Δύο στρατόπεδα στους κόλπους της Εκκλησίας για το όριο ηλικίας

Του Μάνου Χατζηγιάννη 

Τον ασκό του Αιόλου φαίνεται πως άνοιξε για τα καλά η παραίτηση του Ποντίφηκα…Από τα πολιτικά μέχρι τα εκκλησιαστικά “πηγαδάκια” ,σύμφωνα με πληροφορίες του «Αγιορείτικου βήματος», έχει ανοίξει για τα καλά μια συζήτηση για τα όρια ηλικίας ασκήσεως των καθηκόντων αξιωματούχων είτε της Πολιτείας είτε της Εκκλησίας.
Οσον αφορά πάντως συγκεκριμένα στην Εκκλησία της Ελλάδος η ισοβιότητα του επισκοπικού θρόνου  ήρθε εκ νέου στο προσκήνιο απότομα. Το περίφημο όριο ηλικίας των Ιεραρχών της δικής μας Εκκλησίας αποτελεί για πολλούς Αρχιερείς θέμα που…καίει! 
Τυπικά στον καταστατικό της χάρτη της Εκκλησίας δεν υφίσταται πρόβλεψη για οποιδήποτε όριο ηλικίας. Ωστόσο υπάρχει η δυνατότητα σε περιπτώσεις Μητροπολιτών, οι οποίοι αρνούνται να παραιτηθούν, αν και πρακτικά αδυνατούν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, να εξεταστούν από επιτροπή ιατρών (άρθρο 34, παράγραφος 3, του Καταστατικού Χάρτη-Ν.590/1977).

Χθες ο Μητροπολίτης Δημητριάδος  κ. Ιγνάτιος αποκάλυψε ότι «Στην Ιερά Σύνοδο έχει ανοίξει ενα θέμα σχετικά με την ισοβιότητα των τίτλων», ενώ απόφαση-σταθμό αποτελεί η πρόσφατη δηλωμένη παραίτηση του γηραιού Μητροπολίτη Αργολίδος Ιάκωβου για λόγους υγείας. Πριν από αυτόν έχουν υπάρξει και άλλες κατά καιρούς παραιτήσεις για λόγους υγείας με πιο πρόσφατη αυτή του πρώην Πειραιώς κ Καλλίνικου πριν από λίγα χρόνια, αλλά και του  πρώην Ζακύνθου κ. Χρυσοστόμου.

Πάντως εντός της Ιεραρχίας τα στρατόπεδα είναι δύο: Οι υπερασπιστές του ορίου ηλικίας και εκείνοι που ούτε καν θέλουν να ακούσουν για το θέμα.

Το ζήτημα του ορίου ηλικία είναι αλήθεια πως ανα τακτά χρονικά διαστήματα επανέρχεται στο προσκήνιο.  Όταν το Σεπτέμβριο του 2011 παραιτείτο ο τότε Μητροπολίτης Ζακύνθου, νύν Δωδώνης, κ. Χρυσόστομος ανέφερε μεταξύ άλλων στην επιστολή του πως θεωρεί ότι κανείς δεν μπορεί να είναι ισόβιος σε μια θέση όπως η δική του. «Η αποχώρησή μου είναι υπόθεση συνέπειας και όχι φυγής»
Στην επιστολή παραίτησης, ανέφερε ότι «για λόγους υγείας και καταπονήσεως σωματικής, μη δυναμένου να συνεχίσει εν πλήρει δυνάμει την διακονίαν του, επιθυμεί να παραιτηθεί από το θρόνο της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου». Τότε είχε γίνει πάλι πολλή συζήτηση αναφορικά με τα όρια ηλικίας των Αρχιερέων. Το θέμα έκλεισε όμως, αλλά ξανάνοιξε με αφορμή την περίπτωση του 75χρονου Μητροπολίτη Κίτρους.

