Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ήταν πρόσφατα στην χώρα μας και μιλώντας στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά παραδέχθηκε πως ήταν λάθος του που είπε ότι οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν έχουν καμία σχέση με τους σύγχρονους Έλληνες και πως το είπε αστειευόμενος…
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Είναι γνωστό ότι πολλοί σοβαροί λόγοι – συκοφαντίες, ύβρεις, ψεύδη – λέγονται με πρόσχημα το χιούμορ και με προκάλυμμα την αστειότητα. Σημειώνεται ότι ο πρώην νόμιμος Δήμαρχος Χειμάρρας και τώρα Ευρωβουλευτής Φρέντης (Διονύσιος) Μπελέρης απέδειξε με στοιχεία ότι ο Ράμα έχει από τη μητέρα του ελληνικές ρίζες και μάλιστα ότι οι Έλληνες πρόγονοί του πολέμησαν στο Μεσολόγγι εναντίον και Αλβανών ατάκτων!…
Ο Ράμα δεν είναι ο πρώτος που αρνήθηκε τη συνέχεια των Ελλήνων. Την ταυτότητά τους αμφισβήτησαν και κάποιοι ιστορικοί από λόγους ημιμαθείας και αλαζονείας. Ο Άγγλος Έντουαρντ Γίββων (1737-1794) υπήρξε «ο υπέρτατος κριτής 22 αιώνων εθνικής μας υπάρξεως και την αμφισβήτησε». Ο ιδιοφυής ιστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος απάντησε στον εν λόγω διαμαρτυρόμενο στο θρήσκευμα λόγιο του 18ου αιώνα ότι η συγγραφή του «όζει κάτι γαιώδες και θνησιμαίο και ως επιγραφή πάνω σε μνήμα, αφού ούτε καν υπόπτευσε την ψυχολογίαν της πολιτείας, το αίσθημα, την πίστι, τας απορρήτους του αιώνος ροπάς τον μύχιο οργανισμό, με ένα λόγο, της Νεοελληνικής υπάρξεως».
Ο Γιάκομπ Φαλμεράιερ (1790-1861), Αυστριακός περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικός και ιστορικός υποστήριξε πως οι της εποχής του Έλληνες δεν κατάγονται από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά προέρχονται από Σλάβους και Αλβανούς που εισέβαλαν και εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα. Ο σημαντικός ιστορικός μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος με ισχυρά επιχειρήματα αντικρούει αυτήν την άποψη.
Ο καθηγητής ιστορικός Παύλος Καρολίδης στον πρόλογο της 25ης εκδόσεως, της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», που συνέγραψε ο Παπαρρηγόπουλος και εκδόθηκε το 1925, σημειώνει πως οι σπουδαίες πραγματείες αυτού «Περί των σλαυικών εποικήσεων εν Ελλάδι» διαφωτίζουν το περί καταγωγής των νέων Ελλήνων ζήτημα. Και προσθέτει ο Καρολίδης: «Εν τω μέσω δε των μελετών τούτων συνελάμβανε το σχέδιον της πραγματώσεως ιδέας ωριμασάσης εις την συνείδησιν του επιστημονικού κόσμου, της ιδέας δηλονότι της “Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους” κύριον σκοπόν εχούσης την απόδειξιν της ενότητος του ελληνικού έθνους υπό την εθνολογικήν έποψιν και την του πνευματικού και καθόλου ιστορικού βίου και χαρακτήρος».
Στον Φαλμεράϊερ απαντά και ο καθηγητής και ιστορικός Νίκος Σβορώνος ( 1911-1989). Στο βιβλίο του «Το Ελληνικό Έθνος – Γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού» σημειώνει πως διάφορες πληροφορίες, που ερμηνεύθηκαν μονόπλευρα επέτρεψαν στον Φαλμεράϊερ να διατυπώσει το 1830 την πολύκροτη θεωρία του. Αυτή η «επιστημονική» θεωρία, όπως γράφει ο Σβορώνος, ερχόταν στην ώρα της να ενισχύσει τις αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης, τις οποίες η Ελληνική Επανάσταση και το φιλελληνικό κίνημα που αυτή ξεσήκωσε, έκφραση κυρίως του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, έκανε να ανησυχήσουν σοβαρά. Και προσθέτει: «Από τότε το πρόβλημα της καταγωγής των Νεοελλήνων μπερδεύεται με τους εκάστοτε εθνικούς, πολιτικούς ή και κοινωνικούς ακόμα αγώνες στα Βαλκάνια και γίνεται περισσότερο αντικείμενο προπαγάνδας παρά ψύχραιμης επιστημονικής έρευνας».
