Αρχιεπίσκοπος Αμερικής: Στις 26 Οκτωβρίου 2025, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον κατάμεστο Ναό του Αγίου Δημητρίου στην Αστόρια, μεταφέροντας μήνυμα πίστης, ελπίδας και ενότητας προς την ιστορική ενορία και το σχολείο της.
Η επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου πραγματοποιήθηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά την αποκάλυψη της οικονομικής κρίσης που αντιμετώπισε η κοινότητα, με τον ίδιο να διαβεβαιώνει ότι η Αρχιεπισκοπή παραμένει σταθερά δίπλα της.
Ο Αρχιεπίσκοπος ξεκίνησε την ομιλία του με λόγια συγκίνησης και ευγνωμοσύνης: «Είναι χαρά μου να βρίσκομαι σε αυτήν την κοινότητα, με τόση ζωντάνια, με τόσο ενθουσιασμό, με τόση ευλάβεια, με τόση αγάπη και σεβασμό για τον Άγιό μας, τον Άγιο Δημήτριο, τον σπουδαίο αυτό Άγιο, ο οποίος είναι η αιτία που είμαστε όλοι μας εδώ πέρα.»
Αναφερόμενος στην ιστορική πορεία του ναού, σημείωσε: «Όλοι είμαστε περαστικοί. Είμαστε μια μέρα, την άλλη μέρα δεν είμαστε. Ένας είναι εδώ, ο Άγιος Δημήτριος. Ο Άγιος Δημήτριος είναι αυτός που μας μαζεύει. Ο Άγιος Δημήτριος είναι η αιτία που ερχόμαστε να προσευχηθούμε, να προσκυνήσουμε τα ιερά του λείψανα και την εικόνα του.»
Μιλώντας για την περίοδο δοκιμασίας της κοινότητας, ο Αρχιεπίσκοπος επεσήμανε: «Όπως όλες οι οικογένειες, όπως όλες οι κοινότητες, έρχεται κάποια στιγμή και περνάμε μια δυσκολία, μια κρίση, μια ανάγκη. Συμβαίνει σε όλους. Πριν δύο χρόνια, όταν φάνηκαν τα σημάδια της κόπωσης, εκεί φαίνεται η ποιότητα του ανθρώπου.»
Ο ίδιος στάθηκε με θερμά λόγια στη συμβολή του βοηθού Επισκόπου Νανζιανζού και στην αφοσίωση των στελεχών της κοινότητας: «Ένας τέτοιος άνθρωπος, σαν να μην είχε άλλη δουλειά να κάνει, έρχεται ο ίδιος και μου λέει: “Σεβασμιώτατε, θα ήθελα να βοηθήσω.” Και γιατί το έκανε; Για την ευλάβειά του, για την αγάπη του προς τον Άγιο.»
Θυμήθηκε, επίσης, τον αείμνηστο Νίκο Ανδριώτη, ιστορική φυσιογνωμία της ενορίας: «Τότε είπα: Νίκο, το χέρι σου που κράτησε τη δάδα και τη σκυτάλη, δεν θα μείνει μετέωρο. Χίλια χέρια θα βρεθούν να το παραλάβουν και να το συνεχίσουν. Και με τη χάρη του Θεού βρέθηκαν.»
Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε στην κινητοποίηση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Αρχιεπισκοπής: «Η Επιτροπή έχει συνέλθει τουλάχιστον τέσσερις φορές τα τελευταία δύο χρόνια, μόνο για την υπόθεση του Αγίου Δημητρίου. Γιατί; Γιατί αυτός ο ναός έχει δώσει τουλάχιστον σαράντα ιερείς στην Εκκλησία μας. Πώς θα μπορούσε η Αρχιεπισκοπή να μη δείξει ευγνωμοσύνη και να μη συμπαρασταθεί στις δύσκολες στιγμές;»
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος εξέφρασε αισιοδοξία για το μέλλον της κοινότητας: «Η κοινότητα είναι σε καλό δρόμο. Έχει μπει μια τάξη. Το σχολείο μας είναι πάρα πολύ καλά· δεν έχει πέσει καθόλου από άποψη ποιότητας παιδείας και οργάνωσης. Τα οικονομικά θα τα φτιάξουμε. Και βλέποντας τα παιδιά με τι πίστη και λεβεντιά είπαν το “Πιστεύω” και το “Πάτερ ημών”, είπα μέσα μου: αυτή είναι η Αστόρια για την οποία αγωνιζόμαστε.»
Κλείνοντας, έστειλε μήνυμα ενότητας και ελπίδας: «Με τη χάρη του Αγίου Δημητρίου, ελπίζουμε όλα θα πάνε καλά. Είμαστε αισιόδοξοι και πιστεύουμε στον Άγιο. Πιστεύουμε στην πίστη τη δική σας. Και στο τέλος, η αλήθεια πάντοτε κερδίζει.»
Ο Αρχιεπίσκοπος κατέληξε με τις ευχές του προς το εκκλησίασμα: «Χρόνια πολλά σε όλους! Ο Άγιος Δημήτριος, βοήθειά μας.»
Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του Αρχιεπισκόπου:
Είναι χαρά μου να βρίσκομαι σε αυτήν την κοινότητα και μάλιστα έτσι να είναι τόσο γεμάτη, με τόση ζωντάνια, με τόσο ενθουσιασμό, με τόση ευλάβεια, με τόση αγάπη και σεβασμό για τον Άγιό μας, τον Άγιο Δημήτριο, τον σπουδαίο αυτό Άγιο, ο οποίος είναι η αιτία που είμαστε όλοι μας εδώ πέρα.
Θα ήθελα τώρα που είναι η εποχή της [τηλεοπτικής] κάμερας, αν μπορούσε να υπάρξει μία κάμερα από την ημέρα που φτιάχτηκε αυτή η Εκκλησία, εδώ μέσα κάπου και να κατέγραφε πόσοι ιερείς, αρχιερείς, αρχιεπίσκοποι, πιστοί, πρόεδροι, πρόξενοι, πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια, όλες αυτές τις δεκαετίες, από αυτήν την Εκκλησία.
‘Όλοι είμαστε περαστικοί. Είμαστε μια μέρα, την άλλη μέρα δεν είμαστε. Ένας είναι εδώ, ο Άγιος Δημήτριος. Ο Άγιος Δημήτριος είναι αυτός που μας μαζεύει. Ο Άγιος Δημήτριος είναι η αιτία που ερχόμαστε να προσευχηθούμε, να προσκυνήσουμε τα Ιερά του Λείψανα, την Ιερά του εικόνα. Πόσο μάλλον τώρα που έχουμε αυτές τις μέρες και την Παναγία, την Γοργοεπήκοο, που φρόντισε ο Θεοφιλέστατος να έρθει από την Θεσσαλονίκη. Μια τόσο σημαντική εικόνα για την Ορθοδοξία μας.
Όπως όλες οι οικογένειες, όπως όλες οι κοινότητες έρχεται κάποια στιγμή και περνάμε μια [δυσκολία], μια κρίση, μια ανάγκη. Συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες Πριν δύο χρόνια, όταν ξεκίνησαν ήδη να φαίνονται τα σημάδια της κοπώσεως – και εκεί φαίνεται η ποιότητα του ανθρώπου – έρχεται ο Θεοφιλέστατος και μου λέει:
“Σεβασμιότατε, μήπως με χρειάζεστε να πάω στην Αστόρια να βοηθήσω; Η Αστόρια περνάει μια δύσκολη στιγμή. Ίσως θα ήταν καλό να υπάρχει ένας Aρχιερεύς εκεί”.
Ξέρετε πόση δουλειά έχει αυτός ο άνθρωπος; Είναι διευθυντής του Γραφείου Θεσκευτικής Παιδείας. Είναι Aρχιγραμματέας της Επαρχιακής Συνόδου. είναι υπεύθυνος για την Eθνική Φιλόπτωχο και είναι υπεύθυνος για όλα τα μοναστήρια της Αμερικής. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος, σαν να μην είχε άλλη δουλειά να κάνει, σαν να μην του έφταναν όλα αυτά, έρχεται ο ίδιος, χωρίς εγώ να τον επιστρατεύσω και να τον φορτώσω, και μου λέει: “Θα ήθελα να βοηθήσω“.
Και γιατί νομίζετε του το έκανε; Για την ευλάβεια του, όπως σας είπα, τον σεβασμό του και την αγάπη του προς τον προς τον Άγιο. Και πραγματικά ξεκίνησε μια προσπάθεια. Ξέρετε, το έχω ξαναπεί, αν θυμάστε εδώ, σ‘ αυτόν τον ναό, όταν έφυγε από κοντά μας ο αείμνηστος ο Νίκος Ανδριώτης. Τότε είπα: Νίκο, – και ήταν ή η κηδεία του ή τα σαράντα του όταν ήρθα εδώ στο ναό- και είπα:
«Νίκο, το χέρι σου που κράτησε τη Δάδα και τη Σκυτάλη, δεν θα μείνει μετέωρο. Χίλια χέρια θα βρεθούν να το παραλάβουν και να το συνεχίσουν».
Και με τη χάρη του Θεού βρέθηκαν. Η Αρχιεπισκοπή καταρχήν η ίδια, η οποία συνέδραμε, προσέτρεξε, αμέσως. Συγκάλεσα την Εκτελεστική Επιτροπή. [Η Επιτροπή] έχει συνέλθει τα τελευταία δύο χρόνια τουλάχιστον τέσσερις φορές, μόνο για την υπόθεση του Αγίου Δημητρίου. Μόνο για τον Αγίου Δημήτριο. Συσκεφθήκαμε να δούμε τι θα κάνουμε. και η Εκτελεστική Επιτροπή είναι από όλη την Αμερική. Είναι οι κοινότητες όλης της Αμερικής.
