Κυριακή προ της Υψώσεως στη Χαλάστρα.(ΦΩΤΟ)

Την Κυριακή προ της Υψώσεως (7 Σεπτεμβρίου) ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε αρχιερατική θεία λειτουργία και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό αγίων Νεομαρτύρων Αθανασίου και Ιωάννου των Κουλακιωτών.

Στο τέλος της θείας λειτουργίας τίμησε με τον σταυρό των 20ων Παυλείων δύο ιερείς από την αρχιερατική Περιφέρεια Καμπανίας που συνταξιοδοτήθηκαν πρόσφατα. Πρόκειται για τους πρωτοπρεσβυτέρους π. Αντώνιο που διηκόνησε στον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλάστρας και π. Δήμο Φραντζούλη που διηκόνησε στον ιερό ναό αγίου Αθανασίου Αδένδρου.

Ο σεβασμιώτατος κατα την ομιλια του τονισε:

« «Ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται αλλ᾽ έχει ζωήν αιώ­νιον».

Το ζήτημα της μετά θα­­­νατον πο­ρείας του αν­­θρω­που και της υ­παρ­­ξεως ή όχι μελ­λού­σης ζω­ης απα­σχόλησε ανέ­κα­θεν τον άνθρωπο. Ανυ­­παρξία ή ζωή, απώ­λεια ή αιω­νιότητα είναι οι εναλλακτικές δυ­να­το­­τητες με τις οποίες ερ­χεται αν­τιμέτωπος. Κανείς δεν επι­θυμεί την απώλεια. Κα­νείς δεν προσβλέπει στην ανυ­παρξία. Είναι βα­θειά και έμφυτη η επι­θυ­μία του ανθρώπου να ζήσει αιω­νίως, να ζη­σει σε μία ζωή που θα είναι απαλλαγμένη από τους φο­βους και τις α­γωνίες της παρού­σης. Καί αυτή την επιθυμία εκ­με­ταλ­λευόμενες πολ­λες θρη­σκείες υπόσχον­ται υλι­κα αγαθά και απο­­λαύ­σεις γήι­νες, νο­μίζοντας ότι ικα­­νοποι­ούν με τον τρο­πο αυτό τους πι­στους τους. Πα­ρα­βλε­πουν ο­μως το γεγονός ότι τα υλικά αγαθά ει­ναι φθαρ­τα, όπως και ο ίδιος ο αν­θρωπος, και δεν του προσφέρουν την ευτυ­χία και τη μα­κα­ριότητα που επιθυμεί και επι­διώκει.

Σε αντίθεση με τις αλ­λες θρη­σκείες ο Χριστός υπόσχεται στον άνθρω­πο μία αιώνιο ζωή, η ευ­τυχία της οποίας δεν προ­­έρχεται από την α­φθονία των υλικών α­γα­­θων που προσφέ­ρει αλλά από την παρουσία και την αγάπη του Θε­ου, ο οποίος, όπως α­κούσαμε στο σημερινό ευ­αγ­­γε­λικό ανάγνω­σμα, αγάπη­σε το­σο πο­λυ τον άνθρω­πο, ώστε «τον υιόν αυ­του τον μο­νογενή έδω­­κεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυ­τον … έχη ζωήν αιώνι­ον». Ο Θεός προ­σε­φερε, δηλαδή, τον Υιό του προκει­με­νου ο αν­θρω­πος να ζήσει αιώνια.
Ποιά είναι όμως η σχε­ση που έχει ο Υιός του Θεού με την αιώνια ζωή του αν­θρώπου; Μας το εξηγεί ο ίδιος ο Χριστός.

Προϋπόθεση για την αι­­ω­νια ζωή ει­ναι η πι­στη του στον Θεό. Ο Θε­ος είναι ο μόνος αι­ω­νιος. Ει­ναι ο άχρο­νος και ατελεύτητος, αλ­λα και αυτός που επέ­τρεψε να εισέλθει στον κόσμο ο θάνατος για να μην πα­ρα­μείνει το κακό αθά­­­να­το. Είναι επομέ­νως και ο μόνος ο ο­ποίος μπορεί να χαρί­σει στον άνθρω­πο την αι­ω­νιο ζωή, λυ­τρω­νο­ν­τας τον από την απώ­λεια της φθαρτής φυ­σεώς του και καθι­στω­­ντας τον μέτοχο της θεί­ας του φύσεως και κλη­ρο­νόμο της αιω­νίου βα­σιλείας του, υπό μία και μόνη προϋπόθεση. Καί αυτή δεν είναι αλ­λη από την πίστη στον μονογενή του Υιό και δι᾽ αυτού στον Θεό.

