως ήταν και οι άγιοι τους οποί­ους εκείνος έβλεπε στις πολύωρες Αγιορειτικές αγρυπνίες αλλά και στις άλλες ιερές Ακολουθίες.

Και μας επαναλαμβάνει ο όσιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος αυτή την προτροπή, μας επαναλαμβάνει τη σημασία που έχει για όλους μας, κληρικούς, μοναχούς και λαικούς, η προσπάθεια να έχουμε πάντοτε κατά τη διάρκεια της προσευχής, κατά τη διάρκεια των ιερών Ακο­λουθιών, τον νού μας συγκεντρω­μένο και αφοσιωμένο στους ύμνους, στα αναγνώσματα, στις ευχές, ώστε να λαμβάνουμε τη χάρη και την ευλογία του Θεού και των αγίων, τους οποίους επικα­λού­μεθα και οι οποίοι παρίστανται ακριβώς για να ακούσουν την προ­σευχή μας, για να μεταφέρουν τα πολλά αιτήματά μας στον Θεό και να μας ευλογήσουν.

Αυτό αποτελεί όντως μία μεγάλη ευκαιρία για την πνευματική μας ζωή, που δεν θα πρέπει επ᾽ ουδενί να απεμπολούμε, μεριμνώντας και τυρβάζοντας περί πολλά κατά τη διάρκεια των ιερών Ακολουθιών, ενώ «ενός εστί χρεία». Και αυτή είναι η χάρη που μεταδίδεται και λαμβάνουν όσοι έχουν ανοικτή και διαθέσιμη την ψυχή τους, και όχι όσοι βρίσκονται απλώς σωματικά μέσα στον ναό. Διότι, διαφορετικά, είναι σαν η Εκκλησία και οι άγιοι να μας προσφέρουν την ευκαιρία να τους συναντήσουμε και εμείς να αδιαφορούμε· να μας προσφέρουν τη χάρη τους και εμείς να αποστρέ­φουμε το πρόσωπό μας από αυτήν.

Ας μην αφήνουμε αναξιοποίητη τη δωρεά αυτή, την οποία μας προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία, διότι αυτή θα μας ανυψώσει προοδευ­τι­κα πνευματικά αλλά και θα μας δώσει την ώθηση και τη δύναμη που όλοι έχουμε ανάγκη για τον πνευματικό μας αγώνα.

Ας κάνουμε και εμείς υπακοή στην προτροπή του οσίου Γερασί­μου του Υμνογράφου, του οποίου τιμήσαμε απόψε τη μνήμη, έτσι ώστε οι ύμνοι που με τόση αγάπη και σεβασμό του ψάλαμε να είναι ευπρόσδεκτοι και να λάβουμε και εμείς ως αντίδωρο της αγάπης μας τη χάρη και την ευλογία του οσίου Γέροντος.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