Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Γ/ 13 – 21 – 13 Καί αναβαίνει εις τό όρος, καί προσκαλείται ούς ήθελεν αυτός, καί απήλθον πρός αυτόν. 14 καί εποίησε δώδεκα, ίνα ώσι μετ αυτού καί ίνα αποστέλλη αυτούς κηρύσσειν…
15 καί έχειν εξουσίαν θεραπεύειν τάς νόσους καί εκβάλλειν τά δαιμόνια 16 καί επέθηκεν όνομα τώ Σίμωνι Πέτρον, 17 καί Ιάκωβον τόν τού Ζεβεδαίου καί Ιωάννην τόν αδελφόν τού Ιακώβου καί επέθηκεν αυτοίς ονόματα Βοανεργές, ό εστιν υιοί βροντής 18 καί Ανδρέαν καί Φίλιππον καί Βαρθολομαίον καί Ματθαίον καί Θωμάν καί Ιάκωβον τόν τού Αλφαίου καί Θαδδαίον καί Σίμωνα τόν Κανανίτην
19 καί Ιούδαν Ισκαριώτην, ός καί παρέδωκεν αυτόν. 20 Καί έρχονται εις οίκον καί συνέρχεται πάλιν όχλος, ώστε μή δύνασθαι αυτούς μηδέ άρτον φαγείν. 21 καί ακούσαντες οι παρ αυτού εξήλθον κρατήσαι αυτόν έλεγον γάρ ότι εξέστη.
Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Γ/ 13 – 21
13 Και ανεβαίνει επάνω στο όρος, προσκαλεί δε εκεί εκείνους τους οποίους αυτός ήθελε και ήλθαν προς αυτόν. 14 Και εξέλεξε δώδεκα, δια να είναι μαζή του και δια να τους στέλλη να κηρύττουν 15 και να έχουν εξουσίαν, ώστε να θεραπεύουν τας ασθενείας και να εκδιώκουν τα δαιμόνια. 16 Και έβαλε νέον όνομα στον Σιμωνα, το όνομα Πετρος. 17 Και εξέλεξε τον Ιάκωβον τον υιόν του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννην τον αδελφόν του Ιακώβου· και έβαλε εις αυτούς νέα ονόματα Βοαναργές, που σημαίνει υιοί βροντής (και τούτο δια τον ορμητικόν χαρακτήρα των, που παρουσίαζαν ενίοτε).
18 Εξέλεξε ακόμη και τον Ανδρέαν και τον Φιλιππον και τον Βαρθολομαίον και τον Ματθαίον και τον Θωμάν, και τον Ιάκωβον, τον υιόν του Αλφαίου, και τον Κανανίτην, δηλαδή τον Ζηλωτήν. 19 Και τον Ιούδαν τον Ισκαριώτην, ο οποίος και τον παρέδωκε αργότερα στους εχθρούς του. 20 Και έρχονται εις κάποιο σπίτι της Καπερναούμ. Και συγκεντρώνεται πάλιν εκεί λαός πολύς, ώστε να μη μπορούν και να μη ευρίσκουν ευκαιρίαν ούτε ψωμί να φάγουν.
21 Οταν δε ήκουσαν αυτάς τας υπερβολάς στο έργον οι ιδικοί του, δηλαδή οι θεωρούμενοι ως αδελφοί του (οι οποίοι και δεν είχαν πιστεύσει εις αυτόν), εξήλθαν δια να τον πιάσουν και τον περιορίσουν στο σπίτι, διότι ενόμιζαν ότι η τόση υπερβολική προσήλωσις και απασχόλησις στο έργον του είναι αποτέλεσμα ψυχικής διεγέρσεως, και έλεγαν ότι εβγήκεν από τον ευατόν του.