Δυστυχώς και Έλληνες απορροφημένοι από τη λατρεία της εκθαμβωτικής Ευρώπης έσβησαν τον χιλίων και πλέον ετών Ελληνοβυζαντινό (Ρωμέικο) πολιτισμό και θέλησαν να παραιτηθούμε από την ταυτότητά μας και από κύριοι συντελεστές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού να καταντήσουμε το έσχατο συνονθύλευμα ενός παραποιημένου αντιγράφου του πολιτισμού μας. Εκ των πρώτων ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833). Είναι χαρακτηριστικό πως έχοντας καταπλαγεί από τον ανερχόμενο ιλιγγιωδώς στην απόλυτη μοναρχία της Γαλλίας Ναπολέοντα έγραψε στο «Άσμα Πολεμιστήριον» του, το 1801:
«…Θαυμαστοί γενναίοι Γάλλοι/, κατ’ εσάς δεν είναι άλλοι,/ κ’ εις τους κόπους γυμνασμένοι./ Φίλους της ελευθερίας,/ των Γραικών της σωτηρίας,/ όταν έχωμεν τους Γάλλους τίς η χρεία από άλλους;/ Γάλλοι και Γραικοί δεμένοι,/ δεν είναι Γραικοί ή Γάλλοι,/ αλλ΄ έν έθνος, Γραικογάλλοι,/ κράζοντες, αφανισθήτω/ κ’ εκ της γης εξαληφθείτω/ η κατάρατος δουλεία./ Ζήτω η ελευθερία!».
Η αντίληψη του Κοραή περί της ασυνεχείας του Ελληνισμού φθάνει έως και μετά τα μέσα του 20ού αιώνα, ακόμη και μεταξύ χριστιανών διανοουμένων. Παράδειγμα ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης, ιθύνων νους (spiritus rector) της σημαντικής χριστιανικής κινήσεως η «Ζωή», ο οποίος στο βιβλίο του «Εμείς οι Έλληνες» έγραψε: «Υπήρχαν δυό παράγοντες γεμάτοι ζωή. Πού ήσαν όμως και δεν τους βλέπαμε τόσους αιώνες; Ήσαν σαν δυό υπόγεια ρεύματα, που τα χάνεις με τις αρχές του πέμπτου αιώνα και να που ξεπροβάλλουν πάλι μπροστά μας το 1453». (!!!)
Υπέρ της συνέχειας του Έθνους των Ελλήνων είναι και η καθηγήτρια Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ. Στο βιβλίο της «Η κληρονομιά του Ελληνισμού» γράφει μεταξύ άλλων: «Γλώσσα ελληνική και Ορθοδοξία είναι οι πόρτες του βυζαντινού ελληνισμού. Η διάδοσή τους δείχνει την ακτίνα ακτινοβολίας του Βυζαντίου, που ξεπερνά τα πολιτικά σύνορα του κράτους, για να πάρει μιαν ευρωπαϊκή διάσταση. Ελληνική γλώσσα και Ορθοδοξία μένουν επίσης οι στυλοβάτες του νέου ελληνισμού, που επωμίσθηκε την ιστορική συνέχεια του Βυζαντίου, που είναι δηλαδή το προπύργιο της παντοτινής Ευρώπης απέναντι στην κάθε Ασία».
Ο Γιώργος Σεφέρης κατά την ομιλία του στη δεξίωση, που προηγήθηκε της απονομής σε αυτόν του Βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, είπε μεταξύ άλλων: « Ανήκω σε μία χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».
Και μια προσωπική εμπειρία. Συζητώντας με τον ευλαβή κληρικό π. Χρίστο Κυριακόπουλο, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διατήρηση και διάδοση της βυζαντινής και δημοτικής μας μουσικής, μου είπε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 κοντά σε χωριό της ορεινής Γορτυνίας ζούσε ο γέρων τσοπάνος Γιώργος … Φορούσε ακόμη φουστανέλα και πάντα του Αγίου Γεωργίου είχε ζητήσει και απήγγελλε το Αποστολικό Ανάγνωσμα απ΄ έξω γιατί δεν ήξερε γράμματα! Και όταν η εορτή έπεφτε τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, κοινωνούσε έχοντας φάει μόνον ελιές την ημέρα της Λαμπρής!
Και τα δύο γεγονότα με μετέφεραν νοερά στην τουρκοκρατία. Μετά την Άλωση και την αμάθεια που επικράτησε υπό τον βάρβαρο κατακτητή οι ψαλτάδες και οι αναγνώστες απέξω μάθαιναν και έλεγαν τα ψαλτικά και τα αναγνώσματα. Επανελήφθη τότε η εποχή του Ομήρου, όταν προηγήθηκε ο προφορικός λόγος του γραπτού και τα έπη διαδίδονταν δια μνήμης από τους ραψωδούς. Ως προς τη Θεία Κοινωνία, δεν λογάριασε ο γέροντας βοσκός τους ορισμούς της Εκκλησίας, αισθανόμενος και εκδηλώνοντας το δέος του μπροστά στο γεγονός της μεταλήψεως του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Η συνέχεια από τους Μυκηναϊκούς χρόνους έως σήμερα του Ελληνισμού είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Αν θα υπάρξει συνέχεια του στο μέλλον είναι το ζητούμενο… Πάντως και σήμερα κλήρος και λαός αντιστέκονται.-
