ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΜΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΣ: Με αφορμή την τέλεση της Ακολουθίας του Ακαθίστου Ύμνου, ο Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος εξέδωσε εγκύκλιο, αναδεικνύοντας την ουσία της Θείας Ευχαριστίας αλλά και εκφράζοντας την ανησυχία του για παραπλανητικές πρακτικές εκτός Ορθόδοξης Παραδόσεως.
«Καθώς ολοκληρώνεται σιγά-σιγά το ταξίδι στο πέλαγος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής», σημειώνει ο Μητροπολίτης, «επιθυμούμε να επιστήσουμε την προσοχή σας σε έναν ακόμη σκόπελο… Τις ημέρες αυτές, εμφανίστηκαν για μία ακόμη φορά οι “Μάρτυρες του Ιεχωβά”, προσκαλώντας σε εκδήλωση για την “επέτειο του θανάτου του Χριστού”».
Ο κ. Ευσέβιος στηλιτεύει τη διαστρέβλωση της Γραφής που προωθείται από τη συγκεκριμένη θρησκευτική ομάδα, ξεκαθαρίζοντας πως η ανάμνηση που ζήτησε ο Χριστός από τους μαθητές Του δεν είναι απλώς μνημόνευση του θανάτου Του, αλλά μετοχή στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς θέτει την εντολή της ανάμνησης μεταξύ της μεταδόσεως του Άρτου και του Οίνου… ώστε η εντολή να μην αφορά σε μία απλή ανάμνηση του θανάτου του Ιησού… αλλά στην ανάμνηση του Ίδιου του Κυρίου Ιησού Χριστού, μέσα από τη μετοχή στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας».
Παραπέμπει μάλιστα και στον Απόστολο Παύλο, ο οποίος στην Α΄ Προς Κορινθίους επιστολή του γράφει:
«Όσάκις γάρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον… τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, άχρις ού αν έλθη», επισημαίνοντας πως η αληθινή ανάμνηση του Χριστού πραγματοποιείται «κάθε φορά που τελείται η Θεία Λειτουργία».
Ο Μητροπολίτης τονίζει ότι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» δεν αναγνωρίζουν ούτε τη Θεότητα του Χριστού ούτε την Ανάστασή Του, γεγονός που καθιστά τη διδασκαλία τους ξένη προς την Ορθόδοξη πίστη:
«Δεν πιστεύουν πως ο Χριστός είναι Θεός… δεν Τον ονομάζουν Κύριο, ούτε Τον πιστεύουν ως Σωτήρα και Λυτρωτή… Η ανάμνηση του θανάτου Του χωρίς την Ανάστασή Του δεν σημαίνει τίποτε για εμάς».
Αναφερόμενος στις βιβλικές πηγές, εξηγεί ότι η θεία εντολή που έδωσε ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο αφορά όχι ένα ετήσιο γεγονός, αλλά μια ζωντανή και συνεχή πράξη πίστης: «Η ανάμνηση του Χριστού δεν πραγματώνεται στη μνήμη μας, αλλά στη μετάληψη του άρτου και του οίνου της Θείας Ευχαριστίας, τα οποία σαφώς και πραγματικώς… είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού».
Καταλήγοντας, υπογραμμίζει: «Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού λαμβάνει αξία και γίνεται ουσιαστικός για τη σωτηρία μας, επειδή φωτίζεται από την Ανάστασή Του… Χωρίς την Ανάσταση, το κήρυγμα είναι άδειο και η πίστη μας κενή», παραπέμποντας στον Απόστολο Παύλο: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε η πίστις ημών» (Α΄ Κορ. 15,14).
Διαβάστε την Εγκύκλιο:
Αγαπητοί Πατέρες και Αδελφοί,
Καθώς ολοκληρώνεται σιγά-σιγά το ταξίδι στο πέλαγος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με την ευκαιρία της ακολουθίας του Ακαθίστου Ύμνου επικοινωνούμε μαζί σας επιθυμώντας να επιστήσουμε την προσοχή σας σε ένα ακόμη σκόπελο, που εμφανίσθηκε λίγο πρίν την είσοδό μας στο λιμάνι της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.