Αν δεν πι­στεύσουμε, α­δελφοί μου, στον Θεό· αν δεν πιστεύσουμε ότι ο Θεός μπορεί να μας χα­ρι­σει την αιώνιο ζωή, δεν ει­ναι δυνα­τον να την ζη­σουμε, γιατί η αιώ­νιος ζωή ταυτίζεται με τον Θεό και η απου­σία του Θεού από τη ζωή μας ει­ναι ταυτό­ση­μη με την απώλεια.

Βεβαίως η πίστη στον Θεό δεν είναι μία αφη­ρη­­μένη πίστη σε μία ανώ­­τερη δύναμη, αλλά είναι η ζώσα πίστη στον Ιη­σού Χριστού που έγινε αν­θρωπος και ηρ­θε στη γη προκειμένου να μας γνω­ρίσει τον Θεό-Πα­τε­ρα του και να μας κάνει μετόχους της αι­ωνίου ζωής του.
Αυτή την πίστη στον Ιη­σού Χριστό διέθετε και ο εορταζόμενος ση­με­ρα άγιος Αθανάσιος ο Κουλακιώτης. Πίστευε στον Χριστό και στην αιώνιο ζωή που εκείνος χαρίζει στον άνθρωπο και δεν θέλησε για κα­νε­­να λόγο να χωρισθεί από αυτόν και να στε­ρη­θεί τη ζωή που υπο­σχε­θηκε σε όσους τον πι­στεύ­ουν.

Έτσι, όταν η πίστη του στον Χριστό τον ε­φε­ρε ενώπιον του βη­μα­­τος του αλλοθρή­σκου δικα­στού και τον έθεσε μπρο­στα στο δι­λημμα ή να θυσιάσει τη ζωή του ή να αρ­νηθεί την πίστη του στον Χρι­στο, ο άγιος Αθα­­­να­σιος δεν δυ­σκο­λεύ­­θηκε να επιλέξει. Η απώλεια της προσκαίρου ζωής, που θα ήταν το αποτέ­λε­σμα του μαρτυρικού θανάτου, δεν ήταν γι᾽ αυ­­­τον πραγματική α­πω­­­λεια, γιατί πίστευε στον λόγο του Κυρίου, ότι «ο πιστεύων εις αυ­τον μη απόληται αλλ᾽ έχη ζωήν αιώνιον». Αν­­τίθετα γνώριζε ότι η άρνηση της πίστεως στον Χριστό συνε­πα­γε­ται την απώλεια της ζω­ης, διότι χωρίς τον Χριστό η παρούσα ζωή είναι μαρτύριο και η αι­ώνιος ζωή δεν υπάρχει.
Γι᾽ αυτό και με θάρρος προχώρησε στο μαρ­τυ­ριο αφήνοντας και σε μας που τον τιμούμε ως συμ­πολίτη και προστά­τη σπουδαίο υπόδειγμα πίστεως και ζωής.

Καί το ε­χου­με, αδελ­φοί μου, με­­γα­λη ανά­γκη στις η­με­ρες μας· γιατί ενδιαφερό­μα­στε και αγωνιούμε για ο,τι αφορά την επίγεια ζωή μας και αδια­φο­ρούμε για την αιώνια, ή μαλ­λον τη θεωρούμε δε­δο­μένη, ενώ δεν ε­χου­­με δε­δομένη την πίστη. Λε­με ότι πιστεύ­ου­με, αλ­λα στην πρώτη δυ­σκο­λία, στον πρώτο πει­­ρασμό σπεύδουμε να δηλώσουμε ότι δεν ε­χουμε σχέση με τον Χρι­­στο και την Εκ­κλη­σία. Λέμε ότι πιστεύου­με, αλλά και εμείς δεν ξέρουμε σε τι ακριβώς πιστεύουμε. Λέμε ότι πι­­­στεύουμε, αλλά προ­σπαθούμε να προσαρ­μο­­ζουμε τον Θεό στα δι­­κα μας μέτρα, για να μην μας δυσκολεύουν οι εντολές του.

Όμως αυτή δεν είναι η πίστη που ζητά ο Χρι­στος από εμάς. Δεν ει­ναι η πίστη που είχε ο άγιος Αθα­νάσιος και η οποία του άνοιξε τη θύρα της αι­ω­νίου ζωής.

Γι᾽ αυτό και ας προ­σπα­θήσουμε να απο­­­κτη­σουμε και εμείς τη σταθερή και γενναία πίστη του αγίου Αθα­νασίου του Κουλακιώ­του, αδελφοί μου, και ας τον παρακαλούμε να πρεσβεύει στον Θεό για να μας αυξάνει την πίστη ώστε να αξιω­θού­με και εμείς της αιω­νίου ζωής την ο­ποία απο­λαμ­βάνει και ο ίδιος και στην οποία μας ανα­μένει».