Νάουσα: Δοξολογία για την 109η επέτειο της απελευθερώσεως της Νάουσας από τον τουρκικό ζυγό τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 17ης Οκτωβρίου, μετά τη Θεία Λειτουργία…
στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονα, που κήρυξε και τον θείο λόγο.
Παρέστησαν εκπρόσωποι των τοπικών, πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, ενώ ακολούθησε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της πόλεως.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί έτερον έπεσεν εις τήν γήν τήν αγαθήν καί φυέν εποίησεν καρπόν εκατονταπλασίονα».
Στήν πνευματική σπορά αναφέρεται ο Χριστός στήν παραβολή τού σημερινού ευαγγελίου πού μάς είναι γνωστή ως παραβολή τού σπορέως.
Ακούοντας τήν παραβολή αυτή εστιάζουμε συνήθως στήν ερμηνεία τών στοιχείων πού εμποδίζουν τήν καρποφορία τής θείας σποράς καί επιχειρούμε νά διερευνήσουμε ποιό από αυτά μάς αφορά, έτσι ώστε ο θείος σπόρος δέν καρποφορεί στίς ψυχές μας.
Σήμερα όμως η επέτειος τών Ελευθερίων τής πόλεώς μας από τόν τουρκικό ζυγό μάς παρακινεί νά εστιάσουμε στήν τελευταία περίπτωση πού αναφέρει ο Χριστός στήν παραβολή, νά εστιάσουμε στόν σπόρο πού έπεσε «εις τήν γήν τήν αγαθήν καί φυέν εποίησεν καρπόν εκατονταπλασίονα». Καί μάς παρακινεί ακόμη νά τήν συνδυάσουμε μέ τόν προφητικό λόγο τού Κυρίου μας: «εάν μή ο κόκκος τού σίτου πεσών εις τήν γήν αποθάνη αυτός μόνος μένει· εάν δέ αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει».
Ο σπόρος τής σημερινής παραβολής δέν είναι μόνο ο λόγος τού Θεού, ο οποίος, όταν πέσει σέ αγαθή γή, στίς καλοπροαίρετες δηλαδή καί ευσεβείς ψυχές τών πιστών ανθρώπων, φυτρώνει καί αποδίδει πλούσιους καρπούς, έργα δηλαδή αρετής καί αγιότητος. Είναι καί τά πιστά καί ευσεβή τέκνα τής Εκκλησίας, τά οποία, αφού καλλιέργησαν στήν αγαθή γή τής ψυχής τους τόν σπόρο τού Ευαγγελίου καί απέδωσαν καρπόν πολύν, επέλεξαν στή συνέχεια τόν δρόμο τής προσφοράς καί τής θυσίας, επέλεξαν νά γίνουν σπόρος καί νά αποθάνουν γιά τό κοινό καλό, νά αποθάνουν φέροντας «πολύν καρπόν» γιά όλους τούς ανθρώπους.
Αυτό έκαναν οι πρόγονοί μας, οι πατέρες καί οι μητέρες μας, πού επαναστάτησαν γιά νά αποτινάξουν τόν βαρύ τουρκικό ζυγό· πού αποφάσισαν μέ γενναιότητα καί τόλμη νά προσφέρουν τή ζωή τους καί τήν ύπαρξή τους «γιά τού Χριστού τήν πίστη τήν αγία καί τής πατρίδος τήν ελευθερία». Αυτό έκαναν οι πρόγονοί μας πού θυσίασαν τή ζωή τους κατά τό ολοκαύτωμα τής Ναούσης είτε μαχόμενοι γιά τήν ελευθερία είτε πέφτοντας στά νερά τής Αράπιτσας είτε μαρτυρώντας γιά τήν πίστη τους στόν Χριστό στό Κιόσκι καί στίς φυλακές τού Λουμπούτ πασά στή Θεσσαλονίκη.
