Δημοσιογραφική έρευνα :Γιάννης Παπανικολάου- ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453, οι κάτοικοι εναπέθεσαν τις ελπίδες τους στην ουράνια προστασία. Στις 24 ή 25 Μαΐου 1453 (μόλις λίγες μέρες πριν την τελική πτώση στις 29 Μαΐου), πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη λιτανεία στους δρόμους της πόλης.
Οι πιστοί μετέφεραν την πιο ιερή εικόνα της πόλης, την Παναγία την Οδηγήτρια, η οποία θεωρούνταν η προστάτιδα της Κωνσταντινούπολης. Κατά τη διάρκεια της πομπής, συνέβησαν τα εξής γεγονότα:
Ξαφνικά, η εικόνα γλίστρησε από τα χέρια των ανδρών που την κρατούσαν και έπεσε στο έδαφος. Όταν οι ιερείς και οι πιστοί έσπευσαν να την ανασηκώσουν, η εικόνα φάνηκε να έχει γίνει απίστευτα βαριά (σαν να ήταν από μολύβι), και χρειάστηκε τεράστια προσπάθεια και πολλή ώρα για να καταφέρουν να την ξανασηκώσουν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις η εικόνα τοποθετήθηκε ξανά στη θέση της, ξέσπασε μια βίαιη και πρωτοφανής καταιγίδα με χαλάζι και καταρρακτώδη βροχή. Η καταιγίδα ήταν τόσο σφοδρή που η λιτανεία αναγκάστηκε να διακοπεί βίαια, καθώς οι πιστοί δεν μπορούσαν ούτε να σταθούν όρθιοι ούτε να αναπνεύσουν από το νερό, ενώ οι δρόμοι πλημμύρισαν.
Για τους εξαντλημένους και τρομοκρατημένους Βυζαντινούς, τα γεγονότα αυτά ερμηνεύτηκαν ως ξεκάθαρο σημάδι ότι η Θεία Πρόνοια είχε εγκαταλείψει την πόλη. Η πτώση της εικόνας στο χώμα συμβόλιζε την επικείμενη πτώση της ίδιας της Αυτοκρατορίας, και το γεγονός ότι «βάρυνε» μεταφράστηκε ως άρνηση της Παναγίας να παραμείνει πλέον προστάτιδα μιας πόλης που ήταν καταδικασμένη.
Το ψυχολογικό πλήγμα στο ηθικό των αμυνόμενων ήταν τεράστιο, ακριβώς την παραμονή της μεγάλης τελικής επίθεσης του Μωάμεθ Β’.