Τις ημέρες αυτές, σαν να μην έφταναν τα τόσα προβλήματα, που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στα ακριτικά μας Νησιά, εμφανίστηκαν για μία ακόμη φορά οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», προσκαλώντας σε μια εκδήλωση για την επέτειο του θανάτου του Χριστού.
Παρερμηνεύοντας το χωρίο: «Τούτο ποείτε εις την εμήν ανάμνησιν» από το κεφ. 22 του Ευαγγελίου του Λουκά, αναφέρουν, ότι ο Χριστός ζήτησε από τους Μαθητές Του να θυμούνται την επέτειο του θανάτου του. Βεβαίως δεν χρησιμοποιούν το όνομα Χριστός, αλλά μόνο το Ιησούς, το οποίο αφορά στην ανθρώπινη φύση του Κυρίου διότι δεν πιστεύουν, πως ο Χριστός είναι Θεός. Επίσης ονομάζουν τους Αγίους Μαθητές και Αποστόλους ως ακολούθους, σαν να επρόκειτο για τη συνοδία κάποιου απλού προσώπου. Και οι δύο αυτές επισημάνσεις φανερώνουν ότι οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», αν και θέτουν την λέξη –Χριστιανοί- στην ονομασία τους, δεν είναι Χριστιανοί, αφού αρνούνται την Θεότητα του Χριστού, γι’ αυτό ποτέ δεν ονομάζουν τον Χριστό, Κύριο, ούτε Τον πιστεύον ως Θεό, Σωτήρα και Λυτρωτή, κάτι που πανηγυρικώς φανερώνεται τόσο στην Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη.
Κατά την συνήθη τακτική τους, απομονώνουν μια φράση του ιερού Ευαγγελίου, ώστε αποκομμένη από τα συμφραζόμενα να της δώσουν την ερμηνεία που επιθυμούν. Μια απλή ανάγνωση του συγκεκριμένου χωρίου στους στίχους 19-20, από το 22ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Λουκά, φανερώνει την δόλια μεθόδευσή τους: «καί λαβών άρτον ευχαριστήσας έκλασε και έδωκεν αυτοίς λέγων· τούτό εστι το σώμά μου το υπέρ υμών διδόμενον· τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν. ωσαύτως και το ποτήριον μετά το δειπνήσαι λέγων· τούτο το ποτήριον η καινή διαθήκη εν τώ αίματί μου, το υπέρ υμών εκχυνόμενον.»
Ο ευαγγελιστής Λουκάς θέτει την εντολή της ανάμνησης μεταξύ της μεταδόσεως του Άρτου και του Οίνου, ώστε η εντολή να μην αφορά σε μια απλή ανάμνηση του θανάτου του Ιησού, όπως διατείνονται, αλλά στην ανάμνηση του Ίδιου του Κυρίου Ιησού Χριστού και μάλιστα, όπως αυτή παραγματώνεται μέσα από την μετοχή στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, δηλαδή στην θεία Μετάληψη του Σώματος και του αίματος του Χριστού.
Την ίδια ακριβώς περιγραφή παραθέτει ο απόστολος Παύλος στην Α΄πρός Κορινθίους επιστολή κεφ. 11, στίχ. 23-26, όπου γράφει χαρακτηριστικά:«…ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί η παρεδίδοτο έλαβεν άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και είπε·λάβετε φάγετε· τούτό μού εστι το σώμα το υπέρ υμών κλώμενον· τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν. ωσαύτως και το ποτήριον μετά το δειπνήσαι λέγων· τούτο το ποτήριον η καινή διαθήκη εστίν εν τώ εμώ αίματι· τούτο ποιείτε, οσάκις αν πίνητε, εις την εμήν ανάμνησιν. οσάκις γάρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, άχρις ού αν έλθη.». Ο Απόστολος Παύλος δηλαδή επισημαίνει με έμφαση τα λόγια του Χριστού και διασαφηνίζει, ότι ο σταυρικός θάνατος του Χριστού δεν ομολογείται με μία εκδήλωση μια φορά τον χρόνο, αλλά κάθε φορά, όπου τελείται η θεία Λειτουργία μέσα από την θεία μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων και τούτο σε διαρκή ανάμνησή Του έως την Δευτέρα Παρουσία Του.