Θά μπορούσαν νά μήν επαναστατήσουν, θά μπορούσαν νά μήν διακινδυνεύσουν τή ζωή καί τά προνόμιά τους. Όμως δέν τό έκαναν. Επέλεξαν νά ξεσηκωθούν γιά τό κοινό καλό, γιά τήν ελευθερία, πού ήξεραν πώς ίσως δέν θά μπορέσουν νά τήν απολαύσουν οι ίδιοι. Προτίμησαν νά θυσιασθούν καί έγιναν ο σπόρος πού έπεσε στή γή γιά νά αποδώσει καρπό. Έγιναν ο σπόρος πού πέθανε καί βλάστησε 90 περίπου χρόνια αργότερα τήν ελευθερία γι’ αυτήν τήν πόλη καί γιά τή Μακεδονία μας. Γιατί η δική τους θυσία, η θυσία καί τό μαρτύριο τών ηρωικών Ναουσαίων, ήταν η απαρχή τής ελευθερίας τής πόλεώς μας τό 1912. Ο δικός τους ξεσηκωμός, η δική τους συμμετοχή στήν ελληνική επανάσταση τού 1821 γιά τήν ελευθερία τού Έθνους ήταν αυτή πού έκανε τόν ελεύθερο Ελληνισμό νά αισθάνεται τό χρέος καί τήν ανάγκη νά ελευθερώσει καί τή Μακεδονία καί τή Νάουσα καί ολόκληρη τήν περιοχή μας, πού στέναζε ακόμη κάτω από τόν τουρκικό ζυγό αλλά καί από τίς εχθρικές βλέψεις γειτονικών λαών πού εποφθαλμιούσαν τή Μακεδονία καί εμπόδισαν τήν απελευθέρωσή της μέ τόν Μακεδονικό αγώνα πού είχε προηγηθεί.
Εορτάζοντας, λοιπόν, σήμερα τά Ελευθέρια τής πόλεώς μας, τής ηρωικής πόλεως τής Ναούσης από τόν τουρκικό ζυγό, λίγους μήνες πρίν νά εορτάσουμε τή συμπλήρωση 200 χρόνων από τό ολοκαύτωμά της τό 1822, τιμούμε όλους όσους αγωνίσθηκαν γιά τήν ελευθερία μας. Όλους όσους αγωνίσθηκαν γιά νά διατηρηθεί η πίστη καί η ελπίδα γιά τήν ελευθερία. Όλους όσους έδωσαν τή ζωή τους στόν κοινό αγώνα τού Έθνους γιά τήν ανεξαρτησία καί τήν ελευθερία. Τούς τιμούμε μνημονεύοντας «τής υπερόχου αυτών θυσίας», αλλά καί μή ξεχνώντας ότι είναι καί δικό μας χρέος νά βάζουμε τό κοινό συμφέρον, νά βάζουμε τό συμφέρον τής πατρίδος καί τού Έθνους μας πάνω από τό προσωπικό καί ιδιοτελές μας συμφέρον, πάνω από τίς μικρότητες καί τίς διχόνοιες πού μάς χωρίζουν, νά είμαστε ενεργοί πολίτες γιά νά συμβάλλουμε καί εμείς στήν ενίσχυση καί στήν πρόοδο τής πατρίδος μας, χωρίς νά επαναπαυόμεθα σέ όσα μάς χάρισαν οι πατέρες μας μέ τή θυσία καί τό αίμα τους, αλλά νά συνεισφέρουμε όσο περισσότερο μπορούμε γιά νά παραδώσουμε στίς νεώτερες γενεές τήν πατρίδα μας καλύτερη από ό,τι τήν παραλάβαμε. Αυτό περιμένουν από εμάς καί οι ηρωικοί πρόγονοί μας πού τιμούμε σήμερα καί σέ κάθε εθνική επέτειο. Άς κάνουμε, λοιπόν, καί εμείς τό χρέος μας.
