Ευαγγέλιο: ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 42 – 50 – 42 και ός αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, καλόν εστιν αυτώ μάλλον ει περίκειται λίθος μυλικός περί τον τράχηλον αυτού και βέβληται εις την θάλασσαν.
43 και εάν σκανδαλίζη σε η χείρ σου, απόκοψον αυτήν· καλόν σοί εστι κυλλόν εις την ζωήν εισελθείν, η τας δύο χείρας έχοντα απελθείν εις την γέενναν, εις το πύρ το άσβεστον, 44 όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πύρ ου σβέννυται. 45 και εάν ο πούς σου σκανδαλίζη σε, απόκοψον αυτόν· καλόν σοί εστιν εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, η τους δύο πόδας έχοντα βληθήναι εις την γέενναν, εις το πύρ το άσβεστον, 46 όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πύρ ου σβέννυται.
47 και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζη σε, έκβαλε αυτόν· καλόν σοί εστι μονόφθαλμον εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού, η τους δύο οφθαλμούς έχοντα βληθήναι εις την γέενναν του πυρός, 48 όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πύρ ου σβέννυται. 49 πάς γάρ πυρί αλισθήσεται, και πάσα θυσία αλί αλισθήσεται. 50 καλόν το άλας· εάν δε το άλας άναλον γένηται, εν τίνι αυτό αρτύσετε; έχετε εν εαυτοίς άλας και ειρηνεύετε εν αλλήλοις.
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 1 – 1
1 Και εκείθεν αναστάς έρχεται εις τα όρια της Ιουδαίας διά του πέραν του Ιορδάνου, και συμπορεύονται πάλιν όχλοι προς αυτόν, και ως ειώθει, πάλιν εδίδασκεν αυτούς.
Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 42 – 50
42 Και εις εκείνον, ο οποίος τυχόν θα βλάψη πνευματικώς ένα από τους ταπεινούς αυτούς και απλούς, που πιστεύουν εις εμέ, είναι καλύτερον και συμφερώτερον εις αυτόν, εάν κρεμασθή γύρω από τον λαιμόν του μία μυλόπετρα και ριφθή εις την ανοικτήν θάλασσαν. Διότι ασυγκρίτως μεγαλυτέρα τιμωρία περιμένει τον άνθρωπον αυτόν. 43 Και εάν σου γίνεται αφορμή να αμαρτάνης η χείρ σου, δηλαδή πρόσωπον η πράγμα πολύ συνδεδεμένον μαζί σου και πολύ χρήσιμον εις σέ, κόψε την από πάνω σου. Συμφερώτερον είναι εις σε να έμβης εις την αιωνίαν ζωήν κουλλός, παρά με τας δύο χείρας να απέλθης εις την γέενναν, εις το πύρ που δεν σβήνει ποτέ. Είναι προτιμότερον να υποστής την βαρυτέραν θυσίαν εις τον κόσμον αυτόν και να χωρισθής από πράγματα η πρόσωπα, που σου είναι χρήσιμα και αγαπητά, παρά η προσκόλλησίς σου εις αυτά να σε ρίψη εις την κόλασιν,