Με αφορμή την απόφαση για αποστολή ιατρών στον Μητροπολίτη Κίτρους ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος σε δήλωσή του αρχές του περασμένου Σεπτεμβρίου ανέφερε :

“Η μονομερής ευαισθησία δια την διαποίμανση της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα του διαδικτύου , ώθησε στη λήψη αποφάσεως αποστολής ιατρών δια τον ασθενούντα Μητροπολίτη Κίτρους κ. Αγαθόνικο με στόχο την παύση του από την διοίκηση της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους, ανοίγει μέγα θέμα στην Εκκλησία της Ελλάδος εάν και κατά πόσον η περίπτωση του αγίου Κίτρους είναι η μοναδική ή μήπως υπάρχουν ακόμη και άλλες περιπτώσεις γερόντων και ανικάνων Αρχιερέων με τις οποίες θα πρέπει να ασχοληθεί η Διαρκής Ιερά Σύνοδος.

Το μέτρο αυτό παρʼ ότι προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος τραυματίζει το Σώμα της Εκκλησίας και την ψυχή των δοκιμαζομένων από την ασθένεια Ιεραρχών. Δεν επιτρέπεται να εξοβελίζονται τέτοιοι καταξιωμένοι Ιεράρχες, τους οποίους το ποίμνιο στις ώρες αυτές της αδυναμίας, του γήρατος ή της ασθενείας τους περιβάλλει με αγάπη και σεβασμό.

Η Εκκλησία έχει τον τρόπο και αυτούς να στηρίξει και την διαποίμανση του χριστεπωνύμου πληρώματος να συνεχίσει. Υπάρχει πληθώρα Βοηθών Επισκόπων, Τιτουλαρίων και Σχολαζόντων Μητροπολιτών. Ας αναθέσει σε κάποιο από αυτούς κατά περίπτωσιν να αναπληρώνει τον ασθενούντα Μητροπολίτη εις τα Αρχιερατικά του καθήκοντα, όπως σοφά έπραττε ανέκαθεν το Σεπτό Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η τέτοιου είδους απομάκρυνση, όσο βαριά και αν είναι η κατάσταση της υγείας δηλώνει σκληροκαρδία προς έναν Ιεράρχη, τον οποίο ο μεν Θεός διατηρεί, εμείς όμως ανυπομόνως απορρίπτουμε ως άχρηστο και επιζήμιο για την Εκκλησία.
Ας μην ξεχνάμε ότι το θείο έργο δεν μένει πίσω από ασθενείς Μητροπολίτες, όπως ισχυρίζονται μερικοί, διότι και εν τη αδυναμία τους διδάσκουν και εν τη ασθενεία τους ωφελούν πνευματικά τον λαό. Εδώ ισχύει το εις τον Απόστολο Παύλο λεχθέν υπό του Κυρίου «η γαρ δυναμίς μου εν ασθενεία τελειούται»
Ταπεινώς φρονώ ότι θα πρέπει να επιδείξουμε διάκριση και στοργή και να εμπιστευθούμε την πρόνοια του Θεού.
Το πρόβλημα των αδυνάμων λόγω γήρατος ή ασθενείας Αρχιερέων πρέπει να λυθεί από την Διοίκηση της Εκκλησίας με λήψη μέτρων που θα εξασφαλίζουν αξιοπρεπή περίθαλψη και διαβίωση σε κατάλληλο Εκκλησιαστικό χώρο που θα εγγυάται απαραίτητες και ανάλογες για το αξίωμά τους συνθήκες, ώστε να εκλείψει η αβεβαιότητα περί της τύχης των, μετά την παραίτηση. Περί αυτών έχουμε υποβάλει προτάσεις στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας. Δυστυχώς όμως η αναβλητικότης και οι πρόχειρες λύσεις δεν έχουν επιτρέψει στην Εκκλησία να προβεί στην αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος, η οποία θα έπειθε πολλούς εν απορία ευρισκομένους γέροντες Αρχιερείς να αποσυρθούν.

Δε θα πρέπει όλοι να ξεχνάμε ότι σήμερα είναι η περίπτωση του Κίτρους Αγαθονίκου, αύριο ίσως να είναι η δική μας.”

Οσο λοιπόν το θέμα δεν αντιμετωπίζεται στην ουσία του, όσο η Εκκλησία της Ελλάδος δεν θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον τον ήλων ο Φάκελος “Οριο ηλικίας” θα ανοιγοκλείνει με κάθε αφορμή…