Η Νάουσα εόρτασε την 109η επέτειο απελευθέρωσής της

Νάουσα: Δοξολογία για την 109η επέτειο της απελευθερώσεως της Νάουσας από τον τουρκικό ζυγό τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 17ης Οκτωβρίου, μετά τη Θεία Λειτουργία…

στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονα, που κήρυξε και τον θείο λόγο.

Παρέστησαν εκπρόσωποι των τοπικών, πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, ενώ ακολούθησε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της πόλεως.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί έτερον έπεσεν εις τήν γήν τήν αγαθήν καί φυέν εποίησεν καρπόν εκατονταπλασίονα».

Στήν πνευματική σπορά αναφέ­ρεται ο Χριστός στήν παραβολή τού σημερινού ευαγγελίου πού μάς είναι γνωστή ως παραβολή τού σπο­ρέως.

Ακούοντας τήν παραβολή αυτή εστιάζουμε συνήθως στήν ερμη­νεία τών στοιχείων πού εμποδί­ζουν τήν καρποφορία τής θείας σποράς καί επιχειρούμε νά διε­ρευ­νήσουμε ποιό από αυτά μάς αφορά, έτσι ώστε ο θείος σπόρος δέν καρ­ποφορεί στίς ψυχές μας.

Σήμερα όμως η επέτειος τών Ελευθερίων τής πόλεώς μας από τόν τουρκικό ζυγό μάς παρακινεί νά εστιάσουμε στήν τελευταία πε­ρί­πτωση πού αναφέρει ο Χριστός στήν παραβολή, νά εστιάσουμε στόν σπόρο πού έπεσε «εις τήν γήν τήν αγαθήν καί φυέν εποίησεν καρ­πόν εκατονταπλασίονα». Καί μάς παρακινεί ακόμη νά τήν συν­δυάσουμε μέ τόν προφητικό λόγο τού Κυρίου μας: «εάν μή ο κόκκος τού σίτου πεσών εις τήν γήν απο­θάνη αυτός μόνος μένει· εάν δέ αποθάνη, πολύν καρπόν φέρει».

Ο σπόρος τής σημερινής παραβο­λής δέν είναι μόνο ο λόγος τού Θεού, ο οποίος, όταν πέσει σέ αγα­θή γή, στίς καλοπροαίρετες δηλα­δή καί ευσεβείς ψυχές τών πιστών ανθρώπων, φυτρώνει καί αποδίδει πλούσιους καρπούς, έργα δηλαδή αρετής καί αγιότητος. Είναι καί τά πιστά καί ευσεβή τέκνα τής Εκκλη­σίας, τά οποία, αφού καλλιέργησαν στήν αγαθή γή τής ψυχής τους τόν σπόρο τού Ευαγγελίου καί απέδω­σαν καρπόν πολύν, επέλεξαν στή συνέχεια τόν δρόμο τής προσφοράς καί τής θυσίας, επέλεξαν νά γίνουν σπόρος καί νά αποθάνουν γιά τό κοινό καλό, νά αποθάνουν φέρο­ντας «πολύν καρπόν» γιά όλους τούς ανθρώπους.

Αυτό έκαναν οι πρόγονοί μας, οι πατέρες καί οι μητέρες μας, πού επαναστάτησαν γιά νά αποτινά­ξουν τόν βαρύ τουρκικό ζυγό· πού αποφάσισαν μέ γενναιότητα καί τόλμη νά προσφέρουν τή ζωή τους καί τήν ύπαρξή τους «γιά τού Χριστού τήν πίστη τήν αγία καί τής πατρίδος τήν ελευθερία». Αυτό έκα­ναν οι πρόγονοί μας πού θυσία­σαν τή ζωή τους κατά τό ολοκαύ­τωμα τής Ναούσης είτε μαχόμενοι γιά τήν ελευθερία είτε πέφτοντας στά νερά τής Αράπιτσας είτε μαρ­τυρώντας γιά τήν πίστη τους στόν Χριστό στό Κιόσκι καί στίς φυλα­κές τού Λουμπούτ πασά στή Θεσσαλονίκη.