44 όπου το σκουλήκι, το οποίον θα τους κατατρώγη χωρίς και να τους εξαφανίζη εκείνους που θα είναι εκεί, δεν θα έχη τέλος, και η φωτιά που θα τους κατακαίη, χωρίς να τους αποτεφρώνη, δεν θα σβήνή. Η τιμωρία των δηλαδή θα είναι ατελεύτητος και αιωνία. 45 Και εάν το πόδι σου σου γίνεται αφορμή να αμαρτάνης, κόψε το απ’ επάνω σου. Καλύτερον είναι να εισέλθης εις την αιωνίαν ζωήν χωλός, παρά να έχης και τα δύο πόδια και να ριφθής με αυτά εις την γέενναν. Προτιμότερον είναι να στερηθής τας υπηρεσίας, που θα σου παρέχη εις τον παρόντα κόσμον το πρόσωπον η το πράγμα, που σου είναι τόσον χρήσιμον και εξυπηρετικόν, όσον και το πόδι σου εις τον όλον οργανισμόν σου, παρά να μη στερηθής αυτάς και να ριφθής εις την κόλασιν, 46 όπου το σκουλήκι, που θα κατατρώγη τους καταδικασμένους εκεί, δεν θα έχη τέλος, και η φωτιά που θα τους κατακαίη δεν θα σβήνη. 47 Και εάν το μάτι σου γίνεται αφορμή αμαρτίας εις σέ, βγάλε το. Είναι καλύτερον διά σε να έμβης εις την βασιλείαν του Θεού μονόμματος, παρά με δύο μάτια να ριφθής εις την γέενναν του πυρός. Είναι συμφερώτερον να χωρισθής από πράγματα η πρόσωπα, που σου είναι χρήσιμα και πολύτιμα σαν το μάτι σου, παρά μαζί με αυτά να ριφθής εις την κόλασιν,
48 όπου το σκουλήκι, που κατατρώγει εκείνους που έχουν ριφθή εκεί, δεν έχει τέλος, και η φωτιά που τους καίει, δεν σβήνει ποτέ. 49 Η θα αποκόψετε λοιπόν τους στενούς δεσμούς, που σας γίνονται εμπόδιον, η θα ριφθήτε εις το πύρ. Διότι κάθε άνθρωπος γρήγορα η αργά θα αλατισθή με φωτιά. Η θα αλατισθή και θα εξαγνισθή εδώ με το πύρ των θλίψεων και των θυσιών της αυταπαρνήσεως η θα καταφαγωθή εκεί από το πύρ της γεέννης. Ακριβώς όπως και πάσα θυσία πρέπει να αλατισθή προτού προσφερθή ευπροσδέκτως εις τον Θεόν.
50 Το άλας είναι καλόν, διότι προλαμβάνεται δι’ αυτού η αποσύνθεσις των τροφών και γίνονται νόστιμα τα φαγητά. Αλλ’ εάν το άλας χάση την δύναμίν του, με τί θα το αρτύσετε, ώστε να αποκτήση πάλιν την δύναμιν που έχασε; Έτσι και αι αρεταί, που κάνουν άλας τον πιστόν μαθητήν μου· η ακλόνητος πίστις δηλαδή και η αυταπάρνησις, που οδηγεί εις πάσαν θυσίαν διά το καθήκον, και η εγκαρτέρησις εις αυτό. Εάν αυταί αι αρεταί μεταστραφούν εις τας αντιθέτους κακίας, ήτοι εις την απιστίαν και την φιλαυτίαν και τον εγωϊσμόν, ο μαθητής μου πλέον αυτός χάνει το αλάτι του και γίνεται ανίκανος να προφυλάξη και εαυτόν και τους άλλους από της διαφθοράς του κόσμου και του εαυτού του. Από ποίαν πλέον ανθρωπίνην πηγήν δύναται ούτος να ανανεώση τας εξυγιαντικάς ιδιότητας που έχασε; Διατηρήσατε αναμμένον μέσα σας το εξαγνιστικόν πύρ της αυταπαρνήσεως και της θείας Χάριτος και ειδικώς καύσατε δι’ αυτού τον εγωϊσμόν, που καταστρέφει την ενότητα, και έχετε την ειρήνην μεταξύ σας, μη φιλονεικούντες διά πρωτεία και τιμητικάς διακρίσεις.
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 1 – 1
1 Και απ’ εκεί εσηκώθη και ήλθεν εις τα σύνορα της Ιουδαίος όχι διά της Σαμαρείας, αλλά διά του τόπου που είναι πέραν από την όχθην του Ιορδάνου, ήτοι διά της Περαίας. Και επήγαν προς αυτόν μαζί πλήθη λαού. Και καθώς συνήθιζε, πάλιν εδίδασκεν αυτούς.