Άρα λοιπόν η εντολή του Χριστού δεν αφορά στον θάνατό Του, αλλά στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, οπότε η ανάμνηση του Χριστού δεν πραγματώνεται στην μνήμη μας, αλλά στην μετάληψη του άρτου και του οίνου της θείας Ευχαριστίας, τα οποία σαφώς και πραγματικώς, μετά την μεταβολή από την χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Προς επίρρωσιν τούτων άς αναφερθεί, πως ο Μέγας Βασίλειος στη θεία Λειτουργία, που συνέγραψε, συμπεριέλαβε κατά λέξιν αυτά τα δύο χωρία της Αγίας Γραφής, γι’ αυτό και εξαιρέτως τελούμε την θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου την Μεγάλη Πέμπτη, ημέρα κατά την οποία θυμόμαστε τον Μυστικό Δείπνο και την παράδοση των Αχράντων Μυστηρίων.
Άς σημειωθεί δέ, ότι ούτε ο ευαγγελιστής Λουκάς, ούτε ο Παύλος ήταν παρόντες στην πρώτη Θεία Λειτουργία του Μυστικού Δείπνου, αλλά με χαρακτηριστική ομοιότητα περιγράφουν την παράδοση των Αχράντων Μυστηρίων, όχι μόνον εξ όσων άκουσαν από τους 11 Μαθητές, αλλά και εμπνεόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, ενέργεια που ονομάζουμε θεοπνευστία και την οποία, δυστυχώς γι’ αυτούς, την απορρίπτουν οι αυτοαποκαλούμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά».
Αλλά το ότι δεν είναι δυνατόν η ερμηνεία που δίδουν, να αφορά στην ανάμνηση του θανάτου του Χριστού, εξάγεται και από ένα ακόμη λόγο. Στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου οι Μαθητές δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την συνέχεια της πορείας του Χριστού, ότι θα πέθαινε ως προς την ανθρώπινη φύση Του πάνω στον Σταυρό, αλλά ως Θεός θα ανίστατο από τους νεκρούς και αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε πολύ εύκολα από τους διαλόγους του Χριστού με τους Μαθητές και πρό του Σταυρικού πάθους και μετά την τριήμερη και Ζωοποιό Ανάστασή Του.
Τέλος η ανάμνηση της επετείου του θανάτου του Χριστού, χωρίς την Ανάστασή Του δεν σημαίνει τίποτε για εμάς. Αυτό τονίζει ο Απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε η πίστις ημών». (Α΄Κορ. ιε΄14).
Ο μέγας κατηχητής της Εκκλησίας μας, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, διδάσκει στην ΙΓ΄Κατήχηση των Φωτιζομένων: «Ομολογώ τον Σταυρό του Χριστού, επειδή γνωρίζω την Ανάστασή Του». Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού λαμβάνει αξία και γίνεται ουσιαστικός για τη σωτηρία μας, επειδή φωτίζεται από την Ανάστασή Του. Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού είναι άδειο το κήρυγμα και η πίστη μας κενή. Η Ανάσταση του Χριστού είναι η βάση, είναι το πάν. Όλα τα υπόλοιπα ακόμη και αυτός ο σταυρικός θάνατος του Χριστού θα ήταν απλώς ιστορικά γεγονότα, αν δεν υπήρχε η Ανάσταση. Εκείνοι δεν λένε όμως τίποτε για την μετά τον θάνατο του Χριστού Ανάστασή Του, γιατί δεν πιστεύουν, ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός όχι μόνο ανέστησε την κόρη του Ιαείρου, τον γιό της χήρας της Ναίν και τον τετραήμερο Λάζαρο, αλλά και ο Ίδιος ανέστη εκ νεκρών ως Θεάνθρωπος.