Και γιατί έπρεπε όλες οι κοινότητες όλες της Αμερικής, όλες οι Μητροπόλεις, ολόκληρη η Αρχιεπισκοπή να επιστρατευτεί για να βοηθήσει τον Άγιο Δημήτριο; Γιατί ο Άγιος μας έχει δώσει τουλάχιστον 40 ιερείς αυτός ο ναός έχει δώσει στην Εκκλησία μας. Πώς είναι δυνατόν αυτή η Αρχιεπισκοπή να μην δείξει ευγνωμοσύνη στον μη συμπαρασταθεί στις δύσκολες στιγμές;
Και βέβαια είχαμε πείρα στην Αρχιεπισκοπή από διαχείριση κρίσεων. Ξέρετε, πριν από μερικά χρόνια και η Αρχιεπισκοπή πέρασε μια κρίση και ευτυχώς έστειλε ο Θεός ανθρώπους καταλλήλους, οι οποίοι αποτέλεσαν την ομάδα την οικονομική, η οποία έβαλε μια τάξη στα οικονομικά της Αρχιεπισκοπής και σήμερα όλοι είμαστε ικανοποιημένοι και υπερήφανοι για τα οικονομικά της Αρχιεπισκοπής. Έχοντας λοιπόν μια ομάδα, ένα επιτελείο οικονομικό που έχει ήδη κάνει τη δουλειά και ξέρει πώς γίνεται αυτό, προστρέξαμε λοιπόν εδώ να κάνουμε το ίδιο, να βοηθήσουμε και την κοινότητα.
Και παρόλη την κρίση και την ένταση – γιατί προσπαθήσαμε να το κρατήσουμε χαμηλά – δεν ήξερε ο κόσμος τι γίνεται. Όταν το έμαθε, λειτουργήσε αυτό που λέμε “fake news”, το οποίο πιο εύκολα διαδίδεται από την αλήθεια. Αν πεις την αλήθεια, δεν θα τη μεταδώσει κανείς. Αλλά αν πεις κάτι παραποιημένο και ψευδές, πολύ εύκολα αμέσως πάει από στόμα σε στόμα. Κι έτσι υπήρξε μια ανησυχία.
Αλλά ο Άγιος είναι μεγάλος. Και βρέθηκαν αμέσως μετά τα μεγάλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν εδώ. Και ο καημένος ήρωας ο Άγιος Νανζιανζού εκείνος έφαγε όλο το κύμα αυτό της δυσαρέσκειας και της στεναχώριας και της ανησυχίας. Την επόμενη μέρα ήρθανε στο γραφείο μου, – αφού υπογράφει η συμφωνία – για να βοηθήσουμε την κοινότητα, ήρθανε στο γραφείο μου δύο μέλη από τις πιο γενναιόδωρες και καλές οικογένειες της Αστόριας. Μαζί ήρθαν στο γραφείο μου και αμέσως είπαν:
«Σεβασμιότατε, εμείς»!
Και βάλαν το χέρι στη τσέπη και βάλαν στο τραπέζι την οικονομική τους προσφορά. Και προς τιμήν τους, με παρακάλεσαν να μην πω τα ονόματα. Και δεν θα τα πω, γιατί τα ξέρει ο Άγιος Δημήτριος και αρκεί.
Γιατί ό,τι κάνουμε δεν το κάνουμε για να το μάθει ο κόσμος, το κάνουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας και για ο Άγιος να μεσιτεύει για τις αμαρτίες μας, και για την υποδοχή που κάνει σε όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους.
Λοιπόν, αδελφοί μου, πάμε καλά.
Η κοινότητα είναι σε καλό δρόμο. Έχει μπει μία τάξη. Έχουμε λίγο δρόμο για να καλύψουμε τη διαφορά που υπάρχει την οικονομική. Το σχολείο μας είναι πάρα πολύ καλά. Δεν έχει πέσει καθόλου από άποψη ποιότητας παιδείας και οργάνωσης και ελληνικής γλώσσας. Και ελληνικής παιδείας.
Τα οικονομικά θα τα φτιάξουμε. Γιατί βλέπετε τα παλικάρια εγώ δεν μπορείτε να φανταστείτε εγώ δεν σταματάω ποτέ έχει συνήθως τη Θεία Λειτουργία για να πω “πω-πω τι ωραία!” Όσο και να έχω ενθουσιαστεί. Σήμερα όμως το έκανα πρώτη φορά στη ζωή μου. Το έκανα γιατί είδα αυτά τα παλικάρια με τι ενθουσιασμό, με τι πίστη, με τι δυναμισμό, με τι παλικαριά, με τι λεβεντιά, είπανε το πιστεύω και το “πάτερ ημών.” Ε, αυτή είναι η Αστόρια για την οποία αγωνιζόμαστε. Με τη χάρη του Αγίου Δημητρίου, ελπίζουμε όλα θα πάνε καλά. Είμαστε αισιόδοξοι και πιστεύουμε στον Άγιο. Πιστεύουμε στην πίστη τη δική σας.
Πιστεύουμε στην αντίληψή σας, [για το ποια] είναι η αλήθεια και ποια δεν είναι η αλήθεια. Και νομίζω ότι στο τέλος η αλήθεια πάντοτε κερδίζει. Και κερδίζουμε όλοι μας. Όλοι εσείς.
Χρόνια πολλά. Χρόνια πολλά σε όλους. Χρόνια πολλά. Ο Άγιος Δημήτριος, βοήθειά μας.