Θά μπορούσαν νά μήν επαναστα­τή­σουν, θά μπορούσαν νά μήν δια­κινδυνεύσουν τή ζωή καί τά προ­νόμιά τους. Όμως δέν τό έκαναν. Επέλεξαν νά ξεσηκωθούν γιά τό κοινό καλό, γιά τήν ελευθερία, πού ήξεραν πώς ίσως δέν θά μπορέσουν νά τήν απολαύσουν οι ίδιοι. Προτίμη­σαν νά θυσιασθούν καί έγιναν ο σπόρος πού έπεσε στή γή γιά νά αποδώσει καρπό. Έγιναν ο σπόρος πού πέθανε καί βλάστησε 90 περί­που χρόνια αργότερα τήν ελευθε­ρία γι’ αυτήν τήν πόλη καί γιά τή Μακεδονία μας. Γιατί η δική τους θυσία, η θυσία καί τό μαρ­τύριο τών ηρωικών Ναουσαίων, ήταν η απαρχή τής ελευθερίας τής πόλεώς μας τό 1912. Ο δικός τους ξεσηκωμός, η δική τους συμμετοχή στήν ελληνική επανάσταση τού 1821 γιά τήν ελευθερία τού Έθνους ήταν αυτή πού έκανε τόν ελεύθερο Ελληνισμό νά αισθά­νεται τό χρέος καί τήν ανάγκη νά ελευθερώσει καί τή Μακεδονία καί τή Νάουσα καί ολόκληρη τήν πε­ριο­χή μας, πού στέναζε ακόμη κάτω από τόν τουρκικό ζυγό αλλά καί από τίς εχθρικές βλέψεις γει­τονικών λαών πού εποφθαλ­μιού­σαν τή Μακεδονία καί εμπόδισαν τήν απελευθέρωσή της μέ τόν Μα­κε­δονικό αγώνα πού είχε προη­γηθεί.

Εορτάζοντας, λοιπόν, σήμερα τά Ελευθέρια τής πόλεώς μας, τής ηρωικής πόλεως τής Ναούσης από τόν τουρκικό ζυγό, λίγους μήνες πρίν νά εορτάσουμε τή συμπλή­ρω­ση 200 χρόνων από τό ολοκαύ­τω­μά της τό 1822, τιμούμε όλους όσους αγωνίσθηκαν γιά τήν ελευ­θερία μας. Όλους όσους αγωνίσθη­καν γιά νά διατηρηθεί η πίστη καί η ελπίδα γιά τήν ελευθερία. Όλους όσους έδωσαν τή ζωή τους στόν κοινό αγώνα τού Έθνους γιά τήν ανεξαρτησία καί τήν ελευθερία. Τούς τιμούμε μνημονεύοντας «τής υπε­ρό­χου αυτών θυσίας», αλλά καί μή ξεχνώντας ότι είναι καί δικό μας χρέος νά βάζουμε τό κοινό συμφέ­ρον, νά βάζουμε τό συμφέρον τής πατρίδος καί τού Έθνους μας πά­νω από τό προσωπικό καί ιδιοτελές μας συμφέρον, πάνω από τίς μι­κρό­τητες καί τίς διχόνοιες πού μάς χωρίζουν, νά είμαστε ενεργοί πολί­τες γιά νά συμβάλλουμε καί εμείς στήν ενίσχυση καί στήν πρό­ο­δο τής πατρίδος μας, χωρίς νά επαναπαυόμεθα σέ όσα μάς χάρι­σαν οι πατέρες μας μέ τή θυσία καί τό αίμα τους, αλλά νά συνεισφέ­ρουμε όσο περισσότερο μπορούμε γιά νά παραδώσουμε στίς νεώτερες γενεές τήν πατρίδα μας καλύτερη από ό,τι τήν παραλάβαμε. Αυτό πε­ρι­μένουν από εμάς καί οι ηρωι­κοί πρόγονοί μας πού τιμούμε σή­με­ρα καί σέ κάθε εθνική επέτειο. Άς κάνουμε, λοιπόν, καί εμείς τό χρέος μας.