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Σήμερα σε συνέχεια του «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία» του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, χαιρετίσαμε την Αειπάρθενη Μητέρα μας ψάλλοντας: «Χαίρε τροφής του μάννα διάδοχε, χαίρε τρυφής αγίας διάκονε». Όπως το μάννα εξ ουρανού έτρεφε τον περιπλανώμενο στην έρημο λαό του Θεού, έτσι και ο Θεάνθρωπος Κύριός μας, μας προσφέρει το τεθεωμένο, μετά την Ανάστασή Του δηλαδή, άχραντο Σώμα Του και Τίμιο Αίμα Του, για να έχουμε ζωή και σωτηρία κατά την πορεία μας στην έρημο αυτού του κόσμου. Το μάννα εξ Ουρανού υπήρξε απλή προτύπωση του άρτου, ο Οποίος κατέβηκε από τον Ουρανό. Αυτός ο Άρτος είναι ο Ίδιος ο Kύριος Ιησούς Χριστός, σύμφωνα με τα όσα μας διδάσκει στο 6ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννου και μεταλαμβάνεται από τους πιστούς «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον.» Είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Οποίος «σάρξ εγένετο» «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας τη Παρθένου» «καί εσκήνωσεν εν ημίν»(βλ. Ιω. α΄14)
Η αγία τρυφή την οποία διακονεί η Παναγία μας λοιπόν είναι η θεία Λειτουργία. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία μας, πιστή στην εντολή του Χριστού, επιτελεί την θεία Λειτουργία συνεχώς κατά το πρότυπο και σε συνέχεια του Μυστικού Δείπνου, για να έχει την θεία ανάμνησή Του, εδώ και είκοσι αιώνες, ενώ οι Χιλιαστές Μάρτυρες του Ιεχωβά εμφανίζονται μόλις στα μέσα του 19ου αιώνα και άρα δεν μπορούν να έχουν αυθεντική άποψη!
Όσοι αρνούνται την ένωση με τον Χριστό διά της θείας Κοινωνίας, έστω κι αν είναι τίμιοι, εργατικοί και φιλάνθρωποι, ο Κύριος δεν παρέχει λύτρωση. Ο λόγος Του είναι σαφής και κατηγορηματικός, πως δεν πρόκειται να ζήσουμε, εάν δεν φάμε την σάρκα Του και εάν δεν πιούμε το αίμα Του (Βλ. Ιω. στ΄ 53). Και για να μην νομίσει κάποιος, ότι είναι συμβολικό το νόημα των λόγων αυτών αποσαφηνίζει παρακάτω, ο ίδιος ο Χριστός λέγοντας: «Είναι πράγματι τροφή η σάρκα μου και ποτό το αίμα μου. Αυτός που τρώει την σάρκα μου και πίνει το αίμα μου μέσα σε εμένα μένει και εγώ σ’αυτόν.» (Βλ. Ιωάν. στ΄ 55-56).
Με αυτές τις σκέψεις σας παρακαλώ εκ μέσης καρδίας να μην παρασύρεσθε από τις φωνές και τις εκδηλώσεις των αιρετικών, όσο καλοί και ευγενείς κι αν είναι, γιατί θέτετε εν αμφιβόλω την σωτηρία της ψυχής σας, για την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός απέθανε επί Σταυρού και ανέστη εκ νεκρών.
Και μαζί παρακαλώ να έρχεσθε στις θείες Λειτουργίες μας, στις κατά τόπους Συνάξεις μελέτης Αγίας Γραφής και στα Κηρύγματα για να ζείτε την ζωή του Χριστού και να διδάσκεσθε τον λόγο Του μέσα από την αυθεντική ερμηνεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, επαληθεύοντας το δρόμο της ζωής σας, ταυτιζόμενοι με τον Θεάνθρωπο Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος μας είπε: «εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή».
Μετά της εν Χριστώ αγάπης και ευχών
† Ο Σάμου και Ικαρίας Ευσέβιος
