Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ζ/ 24 – 30 – 24 Καί εκείθεν αναστάς απήλθεν εις τά μεθόρια Τύρου καί Σιδώνος. καί εισελθών εις οικίαν ουδένα ήθελε γνώναι, καί ουκ ηδυνήθη λαθείν.
25 ακούσασα γάρ γυνή περί αυτού, ής είχε τό θυγάτριον αυτής πνεύμα ακάθαρτον, ελθούσα προσέπεσε πρός τούς πόδας αυτού 26 η δέ γυνή ήν Ελληνίς, Συροφοινίκισσα τώ γένει καί ηρώτα αυτόν ίνα τό δαιμόνιον εκβάλη εκ τής θυγατρός αυτής.
27 ο δέ Ιησούς είπεν αυτή Άφες πρώτον χορτασθήναι τά τέκνα ου γάρ εστι καλόν λαβείν τόν άρτον τών τέκνων καί τοίς κυναρίοις βαλείν. 28 η δέ απεκρίθη καί λέγει αυτώ Ναί, Κύριε καί τά κυνάρια υποκάτω τής τραπέζης εσθίουσιν από τών ψιχίων τών παιδίων.
29 καί είπεν αυτή Διά τούτον τόν λόγον ύπαγε εξελήλυθε τό δαιμόνιον εκ τής θυγατρός σου. 30 καί απελθούσα εις τόν οίκον αυτής εύρε τό παιδίον βεβλημένον επί τήν κλίνην καί τό δαιμόνιον εξεληλυθός.
Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ζ/ 24 – 30
24 Και από εκεί εξεκίνησε και επήγεν εις τα σύνορα Τυρου και Σιδώνος. Εμπήκε εις ένα σπίτι, όπου θα έμενε και δεν ήθελε κανείς να μάθη ότι ήτο εκεί. Αλλά δεν ημπόρεσε να ξεφύγη από την προσοχήν των ανθρώπων. 25 Διότι όταν ήκουσε δι’ αυτόν μία γυναίκα, της οποίας η μικρά κόρη είχε πονηρόν πνεύμα, ήλθε και έπεσε γονατιστή εμπρός εις τα πόδια του.
26 Αυτή δε η γυναίκα ήτο κατά την μόρφωσιν και την θρησκείαν Ελληνίδα, δηλαδή ειδωλολάτρις, κατά δε την καταγωγήν και την πατρίδα Συροφοινίκισσα. Και παρακαλούσε αυτόν να διώξη το δαιμόνιον από την θυγατέρα της.
27 Ο δε Ιησούς της είπεν· άφησε πρώτα να χορτασθούν τα τέκνα του Θεού, δηλαδή οι Ισραηλίται, διότι δεν είναι ορθόν να πάρη κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξη εις τα σκυλάκια, δηλαδή στους ειδωλολάτρας. (Τούτο δε έλεγε, δια να δώση αφορμή εις την Συροφοινίκισσαν να εκδηλώση την μεγάλην της πίστιν και πεισθούν οι μαθηταί, ότι και οι εθνικοί είναι άξιοι των δωρεών του).
28 Εκείνη δε απεκρίθη και του είπε· ναι, Κυριε, εγώ είμαι πράγματι σαν τα σκυλάκια· αλλά και τα σκυλάκια, κάτω από το τραπέζι του φαγητού, τρώγουν από τα ψίχουλα των παιδιών.
29 Και είπεν εις αυτήν δι’ αυτόν τον λόγον, που είπες και ο οποίος δείχνει την πίστιν και την ταπείνωσίν σου, πήγαινε στο καλό· το δαιμόνιον έχει πλέον βγη από την θυγατέρα σου. 30 Και όταν αυτή επήγε στο σπίτι της, ευρήκε την θυγατέρα της ήσυχη στο κρεββάτι, και το δαιμόνιον πλέον να έχη βγη.
